List do Rzymian 8:20 – znaczenie i zastosowanie

„Stworzenie bowiem zostało poddane marności” – pisze Paweł, dodając, że nie stało się to „z własnej chęci, ale ze względu na Tego, który je poddał” (List do Rzymian 8:20). Ta uwaga niesie wiele łagodności, bo nie szuka winy w tym, co cierpi. Zostawia miejsce na smutek, który nie jest niczyją porażką, i wskazuje, że źródło tego zmęczenia leży poza wolą stworzenia. Najmocniej wybrzmiewa jednak końcówka: „w nadziei”. Ta nadzieja nie jest zapewnieniem, że wszystko zaraz się odmieni, lecz oczekiwaniem, które już ma swój kształt. W kolejnych wersetach Apostoł mówi o jęku i wzdychaniu, o bólach rodzenia, i nie każe tego zagłuszać. Tekst pozwala nazwać ból po imieniu, a jednocześnie wskazuje kierunek, w którym zmierza cała ta historia. Dla serca ma to znaczenie szczególne. Wzdychanie stworzenia i nadzieja nie wykluczają się, lecz współistnieją, podobnie jak tęsknota i wierność w jednym czasie. W tym werszu nadzieja nie czeka na koniec bólu, żeby się pojawić. Towarzyszy mu już teraz, cicho i wytrwale.

Słowo „marność” w Liście do Rzymian 8:20 nie oznacza, że stworzenie jest bezwartościowe. Opisuje rzeczywistość poddaną przemijaniu, zepsuciu i niespełnieniu. Paweł mówi o świecie, w którym życie nie rozwija się ku pełni: podlega rozpadowi, a ludzkie i pozaludzkie stworzenie doświadcza cierpienia. Nie przedstawia tego jako skutku własnego wyboru stworzenia. Tajemnicze sformułowanie o Tym, który je poddał, wskazuje na Boga, lecz werset nie wyjaśnia szczegółowo, jak rozumieć tę Bożą decyzję ani jej relacji do ludzkiego grzechu. Kluczowe jest dopowiedzenie: „w nadziei”. Poddanie marności nie jest ostatnim słowem o świecie. Kolejny werset rozwija tę myśl: stworzenie ma zostać wyzwolone z niewoli zepsucia i uczestniczyć w wolności oraz chwale dzieci Bożych. W szerszym kontekście Paweł łączy ten obraz z cierpieniem obecnym i przyszłą chwałą. Nadzieja nie zaprzecza więc bólowi ani nie obiecuje, że każde cierpienie szybko ustąpi. Nadaje mu jednak miejsce w historii, która zmierza ku odnowieniu. Stworzenie nie jest jedynie tłem zbawienia człowieka: oczekuje własnego udziału w wyzwoleniu.

Stworzenie nie wybrało swojego położenia. Apostoł Paweł pisze: „Stworzenie bowiem zostało poddane marności – nie z własnej chęci, ale ze względu na Tego, który je poddał – w nadziei” (List do Rzymian 8:20). Te słowa nie tłumaczą każdego trudu, ale pokazują, że marność nie jest ostatnim słowem o świecie. Słowo o nadziei stoi w tym zdaniu na końcu. Ten szczegół ma znaczenie, bo mówi o kierunku, a nie tylko o ciężarze. Rolnik, który wiosną patrzy na przemarznięty sad, nie udaje, że mróz nie przyszedł. Przycina gałęzie i sadzi dalej, bo sezon jeszcze się nie skończył. Nadzieja nie zaprzecza więc osłabieniu, lecz działa w jego środku. Dalszy ciąg rozdziału wskazuje na wolność i chwałę dzieci Bożych, dlatego oczekiwanie ma konkretną podstawę w obietnicy. Nie opiera się ono na sile samego stworzenia, lecz na Tym, który je poddał i który ma wobec niego zamiar.

Paweł opisuje stworzenie jako coś więcej niż tło ludzkiego życia. Świat, który rodzi i karmi, podlega zarazem przemijaniu, bólowi i rozpadowi. Nie wybrał tego stanu: „nie z własnej chęci”. Słowa te nie wskazują na winę przyrody ani nie wyjaśniają przyczyny każdego ludzkiego cierpienia. Ukazują raczej pęknięcie, które obejmuje całe stworzenie. Werset nie zatrzymuje jednak wzroku na marności. Stworzenie zostało jej poddane „w nadziei”. To ważne: nie chodzi o obietnicę, że obecne cierpienie szybko minie ani że każda strata doczeka się widocznego naprawienia w tym życiu. W dalszych słowach rozdziału nadzieja wiąże się z przyszłym wyzwoleniem stworzenia i udziałem w chwale dzieci Bożych. Bóg nie pozostawia więc świata zamkniętego w jego kruchości. Można pomyśleć o ziemi po zimie: ślady obumarcia są prawdziwe, lecz nie są ostatnim słowem o jej losie. Obraz nie usuwa bólu ani nie tłumaczy go łatwą odpowiedzią. Pomaga jednak usłyszeć w tym wersecie obietnicę skierowaną ku całemu stworzeniu: jego historia zmierza ku odnowieniu, nie ku bezsensownemu zanikowi.