List do Rzymian 8:15 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł pisze: „Nie otrzymaliście przecież ducha niewoli, by się znowu pogrążyć w lęku”. Słowa o niewoli przypominają o dawnym życiu, w którym człowiek nieustannie się obawia. Lęk potrafi ściągnąć w dół, aż wszystko wokół zaczyna wydawać się niepewne, dlatego ten wers mówi o czymś, do czego nie warto wracać. Najbardziej poruszające jest jednak to, że w tym samym człowieku może zabrzmieć wołanie: „Abba, Ojcze!”. Nie jest to modlitwa dopracowana ani spokojna. Dziecko woła do ojca wtedy, gdy potrzebuje bliskości, i nie czeka, aż strach całkiem minie. Werset nie mówi, że lęk znika od razu, lecz pokazuje, że wołanie do Boga pozostaje możliwe także wtedy, gdy serce jeszcze drży. W Liście do Rzymian 8:16 czytamy, że Duch wspiera swoim świadectwem naszego ducha w przekonaniu, że jesteśmy dziećmi Bożymi. Przynależność nie zależy więc od tego, jak pewnie się czujemy. Lęk nie ma w tym ostatniego słowa, bo samo wołanie jest znakiem więzi, która trwa nawet wtedy, gdy trudno ją poczuć.

W Liście do Rzymian 8:15 Paweł przeciwstawia dwa sposoby rozumienia relacji z Bogiem: niewolę, która rodzi lęk, i przybranie, które pozwala zwracać się do Boga jak do Ojca. Nie chodzi o obietnicę życia bez strachu ani o twierdzenie, że każdy wierzący zawsze czuje się bezpiecznie. Werset mówi o tym, kim są ci, którzy otrzymali Ducha: nie stoją przed Bogiem jak niewolnicy czekający na wyrok. Słowa „Abba, Ojcze!” wyrażają bliskość, ale w kontekście nie oznaczają lekceważenia Boga. Paweł łączy przybranie z prowadzeniem przez Ducha (werset 14) i świadectwem Ducha, że wierzący są dziećmi Bożymi (werset 16). Tożsamość dziecka nie wynika więc z chwilowego nastroju ani z bezbłędnego postępowania. Werset 13 przypomina zarazem, że życie według Ducha wiąże się z odwracaniem od grzechu. Obraz przybrania niesie też wymiar wspólnotowy: „możemy wołać” — zwraca się do Boga nie samotne „ja”, lecz wspólnota wierzących. Paweł nie usuwa cierpienia z ich drogi; już w wersecie 17 łączy dziecięctwo Boże z udziałem w cierpieniu i chwale Chrystusa. Pewność płynie z otrzymanej relacji, nie z braku trudności.

Paweł pisze do chrześcijan w Rzymie, że nie otrzymali ducha niewoli. Niewola rodzi lęk, bo niewolnik często czeka na karę i nie wie, czy w ogóle jest jeszcze chciany. Ojcowski dom wygląda inaczej. Dziecko może przyjść z pytaniem, z błędem i z radością, nie tracąc miejsca. Taki obraz rodziny przypomina, że lęk nie jest ceną za bliskość. Wiara w takim domu nie jest wyczekiwaniem na wyrok. Słowo „przybrania” mówi o przyjęciu do rodziny. Miejsce w niej nie wynika z zasług. Duch sam daje świadectwo naszemu duchowi, że jesteśmy dziećmi Bożymi, więc pewność nie zależy od dzisiejszego wyniku. Wołanie „Abba, Ojcze!” może wybrzmieć w modlitwie każdego dnia, a nie dopiero po spełnieniu warunków. Ktoś, kto po każdej porażce w pracy liczy, czy nadal jest akceptowany, często żyje w ciągłym napięciu. Ten werset nie obiecuje, że życie przestanie boleć ani że wszystko wyjdzie zgodnie z planem. Obietnica dotyczy tego, kim dla Boga jesteśmy, a nie tego, jak bezbłędnie przebiega dzień. Pokazuje natomiast, na jakim fundamencie stoi relacja z Bogiem. Lęk nie jest już językiem tego domu, bo w nim mieszka duch przybrania.

W Liście do Rzymian 8:15 Paweł opisuje więź z Bogiem językiem, który sięga głębiej niż chwilowe poczucie bezpieczeństwa: „otrzymaliście ducha przybrania za synów, w którym możemy wołać: Abba, Ojcze!”. To nie obietnica życia wolnego od lęku ani cierpienia. Kilka wersetów dalej mowa o wspólnym z Chrystusem cierpieniu i chwale, która ma się objawić. Lęk nie zostaje więc zaprzeczony; nie jest jednak ostatecznym imieniem człowieka. Obraz przybranego dziecka mówi o przynależności otrzymanej, a nie wypracowanej. Wołanie „Abba, Ojcze” jest głosem kogoś, kto nie musi zasłużyć na miejsce w domu, zanim zwróci się ku Ojcu. W tej bliskości jest także przyszłość: dzieci Boże są dziedzicami, a obecne cierpienia nie wyczerpują historii. Słowa Pawła nie każą wstydzić się trwogi ani udawać pewności. Przypominają, że nawet pośród niepewności wierzący nie stoją przed Bogiem jak niewolnicy czekający na wyrok. Ich życie ma źródło w Duchu i kieruje się ku dziedzictwu, którego pełnia jeszcze się nie ukazała.