List do Rzymian 5:9 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset wyrasta z tego, co autor napisał wcześniej. Skoro przez śmierć Jego Syna zostaliśmy pojednani z Bogiem, gdy byliśmy Jego nieprzyjaciółmi (List do Rzymian 5:10), to tym bardziej przez Jego życie dostąpimy zbawienia. Wyrażenie „tym bardziej” prowadzi od tego, co już się dokonało, do tego, co dopiero ma nadejść. Skoro to, co najbardziej kosztowne, stało się rzeczywistością, obawa przed sądem nie musi zaczynać wszystkiego od nowa. Uwagę zwraca słowo „zachowani”. Mówi ono o trwającej opiece, a nie o przypadkowym uniknięciu niebezpieczeństwa. Gniew, o którym mowa, jest gniewem karzącym, i tekst nie pomniejsza jego powagi. Dlatego ufność opiera się tu nie na tym, jak dobrze ktoś się czuje, lecz na tym, co zostało dokonane przez krew Chrystusa, a słowo „teraz” łączy tę pewność z rzeczywistym usprawiedliwieniem. W tym zdaniu jest także coś bardzo ludzkiego. Ktoś, kto od lat nosi w sobie lęk przed surowym sędzią, może mieć trudność z uwierzeniem w łaskę, bo wciąż liczy własne upadki. Werset nie każe udawać, że przeszłość nie istnieje. Pokazuje jednak, że punktem odniesienia jest dzieło Boga, a nie nasz strach, i to właśnie może powoli zmieniać sposób patrzenia na przyszłość.

W Liście do Rzymian 5:9 Paweł prowadzi myśl od tego, co już się wydarzyło, ku temu, na co wierzący może mieć nadzieję. „Przez Jego krew zostaliśmy usprawiedliwieni” oznacza, że pojednanie z Bogiem opiera się na śmierci Chrystusa, a nie na moralnej bezbłędności człowieka. W poprzednim wersecie Paweł podkreśla, że Chrystus umarł za ludzi, gdy byli jeszcze grzesznikami. Kluczowe rozróżnienie dotyczy obecnego usprawiedliwienia i przyszłego ocalenia od karzącego gniewu Boga. Słowa „tym bardziej” wyrażają argument: skoro Bóg już dokonał pojednania przez śmierć Chrystusa, tym pewniejsza jest nadzieja ostatecznego zbawienia. Nie chodzi o obietnicę, że chrześcijanin uniknie ucisku — kilka wersetów wcześniej Paweł mówi o uciskach — lecz o pewność, że grzech i sąd nie będą ostatnim słowem nad tymi, których Bóg usprawiedliwia. „Gniew” nie oznacza tu kapryśnej złości, ale Boży sprzeciw wobec zła i jego sąd. Werset nie zachęca więc do lekceważenia grzechu. Pokazuje raczej, że podstawą nadziei jest dokonane dzieło Chrystusa, a nie własna zasługa.

Ten werset opiera się na mocnym wnioskowaniu od tego, co już się stało, do tego, co dopiero nadejdzie. Apostoł pisze „tym bardziej”, bo skoro Bóg usprawiedliwił tych, którzy wcześniej byli grzesznikami, to tym bardziej zachowa ich od gniewu. Fundamentem jest dzieło już dokonane: usprawiedliwienie przez krew Chrystusa. Przyszła ochrona stoi więc na pewnym gruncie, bo opiera się na tym, co Bóg już uczynił. Warto zauważyć, że słowo „teraz” wiąże się z czasem już dokonanego usprawiedliwienia. Werset nie opisuje ludzkich zasług ani wysiłku, lecz działanie Boga przez śmierć Jego Syna. Słowo „zachowani” mówi o Jego opiece, która prowadzi człowieka aż do końca. Ta opieka opiera się na tym, kto ją daje, a nie na sile tego, kogo chroni. Podobny tok myślenia pojawia się w Liście do Rzymian 5:10, gdzie pojednanie prowadzi do zbawienia przez życie Syna. Fragment nie obiecuje, że trudności znikną z dnia na dzień. Mówi raczej, że przyszłość człowieka nie należy do gniewu, lecz do miłości, która już zdecydowała się działać w Chrystusie.

W Liście do Rzymian 5:9 Paweł splata teraźniejszość z przyszłością. Usprawiedliwienie przez krew Chrystusa jest już dokonane, a ocalenie od karzącego gniewu pozostaje nadzieją, ku której prowadzi Boże działanie. Słowa „tym bardziej” nie obiecują życia wolnego od cierpienia. Wskazują raczej na pewność wypływającą z tego, co Bóg już uczynił: skoro miłość została okazana grzesznikom w śmierci Chrystusa, przyszłość nie opiera się na ludzkiej bezbłędności. Obraz krwi mówi o cenie pojednania, nie o łatwym pocieszeniu. W sąsiednich wersetach Paweł przypomina, że Chrystus umarł za ludzi bezsilnych i grzesznych, a pojednanie prowadzi do zbawienia przez Jego życie. Nadzieja chrześcijańska nie jest więc próbą odgadnięcia, jak potoczą się wszystkie ziemskie sprawy. Ma swoje źródło w więzi przywróconej przez Boga i w życiu Chrystusa. Werset nie usuwa powagi sądu ani kruchości ludzkiego życia. Umieszcza je jednak w świetle łaski: ostatnie słowo nie należy do winy, lecz do Boga, który pojednuje i zachowuje.