List do Rzymian 5:8 – znaczenie i zastosowanie

Słowa z Listu do Rzymian 5:8 należą do najmocniejszych zdań Nowego Testamentu o Bożej miłości. Apostoł Paweł pisze: „Bóg zaś okazuje nam swoją miłość właśnie przez to, że Chrystus umarł za nas, gdy byliśmy jeszcze grzesznikami.” Najwyraźniej widać tu, że miłość zostaje pokazana w wydarzeniu, a nie w zasługach tych, którzy są kochani. Kontekst ma tu znaczenie. W Liście do Rzymian 5:7 Paweł mówi, że za człowieka sprawiedliwego ktoś z trudem podejmuje się umrzeć, a za człowieka życzliwego być może ktoś by się odważył. Ta ludzka miara zostaje postawiona obok tego, co Bóg czyni w Chrystusie. W Liście do Rzymian 5:6 apostoł podkreśla bezsilność tych, za których Chrystus umiera, co pokazuje, że Boża miłość nie czeka, aż jej przedmiot okaże się godny. Dla kogoś, kto w sobie wciąż liczy winy, ten werset może mieć szczególny ciężar. Miłość zakorzeniona w tym, czego Bóg dokonał w Chrystusie, nie zależy od bilansu dobrych i złych dni. Jej fundament nie leży w ludzkiej kondycji, lecz w tym, że została okazana, zanim człowiek cokolwiek potrafił odpowiedzieć.

W Liście do Rzymian 5:8 Paweł wskazuje, na czym opiera się pewność chrześcijańskiej nadziei: nie na wcześniejszej poprawie człowieka, lecz na działaniu Boga. Chrystus umarł „gdy byliśmy jeszcze grzesznikami”. Miłość Boga nie jest więc nagrodą za osiągniętą sprawiedliwość ani odpowiedzią na ludzką inicjatywę. Jej miarą jest krzyż, podjęty wtedy, gdy ludzie nie mieli czym zasłużyć na pojednanie. To nie znaczy, że grzech staje się obojętny. W dalszym toku argumentu Paweł mówi o usprawiedliwieniu i pojednaniu, a więc o realnej zmianie relacji z Bogiem. Rozróżnienie jest istotne: Bóg przyjmuje grzeszników nie dlatego, że ich czyny są dobre, lecz z miłości, która otwiera drogę do pojednania. Inicjatywa pozostaje po stronie Boga. Łaska nie nazywa zła dobrem; odbiera jednak przeszłości prawo do bycia ostatecznym wyrokiem nad człowiekiem. Werset należy też czytać w kontekście ucisku i nadziei z początku rozdziału. Paweł nie obiecuje życia bez cierpienia. Pokazuje raczej, że trudne okoliczności nie unieważniają miłości już poświadczonej przez śmierć Chrystusa. Wiara opiera się tu na wydarzeniu, nie na chwilowym poczuciu własnej wartości.

Werset ten mówi wprost: „Bóg zaś okazuje nam swoją miłość właśnie przez to, że Chrystus umarł za nas, gdy byliśmy jeszcze grzesznikami”. Miłość została tu pokazana w czynie, a nie tylko zapowiedziana. Apostoł Paweł porównuje ją z ludzką ofiarnością. Według Listu do Rzymian 5:7 ktoś podejmuje się umrzeć za sprawiedliwego tylko z wielką trudnością, a za człowieka życzliwego może odważyć się na to łatwiej. Bóg działa inaczej. Jego miłość pojawia się tam, gdzie nie ma żadnych zasług, bo jest okazana w sytuacji grzechu. Ma to znaczenie dla codziennej wiary. Wielu ludzi czeka, aż uporządkuje swoje sprawy, zanim uzna, że może przyjść do Boga. Ten fragment nie lekceważy zmiany, którą Bóg przynosi w życiu. Wskazuje jednak, że fundamentem jest czyn Chrystusa, a nie nasza gotowość. Ktoś, kto po latach wraca do wiary, może zacząć właśnie od tej prawdy i nie musi najpierw udowadniać swojej wartości. Miłość ta została okazana wtedy, gdy człowiek jeszcze nie był gotów.

Miłość Boga nie zaczyna się dopiero wtedy, gdy człowiek uporządkuje swoje życie. Paweł wskazuje na chwilę, w której nie było podstaw do chluby: Chrystus umarł za ludzi, gdy byli jeszcze grzesznikami. Krzyż objawia więc miłość, której źródłem nie jest ludzka doskonałość ani zasłużona nagroda. Jej początek jest w Bogu. To ważne także wobec winy i wstydu. Zło nie zostaje nazwane dobrem, a grzech nie znika z pola widzenia. Jednak nie ma on ostatniego słowa o człowieku: Bóg zbliża się do niego właśnie w jego oddaleniu. W sąsiednich wersetach Paweł mówi o pokoju z Bogiem, nadziei i pojednaniu. Nie przedstawia ich jako zapłaty za bezbłędne życie, lecz jako dar związany z Chrystusem. Ten dar kieruje spojrzenie dalej niż ku chwilowej poprawie samopoczucia. Wierność Boga, objawiona w śmierci Chrystusa, podtrzymuje nadzieję także tam, gdzie życie pozostaje trudne i nie wszystkie pytania znajdują odpowiedź. Wieczność nie unieważnia ciężaru teraźniejszości; pozwala widzieć ją w świetle pojednania. W tym świetle krzyż pozostaje znakiem, że Boża miłość spotyka człowieka, zanim ten zdoła uczynić siebie godnym miłości.