List do Rzymian 5:17 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset stawia obok siebie dwa królowania: śmierci, która zakrólowała z powodu przestępstwa jednego człowieka, i tych, którzy „będą królować w życiu z powodu Jednego – Jezusa Chrystusa”. Apostoł mówi o obfitości łaski i daru sprawiedliwości jako o czymś, co się otrzymuje. W tym wersecie słychać łagodną prawdę, że nowe życie zaczyna się od daru, który ktoś nam podaje. Warto zauważyć, że porównanie „o ileż bardziej” prowadzi myśl od tego, co znane i bolesne, ku czemuś większemu. Śmierć w tym obrazie jest władcą, który obejmuje całe życie, także strach, żałobę i zmęczenie. Apostoł nie pomniejsza mocy śmierci, lecz wskazuje królowanie, które ją przewyższa. Werset nie obiecuje, że każdy trudny dzień minie szybko ani że cierpienie zniknie na zawołanie. Mówi raczej o tym, kto panuje w życiu i przez kogo to królowanie się dokonuje. Królowanie przez Jezusa Chrystusa nie oznacza braku bólu, lecz wskazuje, czyje panowanie dotyczy także naszych trudnych dni. Najbardziej poruszające w tym wersecie jest to, że dar Boży Paweł stawia wyżej niż śmierć, a nie na równi z nią.

W Liście do Rzymian 5:17 Paweł zestawia dwa panowania: śmierć, która weszła przez przestępstwo jednego człowieka, oraz życie, w którym królują ci, którzy otrzymują łaskę i dar sprawiedliwości przez Jezusa Chrystusa. Nie jest to równowaga dwóch sił. Powtórzone „o ileż bardziej” podkreśla przewagę daru: łaska nie tylko odwraca wyrok grzechu, lecz prowadzi do życia. Ważne jest słowo „otrzymują”. Sprawiedliwość nie zostaje tu przedstawiona jako nagroda za samodzielnie osiągniętą moralną doskonałość, ale jako dar przyjęty dzięki łasce. Zarazem „królować w życiu” nie oznacza, że wierzący zyskują władzę nad innymi albo zostają oszczędzeni cierpienia. Wcześniej Paweł mówi o ucisku, a dalszy kontekst nazywa życie wieczne celem królowania łaski. „Jeden” po obu stronach porównania wskazuje na wspólnotowe skutki czynu Adama i posłuszeństwa Chrystusa. Paweł nie rozmywa odpowiedzialności jednostki, lecz pokazuje, że ludzkie życie nie rozgrywa się w izolacji. W centrum wersetu pozostaje asymetria: śmierć zaznaczyła swoje panowanie, lecz dar Boga w Chrystusie jest obfitszy.

Ten werset opiera się na porównaniu, które warto czytać powoli. Skoro przez przestępstwo jednego śmierć zakrólowała, to „o ileż bardziej” ci, którzy otrzymują obfitość łaski i daru sprawiedliwości, będą królować w życiu z powodu Jednego, Jezusa Chrystusa. Argument idzie od śmierci ku życiu. Najważniejsze są tu czasowniki. Ci, którzy otrzymują, nie zdobywają łaski własną siłą. Przyjmują ją jako dar. Królowanie nie jest zatem nagrodą za nienaganne zachowanie, lecz wypływa z tego, kim jest Ten, który obdarowuje. Widać to w zwykłych wyborach. Człowiek, który po przykrej rozmowie w pracy nie pozwala upokorzeniu rządzić całym dniem i pozostaje uczciwy, pokazuje już tę inną władzę. Nie chodzi o brak trudności, bo w Liście do Rzymian 5:3 Paweł mówi o uciskach, które wyrabiają wytrwałość. Królowanie dotyczy tego, jak człowiek w nich trwa. Werset nie obiecuje życia bez cierpienia. Wskazuje, że śmierć nie ma ostatniego słowa, a życie należy do tych, którzy żyją z łaski.

W tym wersecie śmierć nie jest jedynie końcem biologicznego życia. Paweł mówi o jej panowaniu: o rzeczywistości, która naznacza ludzką historię od przestępstwa Adama. Nie przedstawia jednak dwóch równych sił. „O ileż bardziej” wskazuje na przewagę daru: przez Jezusa Chrystusa obfitość łaski i dar sprawiedliwości otwierają królestwo życia. Słowo „otrzymują” przypomina, że sprawiedliwość nie jest zdobyczą ani nagrodą za bezbłędność. Jest darem. W kontekście Listu do Rzymian 5:1–2 Paweł wiąże usprawiedliwienie przez wiarę z pokojem z Bogiem i trwaniem w łasce. Nie oznacza to obietnicy, że wierzący unikną ucisku ani śmierci. Oznacza, że śmierć nie ma ostatniego słowa o ich przeznaczeniu. Obraz królowania w życiu odsłania coś więcej niż przetrwanie. W Chrystusie człowiek zostaje włączony w porządek łaski, który prowadzi ku życiu wiecznemu. Nadzieja ta nie unieważnia kruchości doczesności; nadaje jej granicę. Tam, gdzie historia nosi ślady jednego przestępstwa, Paweł wskazuje na obfitszy dar Jednego.