List do Rzymian 5:15 – znaczenie i zastosowanie

Werset zaczyna się od słowa „Ale”, które zapowiada zmianę kierunku. Autor listu zestawia przestępstwo jednego, które sprowadziło śmierć na wszystkich, z darem Bożym, który spłynął na tych samych ludzi jeszcze obficiej. Dla kogoś, kto dźwiga poczucie straty albo ciężar własnych błędów, to zestawienie ma wagę, bo nie pozwala uznać ciemności za ostatnie słowo. Słowo „wszystkich” pojawia się w tym zdaniu dwa razy, raz przy śmierci i raz przy łasce. Obraz wspólnej straty stoi tu obok obrazu wspólnej łaski, jakby obie rzeczywistości dotyczyły tego samego miejsca w życiu każdego człowieka. Tekst nie mówi o cudzych nieszczęściach z dystansu, lecz o doświadczeniu, w którym śmierć dotknęła wszystkich. Ta wspólnota jest w tym wersecie zarówno trudna, jak i pocieszająca. Zdanie kończy się wskazaniem na Jezusa Chrystusa jako tego, przez kogo łaska została udzielona. To nie jest tylko określenie źródła, lecz wskazanie osoby, dzięki której obfitość daru staje się czymś, co można przyjąć. Właśnie tutaj widać, że mowa nie o miarze ludzkich zasług, lecz o hojności Tego, który nie przestaje dawać.

Paweł porównuje skutki dwóch czynów, ale nie przedstawia ich jako równych sił. Przestępstwo jednego człowieka sprowadziło śmierć na wszystkich; łaska Boga, udzielona przez Jezusa Chrystusa, jest „o ileż” obfitsza. To rozróżnienie nadaje ciężar słowu „dar”: łaska nie jest zapłatą za poprawę ani prostym wyrównaniem rachunku za grzech. Jej źródłem jest Bóg, a jej drogą — Chrystus. W kontekście rozdziału Adam jest typem Tego, który miał przyjść. Podobieństwo dotyczy wpływu jednego człowieka na wielu; różnica dotyczy skutku. Wina i śmierć rozprzestrzeniają się, lecz dar łaski przynosi więcej niż samo odwrócenie jednego następstwa. Paweł rozwija tę myśl w kolejnych wersetach, mówiąc o usprawiedliwieniu i życiu. Sformułowanie o łasce dla wszystkich podkreśla jej rozległy zasięg, nie rozstrzyga jednak samo, jak rozumieć powszechność zbawienia. Werset akcentuje przede wszystkim przewagę Bożego daru nad skutkiem grzechu. Historia ludzkości nie kończy się więc na tym, co sprowadziło przestępstwo jednego: jej zasadniczy kierunek wyznacza obfitsza łaska udzielona przez Jezusa Chrystusa.

W tym wersecie Paweł porównuje dwa skutki działania jednego człowieka. Najpierw przypomina, że przestępstwo jednego sprowadziło śmierć na wszystkich. Potem pisze, że łaska i dar Boży spłynęły jeszcze obficiej, przez Jezusa Chrystusa. Rozumowanie idzie od tego, co znane, do tego, co jest większe. W codziennym życiu ma to wyraźny sens. Ktoś, kto po ciężkim dniu wraca myślami do swoich potknięć, łatwo zakłada, że ostatnie słowo należy do winy. Tekst stawia obok tej myśli coś mocniejszego. Obfitość łaski nie jest drobną poprawką na końcu historii. Jest odpowiedzią, która przewyższa szkodę. Słowo „obficiej” zasługuje na uwagę. Paweł mówi o nadmiarze, a nie o zwykłym wyrównaniu rachunku. Zauważa też, że dar został udzielony przez jednego Człowieka, Jezusa Chrystusa, a więc to właśnie w Nim Bóg odpowiada na zło. Wierzący mogą z tego czerpać spokój, ale sam werset nie opisuje, jak wygląda każde trudne doświadczenie. Ta myśl nie umniejsza powagi grzechu. Pokazuje raczej, że Bóg odpowiada na zło hojnością większą niż jego zasięg.

W Liście do Rzymian 5:15 Paweł zestawia dwa skutki, lecz nie stawia ich na jednej wadze. Przestępstwo jednego człowieka otworzyło drogę śmierci, która dotknęła wszystkich. Dar Boga, udzielony przez Jezusa Chrystusa, nie jest jednak jedynie odpowiedzią równą rozmiarom winy. Łaska spływa obficiej. To słowo nie pomniejsza ciężaru grzechu ani rzeczywistości śmierci. Pokazuje, że nie mają one ostatniego głosu. W sąsiednich wersetach Paweł mówi o pokoju z Bogiem, pojednaniu i nadziei chwały. Dar Chrystusa wpisuje ludzkie życie w większą przyszłość niż ta wyznaczona przez upadek i przemijanie. Obrazem tej obfitości może być źródło, które nie tylko zwilża wyschniętą ziemię, lecz daje wodę dalej. Nie oznacza to obietnicy, że każdy doczesny ból zniknie ani że życie stanie się łatwe. Oznacza, że Boża łaska przewyższa zasięgiem grzech i śmierć, a życie z Chrystusem nie jest prostą próbą powrotu do dawnego stanu. W tym wersecie wieczność zaczyna się jako dar: nie zdobycz ludzkiej siły, lecz życie przychodzące przez Jezusa.