List do Rzymian 5:11 – znaczenie i zastosowanie

Słowo „chlubić się” dziś brzmi niemal jak przechwałka, tymczasem w tym wersecie oznacza spokojną, radosną pewność. Nie chodzi o dumę z własnych zasług, lecz o oparcie w Bogu, na które nie trzeba sobie zasłużyć. Źródłem tej radości jest to, co Bóg uczynił przez Jezusa Chrystusa. Szczególnie poruszające jest sformułowanie „teraz uzyskaliśmy pojednanie”. Czas dokonany wskazuje na fakt, który już się stał, a nie na nagrodę odłożoną na później, po spełnieniu wielu warunków. Dla kogoś, kto dźwiga wstyd albo czuje dystans wobec Boga, może to być szczególnie ważna myśl: relacja z Bogiem nie musi być wywalczana od nowa każdego dnia. Autor listu mówi też w pierwszej osobie liczby mnogiej. Nie opisuje samotnej drogi do zbawienia, lecz wspólnotę ludzi, którzy razem wchodzą w tę łaskę. Radość z pojednania nie jest więc wyłącznie prywatnym przeżyciem, ale czymś, co łączy wokół jednego źródła. Nie unieważnia ona cierpienia, o którym mowa wcześniej, lecz nadaje mu inny horyzont.

List do Rzymian 5:11 domyka myśl rozwijaną od początku rozdziału. Paweł mówi o chlubieniu się nadzieją Bożej chwały, a także uciskami; teraz wskazuje źródło jeszcze głębszej chluby: pojednanie z Bogiem przez Jezusa Chrystusa. Chodzi nie o samozadowolenie ani o przypisywanie sobie zasług, lecz o radość z tego, co Bóg uczynił. Werset podkreśla, że pojednanie jest już uzyskane „przez naszego Pana Jezusa Chrystusa”. Słowa „teraz” i „uzyskaliśmy” łączą obecną rzeczywistość z wcześniejszym wywodem: Bóg okazał miłość, gdy Chrystus umarł za grzeszników, i pojednał z sobą tych, którzy byli Jego nieprzyjaciółmi. Paweł nie przedstawia więc pokoju z Bogiem jako nagrody za bezbłędne życie. Jego podstawą jest działanie Chrystusa. „Chlubić się w Bogu” oznacza zatem opierać pewność na Nim, nie na własnej sile. Nie usuwa to cierpienia ani nie czyni go dobrem samym w sobie. Zmienia natomiast punkt odniesienia: nawet pośród ucisku wierzący może należeć do Boga, ponieważ pojednanie nie opiera się na zmiennych okolicznościach, lecz na Chrystusie.

Apostoł Paweł zamyka w tym wersecie długi fragment o tym, jak Bóg działa dla ludzi. Wcześniej pisze o pokoju z Bogiem, o nadziei chwały i o uciskach, które rodzą wytrwałość. Teraz wskazuje, w czym można się chlubić: w Bogu, przez Jezusa Chrystusa. „I nie tylko to – ale możemy też chlubić się w Bogu przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, przez którego teraz uzyskaliśmy pojednanie.” Chluba zwykle łączy się z tym, co człowiek osiągnął, posiada albo potrafi. Tutaj jej źródło leży poza człowiekiem. Pojednanie zostało uzyskane przez Chrystusa, a nie wypracowane ludzką zasługą. Radość oparta na tym fundamencie nie zależy od tego, jak dobrze układa się dany dzień. Zwrot „teraz uzyskaliśmy” wskazuje na fakt dokonany. Wcześniej Paweł pisze, że Chrystus umarł za nas, gdy byliśmy jeszcze grzesznikami, więc chlubienie się w Bogu ma oparcie w czymś stałym, a nie w nastroju. Paweł nie pomija trudów. Ucisk pozostaje realny, a jednak można się w Bogu chlubić.

Słowa „I nie tylko to” otwierają jeszcze jeden wymiar nadziei. Paweł mówi, że można chlubić się nie tylko nadzieją chwały Bożej i nawet uciskami, lecz także samym Bogiem. Nie chodzi o dumę z własnej siły ani o udawanie, że trud nie boli. To radość zakorzeniona w pojednaniu, którego źródłem nie jest ludzka zasługa, lecz Jezus Chrystus. Werset podkreśla, że pojednanie już się dokonało: „teraz uzyskaliśmy pojednanie”. Wcześniej Paweł przypomina, że Chrystus umarł za ludzi, gdy byli jeszcze grzesznikami. Pokój z Bogiem nie zaczyna się więc od doskonałości człowieka. Zaczyna się od miłości, która wyszła mu naprzeciw. Pojednanie przypomina zerwany most, który został odbudowany nie przez tego, kto nie miał siły przejść na drugi brzeg, lecz przez Boga, który sam otworzył drogę. Dlatego chlubienie się w Bogu nie jest triumfem nad innymi. Jest wdzięcznością za więź, której człowiek nie potrafił przywrócić własnymi siłami. W tym zdaniu radość nie odwraca wzroku od krzyża. Wyrasta właśnie z niego.