List do Rzymian 5:10 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset porusza się w rytmie wnioskowania od tego, co już się stało, do tego, co dopiero nadejdzie. Paweł nie wygładza obrazu, bo mówi o ludziach, którzy byli nieprzyjaciółmi, a mimo to zostali przez śmierć Syna pojednani z Bogiem. Uczucie dystansu i wstydu, które mogło z tym stanem iść w parze, nie przekreśla tego, co Bóg zaczął wobec ludzi wciąż jeszcze daleko od Niego. Wyrażenie „tym bardziej” nie opiera się na odczuciu gotowości ani na poprawie nastroju. Punktem wyjścia jest pojednanie już dokonane, a nie to, co człowiek czuje o sobie. Przyszły czas czasownika „dostąpimy” łączy to przeszłe dzieło z nadzieją, a jej źródłem jest „życie” Chrystusa, nie ludzka zasługa. Ludzkie serce często szuka dowodu, że jest bezpieczne, podczas gdy Paweł wskazuje raczej na fundament. Dlatego fragment ten nie zatrzymuje się na wspomnieniu początku. Łączy zgodę, która się już dokonała, ze zbawieniem, które jeszcze się objawi, i pokazuje, że oba te elementy należą do jednego ruchu Bożej wierności. Ktoś, kto kiedyś był wrogiem, nie zostaje w połowie drogi, ponieważ opiera się nie na sobie, lecz na Tym, który pojednał. (List do Rzymian 5:10)

Paweł prowadzi tu rozumowanie od tego, co trudniejsze, do tego, co tym bardziej można uznać za pewne. Gdy ludzie byli „nieprzyjaciółmi”, Bóg pojednał ich ze sobą przez śmierć Syna. Skoro pojednanie dokonało się nie dzięki wcześniejszej poprawie człowieka, lecz z inicjatywy Boga, tym bardziej nadzieja zbawienia opiera się na Jego wierności. Kluczowe jest rozróżnienie między śmiercią Chrystusa a Jego życiem. Śmierć Syna jest podstawą pojednania; „przez Jego życie” wskazuje, że zbawienie nie kończy się na wydarzeniu krzyża. W kontekście Listu do Rzymian 5 Paweł mówi o nadziei przyszłego zbawienia i o chlubieniu się Bogiem przez Jezusa Chrystusa. Chrześcijańska nadzieja nie jest więc jedynie wspomnieniem tego, co Jezus uczynił, lecz zaufaniem, że żyjący Chrystus doprowadzi pojednanych do zbawienia. Ten wniosek nie obiecuje, że wierzący unikną ucisku. Kilka zdań wcześniej Paweł mówi, że ucisk może kształtować wytrwałość. Rozróżnia jednak trudne okoliczności od ostatecznego oddzielenia od Boga: podstawą nadziei pozostaje działanie Boga w Chrystusie, nie zmienność ludzkiej siły.

Ten werset działa jak kotwica w zwykłym, często chwiejnym dniu. Paweł rozumuje od mniejszego do większego: skoro Bóg pojednał nas, gdy byliśmy Jego nieprzyjaciółmi, przez śmierć Syna, to tym bardziej pojednani dostąpimy zbawienia przez Jego życie. Słowo „tym bardziej” nie jest tu ozdobnikiem. To mocny argument, który opiera się na tym, co już się stało. Apostoł mówi o pojednaniu jako o czymś dokonanym. Zaczyna od faktu, czyli od śmierci Chrystusa, i z niego wyprowadza pewność tego, co dopiero ma się wypełnić. Zbawienie ma swoje oparcie w działaniu Boga, a nie w chwiejnych wysiłkach człowieka. Weźmy kogoś, kto co wieczór przelicza w myślach własne potknięcia i boi się, że jedna kolejna porażka przekreśli wszystko. Werset nie bagatelizuje grzechu, ale zmienia punkt wyjścia. Kto został pojednany, nie zaczyna od zera, nawet wtedy, gdy upada. Życie, o którym mówi tekst, jest źródłem nadziei dla tych, którzy należą do Boga. Pewność przyszłości zakorzenia się w miłości, która już objawiła się w krzyżu.

Paweł stawia obok siebie dwa momenty: pojednanie z Bogiem, dokonane przez śmierć Syna, i zbawienie, ku któremu prowadzi życie Chrystusa. Pierwszy z nich wydarzył się wtedy, gdy ludzie byli jeszcze „nieprzyjaciółmi” Boga. Nie zasłużyli na pojednanie poprawą ani siłą woli. Źródłem było działanie Boga, który okazał miłość, gdy byli grzesznikami. Słowa „tym bardziej” niosą w sobie spokojną pewność. Skoro Bóg pojednał ludzi z sobą w tak trudnym położeniu, nadzieja zbawienia nie opiera się na ich bezbłędności. Jej oparciem jest Chrystus: nie tylko umarły, lecz żyjący. Werset nie obiecuje, że ziemskie życie stanie się wolne od ucisku; kilka zdań wcześniej Paweł mówi o wytrwałości pośród trudności. Wskazuje raczej, że cierpienie nie unieważnia Bożego pojednania ani nadziei chwały. Można widzieć w tym obraz mostu, który nie kończy się na brzegu przebaczenia. Pojednanie otwiera drogę ku pełni życia z Bogiem. Wieczność nie jest tu nagrodą za samodzielne przejście tej drogi, lecz spełnieniem nadziei zakorzenionej w życiu Chrystusa.