List do Rzymian 3:26 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment mówi o czymś, co w sercu bywa bardzo kruche: o dawnych winach, które nie znikają same z siebie. Apostoł Paweł pisze, że Bóg odpuszcza grzechy popełnione wcześniej, w czasie Jego cierpliwości, i że w ten sposób ujawnia swoją sprawiedliwość. Określenie „w obecnym czasie” wskazuje na konkretny moment, w którym ta sprawiedliwość staje się widoczna dla tych, którzy wierzą. Ktoś, kto od lat nosi w pamięci jeden zły wybór, może usłyszeć w tych słowach coś nieoczekiwanego. Sprawiedliwość Boga kojarzy się często z surowym rachunkiem, a tekst pokazuje, że właśnie ona staje się źródłem usprawiedliwienia dla każdego, kto wierzy w Jezusa. Sprawiedliwy okazuje się Ten, który nie zostawia człowieka w jego winie. Warto zauważyć, że apostoł nie oddziela tej prawdy od historii. Łączy dawne grzechy z obecnym czasem, jakby mówił, że cierpliwość Boga nie była obojętnością, lecz drogą prowadzącą do pełnego objawienia Jego sprawiedliwości. To spokojna nadzieja: to, co wydawało się nierozwiązane, nie zostaje zamknięte w przeszłości.

W Liście do Rzymian 3:26 Paweł łączy dwa stwierdzenia, które mogą wydawać się sprzeczne: Bóg jest sprawiedliwy, a zarazem usprawiedliwia grzesznika. Odpuszczenie nie oznacza, że zło przestaje mieć znaczenie albo że Bóg uznaje je za nieważne. Poprzedni werset wskazuje na Chrystusa i Jego krew jako na podstawę Bożego działania. Miłosierdzie nie omija więc sprawiedliwości; w tym wywodzie jej nie unieważnia, lecz ujawnia ją w sposób skupiony na Chrystusie. Sformułowanie „w obecnym czasie” podkreśla, że Boża sprawiedliwość stała się widoczna w dziele Jezusa. Paweł mówi o odpuszczaniu grzechów popełnionych wcześniej w okresie Bożej cierpliwości, a teraz wskazuje na rozstrzygające objawienie tej sprawiedliwości. Nie przedstawia Boga jako pobłażliwego sędziego, który pomija winę, lecz jako Tego, który sam zapewnia podstawę przebaczenia. Usprawiedliwienie jest darem łaski, przyjmowanym przez wiarę, a nie powodem do chluby. Dlatego nie ogranicza się do jednej grupy: w dalszej części rozdziału Paweł mówi o Żydach i poganach wobec jednego Boga. Wiara nie kupuje przebaczenia; wskazuje na Jezusa, w którym spotykają się Boża sprawiedliwość i usprawiedliwienie wierzącego.

Ten werset odpowiada na pytanie, które wielu ludzi nosi w sobie: jak Bóg może być sprawiedliwy i jednocześnie przebaczać? Apostoł pisze, że Bóg chciał ujawnić swoją sprawiedliwość w obecnym czasie i pokazać, że sam jest sprawiedliwy. Przebaczenie nie osłabia więc prawdy o Bogu. Właśnie w nim ta prawda staje się widoczna. W codziennym życiu ma to ogromne znaczenie. Człowiek, który sądzi, że musi zasłużyć na Boże uznanie, żyje w ciągłym napięciu. Każdy błąd wygląda wtedy jak wyrok. Werset mówi coś innego. Bóg usprawiedliwia każdego, kto wierzy w Jezusa, więc punkt wyjścia leży w wierze, a nie w wyniku dnia. Ktoś, kto to rozumie, może przyznać się do błędu w pracy bez gorączkowego szukania wymówek. Jego wartość nie zależy od jednego potknięcia. Nie oznacza to lekceważenia grzechu. Oznacza to odwagę, by mówić prawdę i nie tracić godności. Bóg nie wybiera tu między sprawiedliwością a miłosierdziem. Zachowuje obie naraz, bez kompromisu wobec grzechu i bez odwrotu od człowieka, a w tym jest pełnia Jego prawdy.

W Liście do Rzymian 3:26 Paweł ukazuje sprawiedliwość Boga jako coś więcej niż bezstronny wyrok. Bóg odpuszcza grzechy, a zarazem pozostaje sprawiedliwy. Przebaczenie nie oznacza, że zło przestaje mieć znaczenie. W poprzednim wersecie mowa o Chrystusie i Jego krwi: Boża łaska nie omija powagi grzechu, lecz spotyka go w dziele Jezusa. W centrum zdania jest napięcie, którego nie trzeba usuwać: Bóg jest sprawiedliwy i usprawiedliwia. Nie dlatego, że człowiek może wykazać się doskonałością, lecz przez wiarę w Jezusa. Wcześniej Paweł przypomina, że wszyscy zgrzeszyli, a usprawiedliwienie jest darmowym darem łaski. Nie pozostaje więc miejsce na chlubienie się własnym osiągnięciem. Obrazem może być zamknięte konto długu, którego człowiek sam nie potrafił uregulować. Nie znaczy to, że dług był nierzeczywisty; znaczy, że jego ciężar został podjęty przez kogoś innego. Tak Paweł mówi o Bożej sprawiedliwości, która nie wyklucza miłosierdzia. Jej zasięg przekracza granice jednej wspólnoty: Bóg usprawiedliwia każdego, kto wierzy w Jezusa. Nadzieja nie opiera się tu na ludzkiej bezgrzeszności, lecz na wiernym działaniu Boga.