List do Rzymian 3:2 – znaczenie i zastosowanie

Odpowiedź na pytanie o przewagę Żyda zaczyna się od zdania, które brzmi prosto, a niesie wiele. Apostoł wymienia najpierw to, że zostały im powierzone słowa Boże. W tym sformułowaniu słychać coś więcej niż dumę z dziedzictwa. Słowo, które ktoś powierza drugiemu, bywa darem i zaufaniem zarazem, a takie zaufanie wzrusza, bo zakłada, że ktoś został uznany za godnego opieki. Sam werset nie opisuje, co czuli ci, którzy otrzymali Pismo. Mówi o samym fakcie powierzenia. Słowo „powierzone” pozostawia jednak miejsce na wdzięczność i poczucie odpowiedzialności, bo to, co powierzone, trzeba przechowywać z troską. Można to porównać do listu od bliskiej osoby, który po latach znajdujemy w starych papierach. Nie przestaje być jej słowem tylko dlatego, że leży w naszych rękach, a przez to właśnie porusza. W tym wersecie mieści się ważny ślad Bożej troski. Bóg zdecydował się przemawiać i powierzać swoje słowo ludziom, w konkretnej historii i wspólnocie. Słowo Boże nie jest tylko informacją. Jest rozmową, w której człowiek może zostać usłyszany, nawet wtedy, gdy wewnątrz panuje cisza albo zamęt.

Słowa powierzone Izraelowi są, według Pawła, źródłem jego szczególnego przywileju. Apostoł odpowiada na pytanie z poprzedniego wersetu o pożytek z przynależności do ludu żydowskiego i obrzezania. Nie mówi, że ten przywilej czyni każdego Izraelitę wiernym ani że zwalnia z odpowiedzialności. Już następne zdanie pyta, czy niewierność niektórych ludzi może unieważnić wierność Boga; odpowiedź brzmi: nie. „Słowa Boże” oznaczają tu powierzone Izraelowi Boże orędzie, zapisane w świętych Pismach. Powierzenie jest zaszczytem, ale też zadaniem: dar nie staje się własnością, którą można dowolnie rozporządzać. Jego wartość zależy od Boga, który mówi i pozostaje wierny, nie od doskonałości tych, którym powierzono słowo. To rozróżnienie chroni przed dwiema skrajnościami. Nie należy ani umniejszać znaczenia Izraela w Bożym planie, ani uznawać, że samo otrzymanie objawienia potwierdza słuszność każdego postępowania. Paweł zachowuje zarazem wagę powierzonego daru i prawdę o ludzkiej niewierności. Wierność Boga nie zostaje podważona przez zawodność człowieka; przeciwnie, właśnie dlatego Jego słowa pozostają wiarygodne.

Paweł odpowiada na pytanie o przewagę Żyda krótko i mocno: „Wielki pod każdym względem. Najpierw ten, że zostały im powierzone słowa Boże” (List do Rzymian 3:2). Pierwszym wskazanym przywilejem nie jest zasługa, lecz powierzenie. Wartość tego daru bierze się z Boga, który przemówił, a nie z dumy tych, którym Pismo zostało przekazane. W Liście do Rzymian 3:3 Apostoł mówi wprost o niewierności wielu. Ta niewierność nie zniweczy jednak wierności Boga. Słowo Boże nie traci mocy przez to, że ludzie zawodzą. Ten werset uczy pokory. Powierzone słowo jest zobowiązaniem, a nie tytułem do wywyższania się. Ktoś, kto od lat czyta Biblię, ale nie pozwala, by ona zmieniała jego decyzje i relacje, łatwo zaczyna traktować dostęp do Pisma jak osobiste wyróżnienie. Właściwą odpowiedzią na powierzenie jest odpowiedzialność za to, co zostało przekazane. Przywilej wiary zawsze wiąże się z odpowiedzialnością, a Bóg pozostaje wierny nawet wtedy, gdy ludzie zawodzą.

„Wielki pod każdym względem” — tak Paweł odpowiada na pytanie o pożytek z obrzezania i o szczególne miejsce Żydów. Wskazuje przede wszystkim na to, że właśnie im zostały powierzone słowa Boże. To dar i odpowiedzialność: nie własność, którą można zamknąć w dłoni, lecz powierzony skarb, który świadczy o Bogu. Powierzenie słów nie oznacza, że ich nosiciele zawsze pozostają wierni. Paweł od razu pyta, czy ludzka niewierność może zniweczyć wierność Boga, i odpowiada stanowczo: nie. Słowa Boże nie tracą prawdy z powodu ludzkiego upadku. Wierność Boga nie zależy od bezbłędności tych, którym powierzono Jego słowo. W tym jest zarówno pociecha, jak i powaga. Biblia nie staje się znakiem ludzkiej wyższości ani osłoną przed odpowiedzialnością. Jest świadectwem, które wskazuje poza człowieka, ku Bogu prawdomównemu. Wspólnota, która ją przyjmuje, nie może traktować jej jak zasługi. Jej szczególnym dobrem jest to, że otrzymała słowa, przez które może poznawać Bożą wierność. Powierzony dar pozostaje większy niż ręce, które go niosą.