List do Rzymian 3:4 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „Żadną miarą!” brzmią jak gwałtowny sprzeciw wobec myśli, która podważałaby wiarygodność Boga. W Liście do Rzymian 3:4 Paweł odpowiada na wątpliwość, czy ludzka niewierność może zniweczyć wierność Bożą, i pisze, że „Bóg przecież musi okazać się prawdomówny, a każdy człowiek kłamliwy”. Werset nie przymyka oczu na ludzką słabość, lecz stawia obok niej prawdę, że Bóg pozostaje prawdomówny nawet wtedy, gdy człowiek zawodzi. Paweł przytacza też zdanie z Pisma o tym, że Bóg okazuje się sprawiedliwy w swoich słowach, nawet gdy ludzie Go sądzą. Obraz jest zaskakujący, bo to człowiek staje w roli sędziego, a zostaje sprawdzony przez prawdę, której nie jest właścicielem. Zwycięstwo przypada więc Bogu, którego słowo się wypełnia. Ta myśl ma wagę dla każdego, kto czuje się zawiedziony przez ludzi i zastanawia się, czy na Bogu można polegać. Werset nie każe opierać zaufania na nieskazitelności tych, którzy Go reprezentują. Wierność Boża nie zależy od ludzkiej prawdomówności, i właśnie dlatego może stać się oparciem wtedy, gdy własne oparcia się kruszą.

„Żadną miarą!” — Paweł odrzuca wniosek, że niewierność ludzi mogłaby podważyć wierność Boga. W poprzednim wersecie pyta, czy niewierność niektórych zniweczy Bożą wierność; odpowiedź z Listu do Rzymian 3:4 jest stanowcza: nie. Nawet jeśli człowiek okazuje się kłamliwy, Bóg pozostaje prawdomówny. Cytat o sprawiedliwości Boga w Jego słowach i zwycięstwie, gdy jest sądzony, przywołuje język Pisma Świętego, w którym człowiek staje przed Bogiem, a nie Bóg przed ludzkim trybunałem. Paweł nie sugeruje, że Bóg musi dopiero dowieść swojej prawości. Pokazuje raczej, że ludzkie oskarżenia ani niewierność nie zmieniają tego, kim Bóg jest. Kluczowe rozróżnienie dotyczy Bożej wierności i ludzkiej odpowiedzialności. W kolejnych wersetach Paweł odrzuca myśl, że skoro zło może uwydatnić dobro, wolno je czynić. Kłamstwo nie staje się więc usprawiedliwione przez to, że Bóg potrafi zachować prawdę mimo ludzkiej niewierności. Werset chroni oba twierdzenia naraz: Bóg jest wierny, a człowiek odpowiada za swoje czyny.

„Żadną miarą” — to zdanie kończy spór, zanim zdąży się rozgorzeć. Paweł stawia obok siebie dwie wiarygodności: Boga, który musi okazać się prawdomówny, i człowieka, którego słowa bywają kłamliwe. Nie mówi, że ludzie zawodzą ze złości. Mówi, że nasze słowo jest zawodne, a słowo Boga nie zmienia się przez ludzką niewierność. W codzienności widać to w prostych sprawach. Mężczyzna obiecuje pomóc przeprowadzić się sąsiadowi i w sobotę nie pojawia się pod drzwiami. Jego zawodność jest prawdziwa, ale nie unieważnia tego, co Bóg powiedział. Paweł przywołuje tu słowa z Księgi Psalmów 51:6: „Abyś okazał się sprawiedliwy w Twoich słowach i odniósł zwycięstwo, kiedy Cię sądzą”. Sprawiedliwość Boga okazuje się w Jego słowach, a nie w tym, jak zachowują się ludzie. Fragment nie uczy, że człowiek ma dowodzić prawdy Boga. Jest odwrotnie: to Bóg pozostaje wierny, a ludzkie kłamstwo staje obok Jego prawdy jako to, co się nie ostoi. Dla kogoś, kto zawiódł innych albo siebie, to ważna myśl. Upadek człowieka nie zmienia charakteru Boga, a wierność Boga nie zależy od tego, czy ktoś Mu sprosta.

W Liście do Rzymian 3:4 Paweł odpowiada na pytanie, czy niewierność części ludzi może przekreślić wierność Boga. Odpowiedź jest stanowcza: „Żadną miarą!”. Ludzka nieuczciwość nie zmienia tego, kim jest Bóg. Gdy człowiek zawodzi, Boża prawdomówność nie staje się mniej pewna. Słowa o tym, że „każdy człowiek” okazuje się kłamliwy, zestawiają kruchość ludzkiego świadectwa z niezawodnością Boga. Nie są pozwoleniem na lekceważenie własnego grzechu. Już następne wersety odrzucają myśl, że można czynić zło, bo miałoby z niego wyniknąć dobro. Bóg pozostaje wierny, a zarazem sprawiedliwie osądza świat. Przywołany przez Pawła zapis mówi o sprawiedliwości Boga, gdy jest sądzony przez ludzi. To odwrócenie perspektywy: człowiek może oskarżać Boga albo próbować usprawiedliwić siebie, lecz ostateczna prawda nie zależy od ludzkiego wyroku. Stoi przed Bogiem, który nie musi ukrywać prawdy o człowieku, by pozostać wiernym. W tym jest powaga i nadzieja. Boża wierność nie nazywa zła dobrem; daje pewny grunt, na którym prawda i sprawiedliwość mogą wybrzmieć.