List do Rzymian 3:25 – znaczenie i zastosowanie

W Liście do Rzymian 3:25 Bóg jest tym, który ustanowił Chrystusa „narzędziem przebłagania” przez wiarę, mocą Jego krwi. Mówi o czymś, co zostało ustanowione z góry, a nie o czymś, co człowiek musiałby sobie wywalczyć. Słowo „narzędzie” brzmi chłodno, ale w tym miejscu opisuje coś bardzo bliskiego. Najmocniej poruszają mnie słowa o grzechach popełnionych dawniej, za dni cierpliwości Bożej. Są ludzie, którzy przez lata noszą wspomnienie czegoś, czego nie da się cofnąć, i boją się, że ich dawne winy wciąż stoją między nimi a Bogiem. Apostoł nie przemilcza tych grzechów. Mówi o nich jako o czymś, co wymagało ukazania Bożej sprawiedliwości, a zdanie dopełnia się w następnym wersecie, gdzie czytamy o odpuszczaniu. Dla serca, które długo broni się przed własną przeszłością, to połączenie ma znaczenie, bo prawda o winie zostaje nazwana wprost, a jednocześnie nie zostaje z nią człowiek sam. W tym fragmencie cierpliwość Boża i Jego sprawiedliwość idą obok siebie, a źródłem przebaczenia pozostaje krew Chrystusa.

W Liście do Rzymian 3:25 Paweł łączy dwa stwierdzenia, które mogą wydawać się sprzeczne: Bóg jest sprawiedliwy, a jednak usprawiedliwia grzesznika. Rozstrzygające jest to, że przebaczenie nie oznacza uznania zła za nieistotne. Bóg ustanowił Chrystusa „narzędziem przebłagania” przez wiarę i mocą Jego krwi. Krzyż pokazuje więc zarazem powagę grzechu i Boże działanie, które otwiera drogę do przebaczenia. Werset nawiązuje też do dawnych grzechów, wobec których Bóg okazywał cierpliwość. Nie znaczy to, że wcześniej przestał być sprawiedliwy ani że Paweł przedstawia cierpliwość jako obojętność. Sens dopowiada następny werset: teraz Bóg ujawnia swoją sprawiedliwość, pozostając sprawiedliwym i usprawiedliwiając wierzącego w Jezusa. Paweł nie wyjaśnia tu szczegółowej chronologii odpuszczania dawnych win; podkreśla, że krzyż odsłania podstawę Bożego przebaczenia. To ważne w kontekście całego wywodu: wszyscy zgrzeszyli, a usprawiedliwienie jest darem łaski, nie powodem do chluby. Wiara nie jest zasługą równoważącą grzech. Jest zaufaniem, przez które człowiek otrzymuje to, co Bóg daje w Chrystusie. Krzyż nie osłabia sprawiedliwości Boga; pokazuje, jak Jego sprawiedliwość i łaska spotykają się w zbawieniu.

Ten werset mówi, że Bóg sam ustanowił przebłaganie „przez wiarę mocą Jego krwi”. Człowiek nie wypracowuje tu pojednania własnym wysiłkiem. Przyjmuje dar, który Bóg przygotował. Najbardziej uderzająca w tym fragmencie jest myśl o sprawiedliwości. Paweł pisze, że Bóg chciał „okazać, że Jego sprawiedliwość wobec grzechów popełnionych dawniej” jest prawdziwa. Cierpliwość Boża nie była więc obojętnością. Dawne winy nie zostały zlekceważone, a sprawiedliwość nie została zawieszona. Została objawiona w krzyżu. Ma to praktyczne znaczenie dla kogoś, kto dźwiga dawne upadki. Może on przestać udawać, że ich nie było, ponieważ wie, że Bóg nie przeszedł nad nimi do porządku dziennego. Może też przestać żyć w ciągłym rozliczaniu się, bo sprawiedliwość Boża została już zaspokojona w Chrystusie. Werset nie tłumaczy wszystkich szczegółów tej tajemnicy. Pokazuje jednak, że w tym dziele sprawiedliwość i miłość nie wykluczają się nawzajem, lecz wspólnie prowadzą do krzyża.

Paweł kieruje wzrok ku Jezusowi jako miejscu, w którym spotykają się grzech człowieka i sprawiedliwość Boga. Bóg ustanowił Go narzędziem przebłagania; Jego krew wskazuje na życie oddane za innych, nie na ludzką zasługę. W poprzednich wersetach Paweł mówi, że wszyscy zgrzeszyli, a usprawiedliwienie jest darmowym darem łaski przez odkupienie w Chrystusie Jezusie (List do Rzymian 3:23–24). Werset wspomina o grzechach popełnionych dawniej, w czasie Bożej cierpliwości. Cierpliwość nie oznacza, że zło przestało mieć znaczenie. Bóg nie przemilcza krzywdy ani nie odwraca wzroku od winy. W Chrystusie ujawnia sprawiedliwość, która nie kończy się na osądzie: Bóg pozostaje sprawiedliwy i usprawiedliwia wierzącego w Jezusa (List do Rzymian 3:26). To cierpliwe oczekiwanie Boga znajduje więc odpowiedź nie w ludzkim chlubieniu się, lecz w Jego działaniu. Obraz krwi przypomina, że łaska nie jest obojętnością wobec grzechu; kosztuje życie. Zarazem pozostaje darem, dostępnym dla wszystkich wierzących, bez różnicy między Żydem a poganinem. U stóp krzyża nie ma miejsca na wywyższanie się własną zasługą. Jest miejsce na wdzięczność wobec Boga, który bierze grzech poważnie i otwiera drogę do usprawiedliwienia.