List do Rzymian 15:9 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset mówi o czymś, co łatwo przeoczyć: miłosierdzie otrzymane od Boga nie zostaje w zamknięciu. Paweł pokazuje, że poganie, czyli ludzie spoza narodu wybranego, mają uwielbiać Boga właśnie za miłosierdzie, które im okazano. Wdzięczność staje się tu drogą, którą łaska dociera do innych. Cytat z Księgi Psalmów, przywołany w tym miejscu, brzmi: „Dlatego będę oddawać Ci cześć między poganami i śpiewać Twojemu imieniu.” Słowa te mówią o wierności, która nie kończy się na granicach jednego ludu. Pieśń ma tu swoją wagę, bo pokazuje serce, które doświadczyło łaski i zaczyna mówić językiem uwielbienia. Fragment nie przedstawia uwielbienia jako obowiązku odrywanego od życia. Mówi raczej o tym, że ktoś, kogo dotknęło miłosierdzie, nie potrafi go zatrzymać tylko dla siebie. Jest w tym coś prostego i łagodnego: wdzięczne serce szuka słów, a nawet śpiewu, bo nie umie milczeć o dobroci, która je poruszyła.

W Liście do Rzymian 15:9 Paweł pokazuje, że uwielbienie Boga przez pogan nie jest dodatkiem do Jego dzieła, lecz jednym z jego celów. Poganie chwalą Boga „za okazane sobie miłosierdzie”. Nie przedstawia się ich więc jako ludzi, którzy sami wypracowali sobie miejsce wśród ludu Bożego. Ich udział wynika z Bożej łaskawości. Przytoczone słowa: „Dlatego będę oddawać Ci cześć między poganami i śpiewać Twojemu imieniu” pochodzą z Pisma Izraela. Paweł posługuje się nimi, by ukazać, że chwała Boga pośród narodów nie przeczy Jego wierności wobec Izraela. Werset 8 mówi o Chrystusie jako słudze obrzezanych, potwierdzającym obietnice dane ojcom; werset 9 dodaje, że miłosierdzie obejmuje także pogan. To ważne rozróżnienie: wspólnota nie powstaje przez zatarcie historii Izraela ani przez uznanie jednej grupy za ważniejszą. Chrystus służy, a Boże miłosierdzie gromadzi ludzi z różnych narodów ku chwale Boga. Dlatego w dalszych wersetach Paweł przytacza kolejne świadectwa Pisma, w których poganie radują się razem z ludem Bożym. Jedność, o której mówi ten rozdział, ma wspólne źródło: nie ludzką przewagę, lecz Bożą wierność i miłosierdzie.

Ten werset pokazuje cel miłosierdzia wobec pogan. Otrzymali je po to, żeby uwielbili Boga. Miłosierdzie ma więc owoc, który sięga dalej niż ulga dla człowieka, a jego celem jest chwała dla Stwórcy. Paweł łączy to z wiernością Boga, o której mowa w wersecie wcześniejszym. Chrystus stał się sługą obrzezanych, aby potwierdzić obietnice dane ojcom. Przyjęcie pogan wypływa więc z tych samych obietnic i jest częścią Bożego planu. Najbardziej praktyczny wniosek dotyczy tego, jak uwielbienie wygląda wśród ludzi. Można sobie wyobrazić kogoś, kto doświadczył łaski w zwykłym miejscu, na przykład w rodzinie, w pracy czy w sąsiedztwie. Taka osoba może mówić o niej w codziennych słowach i czynach, zanim zacznie mówić o Bogu. Cytat, którym Paweł zamyka werset, mówi o śpiewie „między poganami”. Chwała rozbrzmiewa tam, gdzie żyją inni. Wdzięczność widoczna w zwyczajnych rozmowach i gestach staje się świadectwem. Werset łączy otrzymane miłosierdzie z głosem, który słychać wśród narodów.

W tym wersecie Paweł pokazuje, że miłosierdzie Boga nie zatrzymuje się w granicach jednego ludu. Poganie, którzy nie należeli do Izraela, także mają powód, by oddawać Bogu chwałę. Nie dlatego, że sami zasłużyli na miejsce, lecz dlatego, że otrzymali miłosierdzie. Werset nie zaciera historii Izraela: wcześniej Paweł mówi o wierności Boga wobec obietnic danych ojcom. Teraz ukazuje, że ta wierność otwiera się ku narodom. Cytat o oddawaniu czci „między poganami” niesie obraz pieśni, która przekracza granice, nie odbierając nikomu jego miejsca. Wspólnota złożona z ludzi o różnym pochodzeniu może wielbić Boga razem, ponieważ źródłem jej jedności jest otrzymane miłosierdzie, nie podobieństwo wszystkich doświadczeń. To ma znaczenie także w codziennym życiu wspólnoty: przyjęcie osoby o innym tle nie jest uprzejmym dodatkiem do wiary. Wpisuje się w chwałę Boga, który przygarnia ludzi przez Chrystusa. Wersety obok rozwijają tę perspektywę, mówiąc o wspólnej radości narodów i nadziei pokładanej w Chrystusie. Miłosierdzie staje się więc nie tylko darem dla pojedynczego człowieka, ale także głosem, którym różni ludzie mogą wspólnie wyznawać dobroć Boga, bez konieczności upodabniania się nawzajem.