List do Rzymian 15:5 – znaczenie i zastosowanie

Po wydaniu dwóch poleceń apostoł zatrzymuje się, by modlić się o to, żeby jego słowa przyniosły skutek. Wierni słudzy Boży łączą modlitwę z głoszeniem, bo choć sieją ziarno, to Bóg daje wzrost. Możemy przemawiać do uszu, ale tylko Bóg potrafi dotrzeć do serca.

Zwróćmy najpierw uwagę na określenie, którego używa wobec Boga: „Bóg cierpliwości i pociechy”. Bóg jest źródłem i oparciem wszelkiej cierpliwości i pociechy, jakich doświadczają wierzący. Daje łaskę cierpliwości, a jako Bóg pociechy podtrzymuje tę łaskę. Pociecha, którą przynosi Duch Święty, pomaga wierzącym trwać niewzruszenie i odważnie, a zarazem z radością, znosić trudności.

Paweł prosi Boga o to, ponieważ pragnie miłości i jedności wśród chrześcijan. Zwraca się do Boga jako do Boga cierpliwości i pociechy z dwóch powodów. Po pierwsze, Bóg okazuje nam cierpliwość i pociesza nas. Nie spieszy się z potępianiem naszych upadków, lecz jest gotów pocieszać przygnębionych. Uczy nas też okazywać taką samą miłość braciom i siostrom. Jedność zachowujemy więc, gdy jesteśmy cierpliwi wobec siebie nawzajem i wzajemnie się pocieszamy.

Po drugie, Bóg jest tym, który daje nam cierpliwość i pociechę. Paweł przed chwilą mówił o „cierpliwości i pociesze Pism” (List do Rzymian 15:4), lecz teraz wskazuje poza Pisma, ku samemu Bogu jako źródłu. Pismo jest kanałem, a Bóg źródłem. Im więcej cierpliwości i pociechy otrzymujemy od Boga, tym lepiej jesteśmy przygotowani do okazywania sobie nawzajem miłości. Nic tak nie zakłóca pokoju jak niecierpliwość, drażliwość i niepokój.

Następnie Paweł prosi o takie miłosierdzie: aby Bóg sprawił, że będą jednomyślni wobec siebie, na wzór Chrystusa Jezusa. Chrześcijańska miłość i pokój opierają się na jednomyślności: wspólnym osądzie w takim zakresie, w jakim ludzie zrozumieli prawdę, a przynajmniej na zgodzie serc. Chodzi o zgodne myślenie, odłożenie różnic na bok i porzucenie sporów. Ta jednomyślność musi jednak być zgodna z Chrystusem Jezusem: z Jego przykazaniem i królewskim prawem miłości, a także z Jego przykładem, który Paweł przed chwilą im ukazał (List do Rzymian 15:3).

Innymi słowy, Chrystus Jezus musi być centrum chrześcijańskiej jedności. Mamy zgadzać się w prawdzie, a nie w błędzie. Grzeszna jedność łączyła tych, którzy oddali swoją moc bestii (Apokalipsa 17:13), a podobna niegodziwa zgoda panowała wśród budowniczych Babel, zjednoczonych w buncie (Księga Rodzaju 11:6). Taka zgoda nie jest jednomyślnością zgodną z Chrystusem, lecz sprzeciwiającą się Mu. Modląc się, powinniśmy najpierw prosić o prawdę, a potem o pokój, bo mądrość z góry jest przede wszystkim czysta, a następnie pełna pokoju.

Taka jedność wśród chrześcijan jest darem Boga i ma wielką wartość. Powinniśmy gorliwie o nią prosić. Bóg jest Ojcem duchów i kształtuje serca wszystkich (Księga Psalmów 33:15). Otwiera umysły, zmiękcza serca, napełnia uczucia łagodnością i daje łaskę miłości, a tym, którzy Go proszą, udziela też Ducha Świętego, Ducha miłości. Uczymy się modlić, aby wola Boga spełniała się na ziemi tak jak w niebie, gdzie aniołowie w pełnej jedności wielbią Boga i Mu służą. Tego samego powinniśmy pragnąć wśród świętych na ziemi.

Celem tego wszystkiego jest chwała Boga (List do Rzymian 15:6). O to Paweł prosi w modlitwie i do tego zachęca swoich adresatów. W każdej modlitwie powinniśmy mieć przed oczami Bożą chwałę. Dlatego pierwszą prośbą jest, aby imię Boga było uświęcone. Chrześcijańska jedność służy Bożej chwale, bo prowadzi wierzących do oddawania Mu chwały zgodnym sercem i jednym głosem. Dobrze jest, gdy chrześcijanie zgadzają się we wszystkim, w czym mogą, aby wspólnie wielbić Boga.

Przynosi to cześć Bogu, który jest jeden i którego imię jest jedno. Nie wystarczy mówić jednym głosem, jeśli serca nie są zgodne, bo Bóg patrzy na serce. Zresztą rzadko zdarza się, by ludzie mówili jednym głosem, a nie byli zgodni w sercu. Bóg nie otrzymuje wielkiej chwały, gdy brakuje między nimi tej harmonii. Jeden głos słychać wtedy, gdy wyznajemy prawdę o Bogu, wielbimy Jego imię, rozmawiamy ze sobą życzliwie na co dzień i nie kąsamy się ani nie pożeramy nawzajem. Widać go także podczas zgromadzenia kościoła: mówi jedna osoba, ale wszyscy się przyłączają.

Paweł mówi też, że Bóg ma być uwielbiony jako Ojciec naszego Pana, Jezusa Chrystusa. Tak mówi się o Nim w Nowym Testamencie. Bóg objawił się teraz w obliczu Jezusa Chrystusa i przez Ewangelię jest naszym Ojcem. Chrześcijańska jedność oddaje Mu w ten sposób chwałę, bo w małej, stosownej mierze odzwierciedla jedność Ojca i Syna. Możemy tak rozumieć jedność i modlić się o nią, pamiętając o słowach Jezusa z Ewangelii Jana 17:21, gdzie modlił się, aby wszyscy wierzący stanowili jedno, tak jak On jest w Ojcu, a Ojciec w Nim. To wspaniały obraz piękna i chwały jedności świętych. Modlitwa ta mówi dalej, że dzięki temu świat uwierzy, iż Ojciec posłał Jezusa. W ten sposób Bóg zostaje uwielbiony jako Ojciec naszego Pana, Jezusa Chrystusa.