List do Rzymian 15:7 – znaczenie i zastosowanie

Apostoł ponownie zwraca się z apelem do chrześcijan. To, co mówi w Liście do Rzymian 15:7, powtarza wcześniejszą myśl, bo była dla niego bardzo ważna. „Przyjmujcie jedni drugich” znaczy: otwierajcie przed sobą serca i przyjmujcie się nawzajem do wspólnoty oraz codziennego życia, gdy pojawia się taka potrzeba. Wcześniej zachęcał tych, którzy są mocni w wierze, by przyjmowali słabych (List do Rzymian 14:1). Teraz kieruje tę samą zachętę do wszystkich, bo słabi w wierze mogą czuć się skrępowani w obecności mocnych, tak jak pyszni mogą unikać słabych. Nie powinno być miejsca na żadną z tych postaw.

Chrześcijanie powinni przyjmować się nawzajem z prawdziwą, braterską miłością. Skoro przez wiarę przyjęliśmy Chrystusa, powinniśmy z miłością przyjmować wszystkich chrześcijan, także ubogich, krzywdzonych i pogardzanych. Powinniśmy tak postępować nawet wtedy, gdy może się to wiązać z narażeniem na zniewagi lub niebezpieczeństwo, a także wtedy, gdy inni różnią się od nas w mniej istotnych sprawach dotyczących Prawa. Nawet osobiste urazy trzeba odłożyć na bok. Wezwanie jest proste: przyjmujcie jedni drugich.

Paweł podaje ku temu powód: Chrystus już nas przyjął, a Jego łagodne przyjęcie jest dla nas wzorem. Czy Chrystus okazał nam tyle dobroci, a my mielibyśmy być nieżyczliwi wobec Jego ludu? Czy tak chętnie nas przyjął, a my mielibyśmy z ociąganiem przyjmować naszych braci i siostry? Chrystus zjednoczył nas ze sobą najściślejszą i najdroższą więzią. Włączył nas do swojej owczarni i rodziny, uczynił swoimi przybranymi dziećmi, zawarł z nami przymierze przyjaźni, a nawet przymierze małżeńskie. Choć byliśmy obcy, wrogowie i ludzie, którzy odeszli, wprowadził nas do wspólnoty z sobą.

Słowa „ku chwale Boga” mogą odnosić się zarówno do tego, że Chrystus nas przyjął, jak i do tego, że my przyjmujemy jedni drugich. Po pierwsze, Chrystus przyjął nas ku chwale Boga. Celem tego, że nas przyjął, jest to, byśmy oddawali Bogu chwałę na tym świecie, a w przyszłym świecie dostąpili chwały razem z Nim. Przyjmując nas, Chrystus miał na względzie chwałę Boga oraz nasze wieczne dobro. Powołał nas przez Jezusa Chrystusa do wiecznej chwały (Ewangelia Jana 17:24). Pomyślmy, do czego nas przyjął: do radości niezmierzonej. I pomyślmy, dlaczego to uczynił: dla chwały swojego Ojca.

Po drugie, powinniśmy przyjmować jedni drugich ku chwale Boga. To powinno być głównym celem wszystkiego, co robimy, a miłość i życzliwość osób wyznających wiarę szczególnie się do tego przyczyniają. Paweł przed chwilą powiedział, że powinniśmy jednym sercem i jednym głosem oddawać chwałę Bogu (List do Rzymian 15:6). Nieporozumienia dotyczyły jedzenia i picia, a ich źródłem był podział między Żydami a poganami. Aby uleczyć ten rozłam, Paweł pokazuje, że Jezus Chrystus przyjął zarówno Żydów, jak i pogan. W Chrystusie tworzą jedność, nową ludzkość (List do Efezjan 2:14–16). To, co łączy się ze wspólnym punktem odniesienia, jest ze sobą zgodne. Dlatego ci, których jednoczy Chrystus, wielki ośrodek jedności, powinni umieć porozumieć się także między sobą.

Zjednoczenie Żydów i pogan w Chrystusie porusza Pawła szczególnie mocno, dlatego rozwija ten temat. Chrystus przyjął Żydów (List do Rzymian 15:8). Nikt nie powinien pogardzać tymi, którzy najpierw byli Żydami, a z powodu słabości nadal zachowują niektóre dawne żydowskie zwyczaje. Jezus Chrystus był sługą obrzezanych, czyli służył Żydom. Świadczyło to o Jego wielkiej pokorze, a zarazem podkreślało znaczenie Jego posługi. Sam został obrzezany i podlegał Prawu, a przez swoje życie głosił Ewangelię Żydom. Przebywał wśród nich, błogosławił im i uważał, że został posłany przede wszystkim do zagubionych owiec Izraela. Ujął się za potomstwem Abrahama (List do Hebrajczyków 2:16), a przez nie niejako wyciągnął rękę ku całej ludzkości.

Uczynił to ze względu na prawdę Boga. To, co im głosił, było prawdą, bo przyszedł, aby dać świadectwo prawdzie (Ewangelia Jana 18:37), a sam jest prawdą (Ewangelia Jana 14:6). Uczynił to także po to, by potwierdzić obietnice dane ojcom. Najpewniejszym dowodem, że obietnica jest prawdziwa, jest jej spełnienie. Bóg obiecał, że w potomstwie Abrahama będą błogosławione wszystkie narody ziemi, że z Judy wyjdzie Szilo, że z Izraela powstanie władca, a z Syjonu wyjdzie Prawo. Wiele wydarzeń między złożeniem tych obietnic a przyjściem Chrystusa zdawało się je osłabiać, a niektóre wyglądały wręcz na zagrożenie dla przetrwania tego ludu. Kiedy jednak w pełni czasów pojawił się Mesjasz, Władca, jako sługa obrzezanych, obietnice te zostały potwierdzone i okazały się prawdziwe. W Chrystusie wszystkie obietnice Boga, zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie, znajdują potwierdzenie.

Jeśli przez obietnice dane ojcom rozumiemy całe przymierze łaski, zarysowane niejasno w Starym Testamencie, a wyraźniej objawione w Ewangelii, to Chrystus przyszedł, aby je potwierdzić (Księga Daniela 9:27). Potwierdził je, przelewając krew przymierza.

Chrystus przyjął także pogan. Paweł wyjaśnia to w Liście do Rzymian 15:9–12. Przyjęcie pogan przez Chrystusa widać w tym, że włączył ich w oddawanie chwały Bogu. To zadanie Kościoła na ziemi i jego nagroda w niebie. Chrystus zamierzył, by również poganie nawrócili się i wraz z Żydami zostali włączeni do Jego duchowego ciała, Kościoła. To mocny powód, by nie patrzeć z góry na żadnego chrześcijanina z powodu jego pogańskiego pochodzenia, skoro Chrystus go przyjął. Chrystus zaprasza pogan i przyjmuje ich.

Paweł opisuje ich nawrócenie jako oddawanie Bogu chwały za Jego miłosierdzie. Tak można mówić o nawróceniu: teraz mają powód, by wielbić Boga, a jest nim Jego miłosierdzie. Kiedy przypomnimy sobie smutny i bezradny stan świata pogan, wyraźniej zobaczymy, że ich przyjęcie było aktem miłosierdzia — nawet bardziej niż przyjęcie Żydów.

Ci, którzy niegdyś byli nazwani Lo-Ammi, czyli „nie mój lud”, byli też Lo-Ruchama, czyli „nie doznali miłosierdzia” (Księga Ozeasza 1:6, Księga Ozeasza 1:9; Księga Ozeasza 2:23). Największym miłosierdziem, jakim Bóg może obdarzyć jakiś lud, jest włączenie go do przymierza z sobą. Dobrze jest pamiętać o miłosierdziu Boga, gdy nas przyjmuje.

Przyjęcie to budzi także w sercach pragnienie uwielbienia. Poganie będą oddawać Bogu chwałę za Jego miłosierdzie. Grzesznicy, którzy się nie nawrócili, nie czynią nic, co przynosiłoby Bogu chwałę. Łaska nawracająca, czyli łaska Boga, która zwraca grzesznika ku Niemu, budzi w człowieku pragnienie, by słowem i czynem oddawać Bogu chwałę. Bóg zamierzył, by także poganie, którzy przez tak długi czas obracali Jego chwałę w hańbę, przyczyniali się do Jego chwały.

Jest to również spełnienie Pisma. Przyjęcie pogan przez Boga było nie tylko wyrazem miłosierdzia, lecz także potwierdzeniem prawdziwości obietnic. Obietnice nie zostały dane im bezpośrednio, tak jak żydowskim ojcom, ale wiele proroctw mówiło o poganach: o ich powołaniu do Kościoła i włączeniu do ludu Bożego. Paweł przytacza niektóre z nich, ponieważ wielu Żydom trudno było w to uwierzyć. Odsyłając ich do Starego Testamentu, stara się osłabić ich niechęć do pogan i pojednać obie strony.

Po pierwsze, zapowiedziano, że poganie usłyszą Ewangelię. Słowa o oddawaniu Bogu chwały pośród pogan oznaczają, że Jego imię będzie znane i czczone wśród narodów, a łaska i miłość Ewangelii będą tam wysławiane. Ta zapowiedź pochodzi z Księgi Psalmów 18:49, gdzie mowa o dziękczynieniu Panu pośród narodów. Wdzięczne opowiadanie o Bogu i publiczne wspominanie Jego imienia to znakomite sposoby, by pomagać innym poznawać Boga i Go wielbić. Chrystus, przez swoich apostołów i sług, których posłał, aby pozyskiwali uczniów ze wszystkich narodów, wyznawał Boga pośród pogan. Wywyższenie Chrystusa, podobnie jak nawrócenie grzeszników, ukazuje się w oddawaniu chwały Bogu.

To, że Chrystus ogłasza imię Boga swoim braciom, nazywa się wychwalaniem Boga pośród zgromadzenia (Księga Psalmów 22:22). Jeśli uznamy te słowa za słowa Dawida, trzeba pamiętać, że wypowiedział je na starość, u kresu życia, nie mógł więc raczej osobiście wyznawać Boga pośród pogan. Kiedy jednak poganie czytają i śpiewają psalmy Dawida ku chwale Boga, można powiedzieć, że Dawid wyznaje Boga pośród nich i śpiewa Jego imieniu. Był słodkim psalmistą także dla pogan. Łaska nawrócenia sprawia, że ludzie głęboko miłują psalmy Dawida.

Jeśli uznamy te słowa za słowa Chrystusa, Syna Dawida, można je rozumieć jako opis Jego duchowej obecności przez wiarę w sercach wszystkich wierzących, którzy oddają chwałę Bogu. Kiedy ktoś wyznaje Boga pośród pogan i śpiewa na cześć Jego imienia, nie dzieje się to wyłącznie jego mocą: działa w nim Chrystus i Jego łaska. „Żyję, ale już nie ja, lecz żyje we mnie Chrystus” (List do Galatów 2:20). Podobnie można powiedzieć: „Wielbię, ale już nie ja, lecz Chrystus we mnie”.

Po drugie, poganie mają radować się razem z ludem Bożym (List do Rzymian 15:10). Słowa te pochodzą z pieśni Mojżesza (Księga Powtórzonego Prawa 32:43). Warto zauważyć, że ci, którzy zostali włączeni do ludu Bożego, mają radować się razem z nim. Żadnemu ludowi nie może przynieść większej radości niż głoszenie mu Ewangelii z mocą. Niektórzy Żydzi wciąż żywią uprzedzenia wobec pogan i nie chcą dopuścić ich do wspólnego świętowania, twierdząc, że obcy nie uczestniczy w ich radości (Księga Przysłów 14:10). Skoro jednak mur został zburzony, poganie mogą radować się razem z ludem Bożym. Włączeni do Kościoła, dzielą jego cierpienia i uczestniczą w jego wytrwałości oraz trudach, a w zamian mają udział w jego radości.

Po trzecie, mają chwalić Boga (List do Rzymian 15:11). Słowa „Niech Pana chwalą wszyscy poganie” pochodzą z Księgi Psalmów 117:1. Łaska prowadząca do nawrócenia pobudza ludzi do wielbienia Boga, daje im najwspanialsze powody do uwielbienia i budzi w nich pragnienie, by Go chwalić. Przez wiele wieków poganie wielbili bożki z drewna i kamienia, teraz zaś zostali powołani do oddawania czci Panu. Dawid, mówiąc pod natchnieniem Ducha, zapowiedział to. Wezwanie wszystkich narodów do chwalenia Pana pokazuje również, że przyjdą one do poznania Go.

Po czwarte, mają uwierzyć w Chrystusa (List do Rzymian 15:12), zgodnie ze słowami z Księgi Izajasza 11:10. Po pierwsze, Chrystus zostaje ukazany jako król pogan. Nazwano Go korzeniem Jessego, czyli Tym, który wywodzi się z rodu Dawida, a zarazem jest źródłem jego życia i siły. Porównaj Księgę Izajasza 11:1. Chrystus był Panem Dawida, a jednocześnie jego potomkiem (Ewangelia Mateusza 22:45), bo jest zarówno korzeniem, jak i potomkiem Dawida (Apokalipsa św. Jana 22:16). Jako Bóg Chrystus był korzeniem Dawida, a jako człowiek — jego potomkiem. Jest też Tym, który powstaje, by panować nad poganami. To wyjaśnia obraz proroka, który przedstawia Go jako sztandar dla narodów. Gdy Chrystus powstał z martwych i wstąpił na wysokość, stało się to po to, by panował nad poganami.

Po drugie, poganie przychodzą do Niego. „W Nim poganie złożą ufność”. Wiara to ufność duszy w Chrystusa i poleganie na Nim. Prorok mówi, że poganie będą Go szukać. Droga wiary polega na tym, by najpierw szukać Chrystusa jako ofiarowanego nam Zbawiciela, a potem, przekonawszy się, że może i chce nas zbawić, zaufać Mu. Ci, którzy Go znają, będą Mu ufać. Można też rozumieć to szukanie jako skutek zaufania: szukanie Chrystusa w modlitwie i wiernym działaniu. Nie będziemy naprawdę szukać Chrystusa, dopóki Mu nie zaufamy. Najpierw przychodzi ufność, a potem uważne korzystanie z dostępnych środków.

Skoro Żydzi i poganie są zjednoczeni miłością Chrystusa, dlaczego nie mieliby być zjednoczeni także wzajemną miłością?