List do Rzymian 15:6 – znaczenie i zastosowanie

Słowa „i zgodnie, jednymi ustami wielbili Boga i Ojca naszego Pana Jezusa Chrystusa” domykają myśl zaczętą w Liście do Rzymian 15:5, gdzie Bóg daje cierpliwość i pociechę. Mowa tu o wspólnocie, w której ludzie są różni, a mimo to mogą razem stanąć przed Bogiem. Widzę w tym coś bardzo ludzkiego: między osobami, które się różnią, może rodzić się pragnienie wspólnego słowa, a czasem jedno zdanie wypowiedziane razem daje więcej ukojenia niż długie tłumaczenia. Wyrażenie „jednymi ustami” dotyczy wspólnego głosu, który może wypływać z bardzo różnych przeżyć. Można nieść w sercu żal, lęk albo cichą wdzięczność, a mimo to razem wypowiedzieć to samo wyznanie wiary. Wielbienie nie wymaga, by każdy czuł dokładnie to samo. Taki wspólny głos bywa cichy i niedoskonały, a jednak pozostaje prawdziwym uwielbieniem, bo kieruje się ku jednemu Bogu i Ojcu Pana Jezusa Chrystusa. Ta wspólnota opiera się na wspólnym Bogu, który jest Ojcem także tych, którzy niosą ciężar. Wspólne słowo nie zaciera tego, co boli, lecz pozwala, by ból stał obok innych głosów i nie był samotny.

„I zgodnie, jednymi ustami wielbili Boga i Ojca naszego Pana Jezusa Chrystusa” (List do Rzymian 15:6). Ten werset pokazuje, dokąd prowadzi wezwanie do wzajemnej troski: wspólnota ma nie skupiać się na własnej wygodzie, lecz razem oddawać chwałę Bogu. Bezpośredni kontekst nadaje tej jedności konkretny kształt. Paweł mówi o tych, którzy są mocni w wierze, i o tych, którzy są słabi, przypominając, że Chrystus nie szukał tego, co dogodne dla Niego. Zgodność nie oznacza więc, że wszyscy mają takie same przekonania czy możliwości. Oznacza postawę, która pozwala znosić słabość drugiego i szukać jego dobra, zamiast domagać się, by wspólnota służyła własnym upodobaniom. Obraz „jednych ust” podkreśla wspólny głos uwielbienia, nie zatarcie różnic. W dalszych wersetach Paweł mówi o służbie Chrystusa wobec obrzezanych i o poganach, którzy wielbią Boga za miłosierdzie. Jedność ma zatem źródło w Bożej wierności i miłosierdziu, a nie w jednakowym pochodzeniu. Chwała Boga staje się wspólnym celem ludzi, którzy nie muszą być tacy sami, by wzajemnie się przyjmować.

W Liście do Rzymian 15:6 jedność przybiera konkretny kształt: wspólne wielbienie Boga. Apostoł nie mówi tu o wyrównaniu poglądów ani o zniesieniu różnic, które w zborze były realne. Mówi o tym, że wielu ludzi zwraca się ku Bogu jednym głosem. Warto zauważyć, że przysłówek „zgodnie” poprzedza słowo „ustami”. Jedność zostaje więc opisana jako wspólne działanie, a nie wspólne myślenie. Dopiero potem Paweł nazywa adresata: Boga i Ojca naszego Pana Jezusa Chrystusa. Ta pełna nazwa trzyma uwagę poza ludźmi. Gdy parafia albo mała grupa modlitewna śpiewa razem, każdy śpiewa swoim głosem, ale wszyscy patrzą w tym samym kierunku. Zgoda rodzi się właśnie z tego wspólnego kierunku. Werset siódmy wraca do tej samej chwały: przygarniajcie się nawzajem ku chwale Boga. Przyjęcie drugiego człowieka i wspólne wielbienie stoją obok siebie w jednym celu. Wielbienie nie wymaga, by wszyscy myśleli tak samo, wymaga jednego kierunku. Nie jest to jednak obietnica, że wszystkie różnice znikną. Wspólna chwała łączy mocniej niż wspólne przekonania, bo opiera się na tym, kim jest Bóg, a nie na tym, w czym ludzie się zgadzają.

„Jednymi ustami” nie oznacza, że wszyscy muszą mieć tę samą historię ani jednakowo przeżywać wiarę. W najbliższym kontekście Paweł mówi o mocnych i słabych, o znoszeniu cudzych słabości i szukaniu dobra bliźniego. Wspólna chwała rodzi się więc pośród różnic, gdy nikt nie stawia własnej wygody ponad dobrem drugiego. W Liście do Rzymian 15:6 zgodne wielbienie Boga jest owocem jedności, o którą Paweł prosi w poprzednim wersecie, wskazując na Chrystusa jako wzór. Ta jedność nie jest wymuszonym milczeniem. Przypomina raczej chór, w którym różne głosy nie tracą swojej barwy, a jednak zwracają się ku temu samemu Bogu. Paweł nazywa Go Bogiem i Ojcem naszego Pana Jezusa Chrystusa. Wspólnota nie skupia się zatem na własnej zgodzie jak na osiągnięciu, którym można się chlubić. Jej wspólny głos kieruje uwagę ku Bogu, a przyjęcie innych, o którym mowa dalej, staje się świadectwem Jego chwały. W tej perspektywie jedność nie zaciera różnic: uczy, by różne osoby mogły razem oddawać cześć Bogu.