List do Rzymian 15:25 – znaczenie i zastosowanie

W tym krótkim zdaniu łatwo przeoczyć uczucie, które za nim stoi. Apostoł nie opowiada tu o zwykłej podróży, lecz o drodze z darem dla ludzi w Jerozolimie. Jest w tych słowach coś z tęsknoty za bliskością, bo posługa łączy odległe wspólnoty w jedno ciało. Dar przechodzi z rąk do rąk i staje się znakiem, że wspólnota nie kończy się na granicy mapy. Słowo „posługa” mówi o czymś bardziej osobistym niż pieniądze. Paweł uzasadnia tę pomoc zdaniem, że jeżeli poganie otrzymali udział w duchowych dobrach wspólnoty z Jerozolimy, powinni jej służyć pomocą doczesną. Nie brzmi to jak ciężar nałożony z zewnątrz, raczej jak naturalny ruch serca, które chce odpowiedzieć na otrzymane dobro. Ta sama wdzięczność prowadzi apostoła przez przeszkody, o których pisze wcześniej, i przez długą drogę, której jeszcze nie zakończył. Może właśnie dlatego posługa niesie w sobie ciepło. Dar wyruszający w podróż nie jest już tylko rzeczą, lecz nosi pamięć o dobru, które zostało przyjęte. Paweł sam mówi, że przyjdzie z pełnią błogosławieństwa Chrystusa, i w tej pewności odczuwalna jest spokojna nadzieja na spotkanie.

„W tej chwili zaś wybieram się do Jerozolimy z posługą dla świętych” — pisze Paweł. To zdanie łączy jego dalekosiężne plany misyjne z konkretnym obowiązkiem wobec wspólnoty w potrzebie. Wcześniej wspomina o pragnieniu podróży do Rzymu i Hiszpanii, lecz teraz jego drogę wyznacza Jerozolima. „Święci” oznaczają tu wierzących, nie wyjątkową grupę uznaną za doskonałą. Z dalszych wersetów wynika, że posługa obejmuje przekazanie składki zebranej przez wspólnoty Macedonii i Achai dla chrześcijan w Jerozolimie. Paweł nie przedstawia więc służby Bogu jako samego głoszenia Ewangelii: należy do niej także materialna pomoc. W tym geście spotykają się wspólnoty o różnym pochodzeniu. Paweł wyjaśnia, że wierzący z narodów pogańskich otrzymali udział w dobrach duchowych, dlatego służą pomocą doczesną. Nie opisuje tego jako zwykłej transakcji, lecz jako odpowiedzialność wyrastającą z więzi w Chrystusie. Werset pokazuje zatem, że apostolska misja nie prowadzi wyłącznie ku nowym miejscom. Obejmuje także troskę o już istniejące wspólnoty, wyrażoną w konkretnym darze.

W Liście do Rzymian 15:25 Paweł zapowiada podróż, która ma konkretny cel. Nie wybiera się tylko w odwiedziny. Niesie pomoc dla wspólnoty w Jerozolimie. Słowo „posługa” brzmi tu bardzo praktycznie, bo chodzi o składkę zebraną w Macedonii i Achai dla świętych. Apostoł nie oddziela duchowych dóbr od codziennych potrzeb. W kolejnych wersetach pisze, że poganie otrzymali udział w dobrach duchowych wspólnoty z Jerozolimy, więc powinni służyć jej pomocą doczesną (List do Rzymian 15:27). Wiara ma tu swoją konkretną stronę. Trzeba zebrać pieniądze, dowieźć je i wręczyć z potwierdzeniem. Taka służba ma swoje miejsce w rzeczywistych wydatkach i w długiej drodze. Paweł mówi o swoich planach z pokorą. Wyjazd do Hiszpanii wiąże się z nadzieją, a nie z pewnością. Plan bywa daleki, a zadanie bliskie. Najpierw kończy tę sprawę i wręcza owoce składki, a dopiero potem rusza dalej (List do Rzymian 15:28). W tym porządku widać, że wielkie plany nie zwalniają z wierności przy konkretnym zadaniu.

„W tej chwili zaś wybieram się do Jerozolimy z posługą dla świętych” — Paweł mówi o konkretnej drodze i konkretnym zadaniu. W sąsiednich wersetach wyjaśnia, że wspólnoty Macedonii i Achai zebrały składkę dla wierzących w Jerozolimie. Jego posługa nie jest więc odległą ideą: przybiera postać pomocy materialnej, którą trzeba zanieść i przekazać. W tym zdaniu spotykają się ruch i troska. Paweł myśli o dalszej podróży, ku Rzymowi i Hiszpanii, lecz najpierw kieruje się do Jerozolimy. Nie przedstawia tego jako przeszkody w powołaniu. Wierność obejmuje także zobowiązanie wobec ludzi, których potrzeby są tuż przed nim. Zebrane dary przypominają chleb podany z rąk do rąk: prosty znak, że wspólnota Chrystusa nie kończy się na granicach miasta ani pochodzenia. W kolejnych słowach Paweł łączy pomoc doczesną z otrzymanym dobrem duchowym. Nie chodzi o rachunek, lecz o wzajemną więź, w której dar staje się służbą. Wieczność nie odrywa takiej wiary od codzienności. W tym wersecie widać ją w drodze, odpowiedzialności i trosce, która ma ciężar rzeczy naprawdę potrzebnych.