List do Rzymian 15:23 – znaczenie i zastosowanie

Paweł mówi tu o pragnieniu, które od kilku lat nosi w sobie. Jego słowa „gorąco pragnę” brzmią jak coś żywego, co nie przygasło mimo przeszkód i długiego oczekiwania. Ten apostoł nie ukrywa swojego serca. Pozwala sobie nazwać, jak bardzo chce być z ludźmi, których jeszcze nie odwiedził. Zdanie otwiera się słowami „teraz jednak”, a następnie pada informacja, że w tych stronach nie ma już pola pracy. Ta chwila nie przynosi więc jeszcze spełnienia, bo droga do „was” dopiero się otwiera. W tym napięciu między tym, co zakończone, a tym, co przed nami, widać prostą prawdę o relacjach: bliskość potrzebuje czasu, a serce potrafi długo czekać na spotkanie. Fragment pokazuje także, że pragnienie bycia z innymi może trwać nawet wtedy, gdy droga pozostaje daleka. Paweł nie obiecuje szybkiego spotkania. Zostawia po sobie uczucie gorące, cierpliwe i skierowane ku wspólnocie. W tej tęsknocie za drugim człowiekiem odsłania się serce apostoła, które nie przestało kochać ludzi, do których jeszcze nie dotarło.

Paweł opisuje pragnienie, które trwało od kilku lat, ale dotąd nie mogło się urzeczywistnić. „Nie znajdując już w tych stronach pola pracy” nie znaczy, że wszelka posługa dobiegła końca. W sąsiednich wersetach wyjaśnia, że głosił Ewangelię na rozległym obszarze, a szczególnie zależało mu na docieraniu tam, gdzie imię Chrystusa było jeszcze nieznane. Chodzi więc o zakończenie określonego etapu jego misji, nie o ustanie potrzeby głoszenia. Werset odsłania też napięcie między planem a przeszkodami. Paweł od dawna chciał przybyć do Rzymu, lecz wielokrotnie nie mógł tego zrobić. Jego pragnienie nie było jednak oderwane od służby: w kolejnym zdaniu wspomina podróż do Hiszpanii, a zaraz potem wyjazd do Jerozolimy z pomocą dla tamtejszych wierzących. Rzym miał znaleźć się na trasie szerszego zamierzenia, a nie stać się celem samym w sobie. To ważne rozróżnienie: mocne pragnienie nie oznacza natychmiastowej realizacji ani dowodu, że wszystkie okoliczności już temu sprzyjają. W tym fragmencie wierność Pawła widać zarówno w planowaniu, jak i w przyjęciu, że jego droga napotykała przeszkody.

Paweł pisze te słowa po kilku latach pracy na wschodzie, od Jerozolimy aż po Illirię. Na tych terenach nie znajduje już pola pracy, bo Ewangelia została tam rozniesiona, a on sam nie chciał budować na cudzym fundamencie (List do Rzymian 15:20). Pragnienie odwiedzenia wspólnoty, do której pisze, trwa jednak od lat. W kolejnych wersetach wyjaśnia, że myśli o Hiszpanii (List do Rzymian 15:24). Warto zwrócić uwagę na to, jak apostoł układa swoje plany. Mówi o konkretnym celu, ale nie udaje, że wszystko zależy wyłącznie od niego. Wcześniej przyznaje, że wielokrotnie napotykał przeszkody (List do Rzymian 15:22). Zamknięte drzwi nie gasiły jego tęsknoty. Przesuwały ją w czasie i szukały dla niej nowej drogi. Taka postawa jest bliska wielu codziennym sytuacjom. Ktoś od lat myśli o zmianie pracy, przeprowadzce albo powrocie do bliskich, a okoliczności wciąż nie układają się po jego myśli. Tekst pokazuje, że długie pragnienie może być szczere i jednocześnie otwarte na decyzje, których człowiek nie kontroluje. Słowa apostoła nie zawierają obietnicy sukcesu. Mówią o pragnieniu i nadziei, a nie o gwarancji. Ta ostrożność nie osłabia wiary. Pokazuje, że plany zyskują sens wtedy, gdy są oddane Temu, który prowadzi drogi ewangelistów.

„Teraz jednak” zaznacza zmianę chwili, nie zanik powołania. Paweł pisze, że nie znajduje już w tych stronach pola pracy, a zarazem od lat gorąco pragnie odwiedzić wspólnotę w Rzymie. To pragnienie dojrzewało wśród przeszkód, o których wspomina wcześniej; nie było więc chwilowym pomysłem ani łatwą obietnicą. W tym fragmencie spotykają się dwa wymiary służby: głoszenie Ewangelii tam, gdzie Chrystus nie był jeszcze znany, oraz więź z ludźmi, których Paweł chciał poznać. Nie przedstawia jednego jako mniej ważnego. Jego droga nie jest samotnym marszem ku kolejnemu zadaniu. Prowadzi także ku wspólnocie i wzajemnej radości. Bliski kontekst odsłania, że podróż do Rzymu pozostaje częścią większego planu: Paweł ma nadzieję dotrzeć później do Hiszpanii, a teraz wybiera się do Jerozolimy z pomocą dla tamtejszych wierzących. Pragnienie spotkania nie oznacza więc, że wszystkie inne zobowiązania już dobiegły końca. Jest tu spokojna prawda o powołaniu: może obejmować zarówno nowe pole pracy, jak i tęsknotę za wspólnotą. Gorące pragnienie Pawła pozostaje żywe, choć jego droga wiedzie jeszcze przez inne miejsca i posługi.