List do Rzymian 15:21 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment wyrasta z pragnienia apostoła, który chciał głosić tam, gdzie imię Chrystusa było jeszcze nieznane. Paweł przytacza tu słowa z Pisma Świętego: „Ci, którym o Nim nie mówiono, zobaczą Go, i ci, którzy o Nim nie słyszeli, poznają Go” (List do Rzymian 15:21). W tych słowach jest coś, co może dotknąć każdego, kto kiedyś czuł się poza zasięgiem czyjegoś głosu. Można żyć w milczeniu, w którym imię, dla innych tak bliskie, nigdy nie pada, i łatwo wtedy uwierzyć, że jest się zapomnianym. Ten werset mówi jednak o czymś, co nie zależy od tego, jak głośno ktoś był zapowiadany. Zobaczenie i poznanie są tu opisane jako to, co spotyka ludzi, którzy wcześniej nie mieli słów, by to nazwać. Tekst nie tłumaczy, jak i kiedy to się dzieje, i nie rozstrzyga o szczegółach. Zostawia natomiast obraz, w którym brak wiedzy o Bogu nie jest ostatnim słowem o człowieku. Dla serca, które długo czeka na jakikolwiek znak bliskości, ta myśl ma swoją wagę. Milczenie wokół kogoś nie oznacza, że nikt go nie widzi.

W Liście do Rzymian 15:21 Paweł przytacza słowa o ludziach, którym nie głoszono o Bogu, a którzy Go zobaczą i poznają. W kontekście nie chodzi o widzenie wzrokiem ani o abstrakcyjną wiedzę religijną. „Zobaczyć” i „poznać” opisują spotkanie z Bogiem przez wieść o Chrystusie, która dociera tam, gdzie wcześniej była nieznana. To zdanie wyjaśnia misyjny wybór Pawła: za punkt honoru uznał głoszenie Ewangelii tam, gdzie imię Chrystusa jeszcze nie brzmiało. Nie przedstawia siebie jako źródła przemiany. W sąsiednich wersetach przypisuje jej sprawczość Chrystusowi, działającemu przez jego słowa, czyny i moc Ducha Świętego. Apostoł jest więc posłańcem, nie właścicielem przesłania. Obietnica ma tu określony zasięg: Paweł mówi o głoszeniu Ewangelii poganom, a nie o gwarancji, że każdy człowiek ją przyjmie. Cytowane słowa podkreślają natomiast, że brak wcześniejszego dostępu do wieści o Chrystusie nie zamyka drogi poznania Go. Ewangelia przekracza granice pierwszych wspólnot i dociera do ludzi, którzy nie mieli jeszcze okazji jej usłyszeć. W tym sensie misja nie tworzy nowej prawdy, lecz niesie ją poza miejsca, w których już została ogłoszona.

Paweł kończy swój wywód o misyjnej pracy słowami z Pisma. Przytacza je z Księgi Izajasza 52:15: „Ci, którym o Nim nie mówiono, zobaczą Go, i ci, którzy o Nim nie słyszeli, poznają Go”. Ta obietnica obejmuje ludzi, do których Ewangelia jeszcze nie dotarła. Dla Pawła miało to bardzo konkretny wymiar. Nie chciał budować na cudzym fundamencie, więc szedł tam, gdzie imię Chrystusa było jeszcze nieznane. Wolał pracę w miejscach, gdzie nikt jeszcze nie położył fundamentu, niż powtarzanie cudzej pracy. Jego decyzje wynikały z pragnienia, by Ewangelia dotarła tam, gdzie jeszcze nie była. Wcześniej mówi, że chlubi się jedynie w Chrystusie, i tak właśnie należy czytać tę obietnicę. Ten fragment pokazuje też, że Boża obietnica nie zamyka się w granicach tego, co już znane. Paweł wiąże z nią swoje plany podróży, zapowiadając wizytę w Rzymie i dalszą drogę do Hiszpanii. Nie próbuje jednak przesądzać, jak i kiedy obietnica się wypełni. Obietnica należy do Boga, a posłannictwo do tych, których On posyła.

Paweł przywołuje słowa o ludziach, którzy zobaczą i poznają Boga, choć wcześniej o Nim nie słyszeli. W jego wywodzie nie jest to obietnica, że każda droga wiary będzie łatwa ani że wszyscy dojdą do poznania Boga w ten sam sposób. To obraz Ewangelii przekraczającej granice: dociera tam, gdzie imię Chrystusa nie było znane, i otwiera przed poganami możliwość wiary. Ważne jest, że Paweł nie przypisuje sobie tego dzieła. Pisze o tym, czego dokonał przez niego Chrystus, mocą Ducha Świętego. Człowiek może nieść świadectwo, ale nie jest źródłem światła, które pozwala je przyjąć. Ta perspektywa chroni zarówno przed pychą, jak i przed zniechęceniem, gdy owoców nie widać od razu. Słowa o zobaczeniu i poznaniu wskazują na spotkanie, które staje się rzeczywistością, a nie tylko cudzą opowieścią. Dla wspólnoty oznacza to również odpowiedzialność: wiara nie jest skarbem przeznaczonym wyłącznie dla swoich. Jej horyzont pozostaje szerszy niż granice znanego świata, a jej początkiem i sprawcą jest Chrystus.