List do Rzymian 15:19 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset ma w sobie spokojną wdzięczność człowieka, który przeszedł długą drogę i wie, ile w niej było pracy. Apostoł Paweł nie mówi o swoich osiągnięciach głośno. Najpierw wskazuje, że wszystko dokonało się „mocą znaków i cudów, mocą Ducha Świętego”, a dopiero potem opisuje rozległość tej drogi: „Oto od Jerozolimy i na całym obszarze aż po Illirię dopełniłem głoszenia Ewangelii Chrystusa”. Słowo „mocą” pada dwukrotnie, jakby Paweł chciał zaznaczyć, że nie udźwignął tego sam. Warto zauważyć, jak mówi o zakończeniu. Dopełnił zadanie, a jednak w Liście do Rzymian 15:23 przyznaje, że od kilku lat gorąco pragnie wyruszyć do wspólnoty w Rzymie. Ukończona praca nie zamyka tęsknoty ani nie uspokaja wszystkiego, co w nim żywe. Ta równowaga jest w tym fragmencie cicha i wiarygodna: sprawozdanie z wielkiego dzieła stoi obok wyznania pragnienia, które wciąż szuka ujścia. Dla kogoś, kto dźwiga ciężkie sprawy, ta obserwacja może być pocieszająca. Owoc pochodzi z mocy, której nie trzeba wytwarzać własnymi siłami, a serce może jednocześnie tęsknić, męczyć się i pragnąć kolejnych spotkań. Te doświadczenia mogą istnieć obok siebie, bez wzajemnego unieważniania.

Paweł podsumowuje tu rozległą misję: od Jerozolimy po Illirię głosił Ewangelię Chrystusa, a jego posłudze towarzyszyły znaki i cuda mocą Ducha Świętego. Nie jest to twierdzenie, że każdy mieszkaniec tych ziem usłyszał Ewangelię ani że misja chrześcijańska dobiegła końca. W dalszych słowach Paweł wyjaśnia, że zależało mu na głoszeniu tam, gdzie Chrystus nie był jeszcze znany. „Dopełniłem” odnosi się więc do zadania, które w tych stronach uważał za powierzone sobie, nie do zakończenia ewangelizacji całego świata. Ważne jest także to, jak apostoł przypisuje zasługę. W wersetach poprzedzających podkreśla, że Chrystus działał przez niego; znaki nie służą zatem budowaniu osobistej sławy, lecz potwierdzają dzieło Ewangelii. Ich mocą jest moc Ducha Świętego, nie niezależna siła głosiciela. Ten fragment łączy zasięg misji z jej źródłem: Paweł może mówić o dokonanej pracy, ale chlubi się nią wyłącznie w Chrystusie. Jego geograficzne podsumowanie staje się zarazem świadectwem, że głoszenie i jego owoce pozostają dziełem Boga.

Paweł nie mówi o swoich zasługach, lecz o tym, czego dokonał Chrystus przez niego. W Liście do Rzymian 15:19 wymienia dwie siły, dzięki którym to się stało: „mocą znaków i cudów, mocą Ducha Świętego”. Obie wskazują na Boga, a nie na zdolności głosiciela. Dalsza część wersetu zakreśla zasięg tej służby. Paweł wskazuje, że „od Jerozolimy i na całym obszarze aż po Illirię” dopełnił głoszenia Ewangelii Chrystusa. Słowo to opisuje zakończoną część powierzonego zadania, a nie wyliczenie wszystkiego, co jeszcze pozostaje. Według Listu do Rzymian 15:20 Paweł uważał za punkt honoru głosić Ewangelię tam, gdzie imię Chrystusa było jeszcze nieznane, by nie budować na cudzym fundamencie. W Liście do Rzymian 15:23 mówi on, że nie ma już pola pracy w tych stronach i pragnie wyruszyć dalej. Najbardziej pouczające jest to, jak Paweł mierzy wierność. Nie liczy wrażeń ani rozgłosu. Patrzy na to, czy przeszedł wyznaczony mu obszar i czy zrobił to w mocy, którą dał Bóg. Wers pokazuje, że wierność dotyczy tego, co zostało powierzone, a nie tego, co wydaje się większe.

Paweł nie przedstawia swojej drogi jako własnego osiągnięcia. W poprzednich zdaniach mówi, że Chrystus działał przez niego; tutaj kreśli rozległą przestrzeń głoszenia: od Jerozolimy aż po Illirię. Znaki i cuda nie są osobnym centrum opowieści. Werset łączy je z mocą Ducha Świętego i z głoszeniem Ewangelii Chrystusa. Ta droga przypomina mapę, na której ważniejsze od imienia wędrowca jest to, dokąd dociera dobra nowina. Paweł mówi o dopełnieniu głoszenia, nie o tym, że każdy człowiek na tym obszarze uwierzył ani że wszelkie zadanie zostało zakończone. W kolejnym zdaniu wyjaśnia, że chciał głosić tam, gdzie Chrystus nie był jeszcze znany. Jego słowa ukazują więc konkretny zasięg powierzonej mu służby. Jest w tym także cicha miara chrześcijańskiego świadectwa: nie służy ono budowaniu własnej chwały. To, co dokonuje się przez człowieka, pozostaje darem i działaniem Boga. Paweł nie umniejsza własnego trudu, lecz widzi go w świetle Tego, któremu służy. Ewangelia przekracza granice, a jej moc nie należy do posłańca.