List do Rzymian 15:16 – znaczenie i zastosowanie

Na pierwszy rzut oka słowa Pawła brzmią urzędowo. Nazywa siebie sługą Chrystusa Jezusa wobec pogan i opisuje głoszenie Ewangelii jako „świętą czynność”. Za tym językiem stoi jednak człowiek, który podróżował, znosił trudy i mógł odczuwać ciężar odpowiedzialności za ludzi, których jeszcze nie znał. Najbardziej poruszające jest to, co mówi o skutku tej służby: poganie mają stać się „ofiarą przyjemną Bogu, uświęconą Duchem Świętym” (List do Rzymian 15:16). To zdanie przesuwa ciężar z wysiłku głoszącego na działanie Boga. Apostoł nie chwali się skutecznością, lecz mówi, że Bóg przyjmuje to, co Mu zostaje złożone, a Duch Święty sam uświęca. Dla kogoś, kto dźwiga cudzą nadzieję i często czuje, że jego starania są zbyt małe, jest w tym cicha ulga. Służba pozostaje ważna, ale nie musi być miarą tego, czy wszystko zależy od niego. Paweł mówi o tym z pokorą, bo wie, czyja jest ta sprawa. Wartość ofiary nie wynika z doskonałości tego, kto ją przynosi, lecz z tego, że Bóg ją przyjmuje i poświęca.

Paweł opisuje swoją misję w języku kapłańskiej służby: głoszenie Ewangelii wśród pogan jest „świętą czynnością”, a ludzie, którzy przyjmują ją, zostają przedstawieni Bogu jako ofiara. Obraz nie oznacza, że Paweł składa pogan w ofierze ani że ich wartość zależy od jego osiągnięć. Sedno zdania leży w działaniu Boga: ofiara jest przyjemna Bogu, ponieważ zostaje uświęcona Duchem Świętym. Sformułowanie „z urzędu sługą” wskazuje na powierzoną Pawłowi misję, nie na samodzielnie nadany tytuł. Dlatego w następnym wersecie chlubi się wyłącznie w Chrystusie i mówi o tym, czego Chrystus dokonał przez niego. Posługa ma więc wyraźny porządek: Paweł głosi, lecz przemiana i uświęcenie należą do Boga. W kontekście rozdziału pojawia się także troska o dobro bliźniego oraz nadzieja pogan w Chrystusie. Misja Pawła nie jest prywatnym sukcesem, lecz służbą, przez którą coraz więcej ludzi zostaje włączonych w oddawanie czci Bogu. Werset łączy zatem głoszenie Ewangelii z celem większym niż samo przekazanie nauki: wspólnota pogan staje się darem dla Boga dzięki działaniu Ducha.

Paweł w Liście do Rzymian 15:16 nazywa swoją służbę świętą czynnością. Sprawowanie czegoś świętego kojarzy się z porządkiem i szacunkiem, jak w liturgii. Apostoł nie opisuje głoszenia jako osobistego sukcesu. Przedstawia siebie jako sługę Chrystusa Jezusa, który otrzymał zadanie wobec pogan. Najważniejsze jest jednak to, do czego ta służba zmierza. Poganie mają stać się ofiarą przyjemną Bogu, uświęconą Duchem Świętym. Sam kaznodzieja nie tworzy tej ofiary. Głosiciel pozostaje sługą, a uświęcenie należy do Ducha Świętego. Ta prawda chroni przed myśleniem, że wartość pracy mierzy się wyłącznie widocznym skutkiem. Ten obraz porządkuje zwykłe zadania. Ktoś, kto uczciwie pracuje, wychowuje dzieci albo troszczy się o chorych w swojej rodzinie, może w tym dostrzec służbę. Paweł pokazuje, że wierność w zadaniu ma sens wtedy, gdy celem jest chwała Boża i dobro innych ludzi. Wierność polega więc na oddaniu pracy Bogu. Owoc, który daje Duch Święty, nie zależy od naszej kontroli.

W tym wersecie Paweł opisuje swoje powołanie językiem służby i ofiary. Jest sługą Chrystusa wobec pogan, a głoszenie Ewangelii nazywa świętą czynnością. Nie przedstawia siebie jako właściciela dobrej nowiny: działa z urzędu powierzonego mu przez Boga, a w sąsiednich wersetach przypisuje Chrystusowi to, czego dokonuje przez jego słowa i czyny. Obraz ofiary prowadzi do celu tej służby. Poganie, niegdyś oddaleni od nadziei obiecanej w Chrystusie, stają się darem przyjemnym Bogu. Nie chodzi o zasługę Pawła ani o doskonałość ludzi osiągniętą własną siłą. Ich uświęcenie przypisane jest Duchowi Świętemu. To On sprawia, że wspólnota różnych narodów może należeć do Boga. W tym obrazie Ewangelia nie kończy się na usłyszanym przesłaniu. Jej owocem jest lud ofiarowany Bogu, przemieniany przez Ducha. Służba apostolska staje się więc czymś większym niż przekazywanie słów: otwiera drogę, na której nadzieja w Chrystusie obejmuje także pogan. A chwała za ten owoc należy do Boga.