List do Rzymian 12:13 – znaczenie i zastosowanie

Ten krótki werset zwraca uwagę na to, co dzieje się między ludźmi wierzącymi w tego samego Boga. Słowa „Zaradzajcie potrzebom świętych” odnoszą się do wierzących, którzy tworzyli wspólnotę w Rzymie i do których skierowano list. Czasownik „zaradzać” brzmi konkretnie. Mówi o współczuciu, które zauważa brak i szuka sposobu, by go choć trochę złagodzić, nawet małym gestem. Drugie zdanie, o gościnności, otwiera obraz domu, w którym ktoś może przyjść z ciężarem. Gościnność nie wymaga zamożności ani wykwintnego stołu. Czasem wystarcza miejsce przy herbacie i czas bez pośpiechu, a człowiek, który dotąd dźwigał wszystko sam, zaczyna czuć, że nie jest już zupełnie sam. Serce tej gościnności leży w gotowości, by pozwolić komuś być blisko. Apostoł łączy te dwie sprawy: troskę o konkretne potrzeby i otwarte drzwi. Razem tworzą obraz wspólnoty, w której wiara przestaje być jedynie słowem wypowiadanym w niedzielę, a staje się zwykłym stołem, rozmową i pomocą. Ten werset przypomina, że bliskość Boga bywa widoczna właśnie w tym codziennym dzieleniu się tym, co mamy.

W Liście do Rzymian 12:13 Paweł przekłada miłość na konkret: „Zaradzajcie potrzebom świętych. Przestrzegajcie gościnności”. „Święci” oznaczają tu wierzących, nie wyjątkową, zamkniętą grupę; chodzi o wspólnotę, w której potrzeby jednych stają się sprawą innych. Pomoc nie sprowadza się więc do życzliwego nastawienia. Ma odpowiadać na rzeczywisty brak: żywność, schronienie czy wsparcie w trudnym czasie. Druga część wersetu poszerza tę troskę. Gościnność nie jest jedynie uprzejmym przyjęciem znajomych. Otwiera dom i wspólnotę na przybysza, także takiego, który nie może się odwdzięczyć. W realiach pierwszych wspólnot chrześcijańskich przyjęcie podróżujących wierzących miało szczególne znaczenie, choć sam werset nie ogranicza gościnności do tej sytuacji. Te dwa wezwania należą do szerszego obrazu rozdziału: życie oddane Bogu wyraża się w pokorze, szczerej miłości i służbie. Nie tworzą jednak rankingu zasług ani obowiązku zaspokojenia każdej prośby. Wskazują raczej kierunek wspólnotowego życia: dostrzegać potrzeby i czynić miejsce dla drugiego. Gościnność staje się wówczas widzialną postacią miłości, która nie zatrzymuje się na dobrych intencjach.

Ten werset zaczyna się od potrzeb. Paweł mówi o tym, co wspólnota ma zrobić, żeby potrzeby jej członków zostały zaspokojone. Słowo „zaradzajcie” wskazuje na konkretne działanie, które zaczyna się tam, gdzie ktoś dostrzega brak. Dobrym przykładem może być rodzina z kościoła, która po nagłej chorobie ojca zostaje bez dochodu. Ktoś z sąsiedztwa przynosi obiad, ktoś inny w czwartek zabiera dzieci ze szkoły, a jeszcze ktoś inny przekazuje rzeczy, których w domu już nie potrzebuje. Nic spektakularnego. A jednak właśnie tak wygląda odpowiedź na to wezwanie. Drugie zdanie przypomina, że pomoc nie zawsze wymaga pieniędzy. Gościnność oznacza otwarty stół, miejsce przy nim dla kogoś obcego albo samotnego oraz gotowość, by ten ktoś poczuł się zauważony. Apostoł umieszcza to obok wezwań do miłości braterskiej, dlatego dom staje się w tym ujęciu miejscem spotkania, a nie tylko schronieniem. W tym krótkim fragmencie widać realizm wiary. Nie każdy ma wiele do dania, ale każdy może zauważyć konkretną potrzebę i odpowiedzieć na nią w zasięgu swoich możliwości. Wspólnota, która tak żyje, nie czeka na idealne warunki. Zaczyna od tego, co jest w zasięgu rąk.

W Liście do Rzymian 12:13, pośród wezwań do szczerej miłości i służby, pojawia się proste polecenie: „Zaradzajcie potrzebom świętych. Przestrzegajcie gościnności.” Święci to tu ludzie należący do wspólnoty wierzących, nie odległe postacie bez codziennych potrzeb. Wiara przybiera więc kształt troski o konkretnych braci i siostry. Paweł nie oddziela tej troski od gościnności. Potrzeba może oznaczać brak środków, ale również miejsce przy stole, bezpieczny dach czy obecność kogoś, kto nie zostawia drugiej osoby samej. Gościnność nie jest jedynie uprzejmym gestem wobec zaproszonych. To gotowość, by uczynić miejsce dla drugiego, także wtedy, gdy wymaga to podzielenia się tym, co zwyczajne i własne. W tym rozdziale życie oddane Bogu staje się służbą pośród ludzi. Dom otwarty dla potrzebującego może być cichym znakiem takiej służby: nie wielkim dziełem na pokaz, lecz miłością, która dostrzega czyjś niedostatek i odpowiada na niego. Wspólnota wiary nabiera wtedy realnego kształtu — przez to, że nikt nie musi pozostawać poza jej stołem.