Księga Psalmów 70:5 – znaczenie i zastosowanie

Piąty werset Księgi Psalmów 70 zaskakuje w kontekście całej modlitwy. Psalmista jest ubogi i nędzny, a jego wrogowie szydzą, mimo to prosi o radość dla tych, którzy szukają Boga. Słowa „Niech się radują i weselą w Tobie wszyscy, którzy Ciebie szukają” przenoszą uwagę z własnego położenia na serca innych. Radość zostaje tu związana z samym szukaniem Boga, a nie z chwilą, w której trudności znikną. Ktoś, kto długo dźwiga strach albo żałobę, może jeszcze nie czuć ulgi, a jednak w jego wnętrzu może już rosnąć pragnienie Boga. Psalm nie każe udawać wesela, lecz pokazuje, że w szukaniu zaczyna się coś, co z czasem może dojrzeć w radość. Końcowe słowa wersetu, w których ci, którzy pragną pomocy, mówią: „Bóg jest wielki!”, pokazują, że wdzięczność może wyrastać z czekania, a nie tylko z odpowiedzi. Werset ma charakter prośby i życzenia, a nie obietnicy skierowanej do każdego szukającego. Jego siła polega na tym, że cierpienie nie zamyka człowieka w samotnym wołaniu, bo szukanie Boga łączy go z innymi, którzy także czekają na Jego pomoc. Samo szukanie jest już relacją, która coś przynosi, nawet gdy wybawienie jeszcze nie nadeszło.

W Księdze Psalmów 70:5 radość nie pojawia się po rozwiązaniu kryzysu. Bezpośredni kontekst pokazuje Dawida proszącego Boga o ratunek i opisuje ludzi, którzy cieszą się z jego nieszczęścia. Właśnie w takim położeniu psalmista wypowiada życzenie, by szukający Boga radowali się w Nim. Kluczowe rozróżnienie dotyczy źródła tej radości: nie jest nim pomyślny obrót wydarzeń, lecz sam Bóg. Szukanie Go nie oznacza, że trudności już minęły ani że proszący otrzymał wszystko, o co prosi. Werset łączy jednak tęsknotę za pomocą z uznaniem, że Bóg jest wielki. Wiara nie przemilcza biedy i bezradności, nazwanych w następnym wersecie; pozwala jednocześnie mówić o Bogu pośród nich. Słowa „Bóg jest wielki!” są wspólnym wyznaniem tych, którzy pragną Jego pomocy. Nie brzmią jak zaprzeczenie cierpieniu ani obietnica natychmiastowego powodzenia. Ustawiają za to nieszczęście we właściwej perspektywie: ono jest realne, ale nie określa wielkości Boga. Psalm kończy się więc nie triumfalnym opisem wybawienia, lecz ufnością wyrażoną w prośbie i uwielbieniu.

Werset z Księgi Psalmów 70:5 wyrasta z prośby Dawida, który w tym psalmie woła o szybką pomoc, bo jest ubogi i nędzny. Z tego kontekstu wyłania się zaskakujący obraz. Radość nie jest tu nagrodą za rozwiązane problemy, lecz rodzi się z samego szukania Boga. Ludzie, o których mowa, nie czekają, aż wszystko się ułoży. Szukają Go w potrzebie i właśnie wtedy mają z czego się radować. Słowa „Bóg jest wielki!” padają z ust tych, którzy pragną pomocy. Ich wyznanie nie zależy od spokojnych okoliczności. Słowo „zawsze” sięga dalej niż chwila ulgi. Werset pokazuje, że chwała Boga może wybrzmieć właśnie wtedy, gdy zaufanie jest wystawione na próbę. Psalm nie obiecuje, że trudny czas szybko się skończy. Dawid sam woła: „nie zwlekaj, o Panie!”, co pokazuje, że pomoc jeszcze nie przyszła. Jego prośba i wyznanie idą jednak razem. Można szukać Boga z pustymi rękami i wielbić Go za to, kim jest. Werset nie mówi, kiedy przyjdzie ratunek. Mówi, że radość i wyznanie wielkości Boga należą do tych, którzy Go szukają, także wtedy, gdy ratunek jeszcze nie nadszedł.

W Psalmie 70 radość nie pojawia się po tym, jak zagrożenie znika. Dawid najpierw woła o ratunek, a na końcu nazywa siebie ubogim i potrzebującym pomocy. Pośrodku tej pilnej prośby rozbrzmiewa wezwanie, by szukający Boga radowali się w Nim, a pragnący pomocy mówili: „Bóg jest wielki!”. To wyznanie nie pomniejsza nieszczęścia ani nie udaje, że odpowiedź już nadeszła. Kieruje wzrok ku Bogu, który pozostaje większy niż chwila zagrożenia. Człowiek może więc jednocześnie prosić: „pospiesz mi na pomoc” i wypowiadać słowa uwielbienia. W psalmie te głosy nie wykluczają się; należą do tej samej modlitwy. Jest w tym obraz światła widocznego w ciemnym pokoju. Nie usuwa ono ciemności jednym ruchem, ale pozwala zobaczyć, że nie wypełnia ona wszystkiego. Także radość tych, którzy szukają Boga, nie jest obietnicą łatwego życia. Jest zwróceniem się ku Temu, który może być wspomożycielem i wybawcą, nawet gdy człowiek nadal czeka. Psalm zostawia otwartą prośbę o szybką pomoc, a zarazem podtrzymuje świadectwo: wielkość Boga nie zależy od tego, czy trud już minął.