Księga Psalmów 70:3 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset brzmi ostro i łatwo odczytać go jako zwykłe życzenie zemsty. Warto jednak zauważyć, że psalmista nie bierze sprawiedliwości we własne ręce. Oddaje ją Bogu i prosi, by wstyd spadł na tych, którzy godzą na jego życie. Pragnienie, by krzywdziciele poczuli choć część upokorzenia, które sami wywołali, pojawia się tu otwarcie, bez udawania spokoju. Ta szczerość ma swoją wagę. Ktoś, kto zostaje wyśmiany i zraniony, nie musi od razu zamieniać bólu w wybaczenie ani w ładne słowa. Ta modlitwa nie wymaga od niego spokoju, który jeszcze nie przyszedł. Psalm nazywa to, co się czuje, zanim cokolwiek rozstrzygnie, i pozwala, by wewnętrzne napięcie stanęło przed Bogiem w całej swojej postaci. Werset nie stoi zresztą sam. Wcześniej psalmista woła o pośpiech w pomocy, a w szóstym wersie wyznaje, że jest ubogi i nędzny. Gniew i bezradność trwają obok siebie, a obie te rzeczy zostają w modlitwie. Tym, co je łączy, nie jest ich rozwiązanie, lecz zwrócenie się do Tego, który słyszy.

Psalmista prosi Boga, by los tych, którzy zagrażają jego życiu i cieszą się z jego nieszczęść, został odwrócony: „Niech się zawstydzą i okryją rumieńcem”. To nie opis dokonanej kary, lecz błaganie o ratunek i sprawiedliwość. Werset należy czytać w świetle pilnego wołania z początku psalmu: „Zechciej mnie wybawić, o Boże; Panie, pospiesz mi na pomoc!” (Księga Psalmów 70:2). Kluczowe rozróżnienie dotyczy pragnienia odwetu i oddania sądu Bogu. Psalmista nie przedstawia własnej zemsty jako rozwiązania. Zwraca się do Boga, który widzi zarówno zagrożenie, jak i szyderstwo, i prosi, by przeciwnicy przestali triumfować. W sąsiednim wersecie pojawiają się ludzie mówiący: „Ha, ha”, a dalej — ci, którzy szukają Boga i pragną Jego pomocy (Księga Psalmów 70:4–5). Psalm zestawia więc radość z cudzej krzywdy z radością płynącą z szukania Boga. Ta modlitwa nie obiecuje, że każde cierpienie szybko ustąpi. Pokazuje raczej, że krzywda i niesprawiedliwy triumf nie muszą być ostatnim słowem: można nazwać je przed Bogiem, zamiast uznać je za miarę tego, co słuszne.

Ten wers mówi szczerze o tym, co czuje człowiek zagrożony przez innych. Psalmista nie udaje, że nie widzi wrogów. Prosi, aby ci, którzy godzą na jego życie, zawstydzili się i okryli rumieńcem. W tej modlitwie brakuje zapowiedzi zemsty. Autor nie zamierza sam się odpłacić. Całą sprawę kieruje do Boga, bo główną prośbą tego psalmu, zawartą w wersetach 2 i 6, jest pomoc i szybkie przyjście. Wers 3 jest więc częścią rozmowy z Bogiem, a nie wyznaniem zemsty. Praktyczny wymiar tej modlitwy polega na nazwaniu prawdy. Ktoś, kto w trudnym czasie mówi przed Bogiem wprost, kto go krzywdzi i czego się boi, nie dźwiga tego wyłącznie w sobie. Szczerość wobec Boga bywa pierwszym krokiem do oddania Mu sprawy. Drugi człon wersetu ma swoją wagę. Ci, którzy cieszą się z cudzych nieszczęść, mają się cofnąć okryci wstydem. Psalm nie traktuje takiej radości jako drobnostki. W wersecie 4 widać, że ci sami ludzie potrafią szydzić: „Ha, ha”. Ten fragment pokazuje też, że modlitwa o sprawiedliwość nie kończy się na lęku. W wersecie 5 psalmista wprowadza ludzi, którzy szukają Boga i weselą się w Nim. Sprawiedliwość, o którą prosi, ma prowadzić do tego, że Bóg będzie wielbiony przez tych, którzy Go szukają.

W Księdze Psalmów 70:3 modlitwa wyrasta z realnego zagrożenia: ktoś godzi w życie psalmisty, a inni cieszą się z jego nieszczęścia. Prośba, by napastnicy się zawstydzili i cofnęli, nie jest spokojnym opisem świata ani łatwym przebaczeniem. To wołanie człowieka, który nie ma dość siły, by samemu położyć kres krzywdzie, i powierza sprawę Bogu. Wstyd pojawia się tu jako kres triumfu nad cudzym cierpieniem. Ci, którzy szydzą, nie będą mieli ostatniego słowa tylko dlatego, że dziś wydają się silniejsi. Zaraz potem psalm zwraca się ku radości tych, którzy szukają Boga, a na końcu Dawid nazywa siebie ubogim i nędznym, prosząc o pomoc. Modlitwa nie zaprzecza jego bezradności; pozwala jej wybrzmieć przed Bogiem. Można usłyszeć w tym obraz człowieka stojącego w cieniu, który nie widzi jeszcze wyjścia, ale nie oddaje napastnikom prawa do określenia swojej wartości. Nadzieja psalmu nie polega na pewności łatwego ocalenia. Opiera się na zwróceniu ku Bogu, wspomożycielowi i wybawcy, nawet gdy pomoc jeszcze nie nadeszła.