Księga Psalmów 68:8 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista właśnie dziękował Bogu za wielkie rzeczy, których Bóg niedawno dokonał dla niego i jego ludu. Teraz wraca myślą do tego, co Bóg uczynił dawno temu dla ich przodków, i za to Go wysławia. Świeże dowody Bożej dobroci powinny przypominać nam o tych dawniejszych i na nowo pobudzać naszą wdzięczność.

Nigdy nie zapominajmy, że to sam Bóg prowadził Izraela przez pustynię (Księga Psalmów 68:7). Gdy wyprowadził Izraelitów z niewoli, nie pozostawił ich samych na suchym pustkowiu. Szedł przed nimi przez pustynię. Nie była to zwykła wędrówka, lecz marsz: szli jak żołnierze, jak wojsko pod sztandarami. Egipcjanie sądzili, że pustynia uwięziła Izraelitów, ale się mylili. Lud Boży miał Boga za przewodnika, dlatego przeszedł przez pustynię i nie zabłądził. Jeśli Bóg prowadzi swój lud na pustynię, sam idzie tam przed nim i wyprowadza go stamtąd.

Pamiętajmy też, jak Bóg objawił swoją chwalebną obecność na górze Synaj (Księga Psalmów 68:8). Żaden inny naród nie widział chwały Boga ani nie słyszał Jego głosu tak jak Izrael (Księga Powtórzonego Prawa 4:32–33). Żaden inny naród nie otrzymał tak dobrego Prawa, tak dokładnie objaśnionego i egzekwowanego. Zadrżała wtedy ziemia, a wstrząsy zapewne odczuły także pobliskie krainy. Rozlegały się potężne grzmoty, a być może spadły też burzowe ulewy, jakby niebo wylewało swój potok. Jednocześnie Boża nauka spływała niczym deszcz (Księga Powtórzonego Prawa 32:2). Nawet sam Synaj, rozległy łańcuch górski, drżał w obecności Boga (Księga Sędziów 5:4–5; Księga Powtórzonego Prawa 33:2; Księga Habakuka 3:3). Tak przerażający pokaz Bożego majestatu napełniał Izraelitów bojaźnią, a zarazem umacniał ich wiarę i ufność. Skoro Bóg mógł poruszyć sam Synaj, żadna góra trudności na ich drodze nie była dla Niego zbyt wielka.

Bóg troszczył się o Izraelitów z wielką dobrocią zarówno na pustyni, jak i w Kanaanie (Księga Psalmów 68:9–10). Zsyłał obfity deszcz i ze swej dobroci przygotowywał to, czego potrzebowali ubodzy. Może chodzi tu o mannę na pustyni, a także o przepiórki, które spadły na nich niczym deszcz (Księga Psalmów 78:24, 27). Był to wyraźny znak Bożej hojności. Bóg podtrzymywał w ten sposób Izraela, swoje wybrane dziedzictwo, gdy lud był wyczerpany i bliski upadku. To umacniało ich wiarę i pozostawało trwałym świadectwem Bożej mocy i dobroci. Nawet na pustyni Bóg zapewnił Izraelowi wygodne schronienie pośród swego ludu.

Może to również wskazywać na deszcze, które przychodziły w odpowiednim czasie w Kanaanie, krainie mlekiem i miodem płynącej, czerpiącej wodę z deszczu niebios (Księga Powtórzonego Prawa 11:11). Kiedy ta żyzna ziemia wskutek grzechu ludu była zagrożona jałowością, Bóg mimo wszystko pamiętał o miłosierdziu i zsyłał deszcz. Znów ożywiał ziemię, aby zgromadzenie Izraela mogło tam mieszkać i mieć dość pożywienia, także chleba dla ubogich. Wskazuje to również na duchowe zaopatrzenie, które Bóg daje swojemu ludowi. Duch łaski i Ewangelia łaski są jak obfity deszcz, którym Bóg umacnia swoje dziedzictwo i dzięki któremu przynosi ono owoc (Księga Izajasza 45:8). Sam Chrystus jest jak taki deszcz, który spada, by nawodnić ziemię (Księga Psalmów 72:6).

Bóg dał im także zwycięstwo nad wrogami. Od czasu wejścia do Kanaanu, przez okres sędziów aż po czasy Dawida, wojska i królowie występowali przeciwko Izraelitom, lecz prędzej czy później Izrael zwyciężał (Księga Psalmów 68:11–12, 14). Naczelnym dowódcą był dla nich Pan. To On wydawał rozkazy jako wódz ich wojsk. Powoływał dla nich sędziów, wyznaczał im zadania i obiecywał powodzenie. Bóg przemówił w swojej świętości, a wtedy Gilead należał do Niego.

Mieli też proroków, Bożych posłańców, którzy oznajmiali Jego wolę. Bóg dał im swoje słowo, a potem pojawił się wielki zastęp jego głosicieli, proroków i prorokiń, ponieważ użyte tu słowo ma rodzaj żeński. Gdy Bóg ma do przekazania swoje orędzie, nie zabraknie Mu posłańców. Być może chodzi tu również o kobiety, które po zwycięstwie śpiewały pieśni triumfu, jak było w zwyczaju (Księga Wyjścia 15:20; Pierwsza Księga Samuela 18:7). W swoich pieśniach zwracały uwagę na słowo Boże i cieszyły się nim tak samo jak Bożymi dziełami.

Wrogowie zostali zmuszeni do ucieczki i popadli w popłoch. Królowie wraz ze swoimi wojskami uciekali, ogarnięci wielkim strachem i pośpiechem. Nie walczyli, by potem uciekać. Po prostu uciekli i już nigdy się nie zebrali. Lud Boży wzbogacił się też o łupy zdobyte na polu bitwy. Nawet kobieta, która została w domu, dzieliła się zdobyczą. Nie chodzi tu tylko o żołnierzy pozostających w obozie, którym prawo nakazywało podzielić się łupami (Pierwsza Księga Samuela 30:24), ale także o kobiety pozostające w domu. Pokazuje to, jak wiele było zdobyczy.

Te wielkie dzieła Boga przyczyniły się również do odnowy Jego ludu (Księga Psalmów 68:14). Gdy Wszechmocny rozpraszał królów dla dobra swego ludu, wspólnota Boża stawała się biała jak śnieg na Salmonie, oczyszczona i uszlachetniona przez Boże miłosierdzie. Kiedy wojsko wyruszało przeciwko nieprzyjacielowi, jego żołnierze wystrzegali się wszelkiego zła. Potem wracali jako zwycięzcy, a zwycięstwo umacniało Izrael w czystości i pobożności. Dzieje izraelskich zwycięstw zapowiadają także zwycięstwa zmartwychwstałego Odkupiciela, który pokonał dla swego ludu śmierć i piekło. Dzięki zmartwychwstaniu Chrystusa nasi duchowi wrogowie zostali zmuszeni do ucieczki. Ich moc została złamana i już nigdy nie mogli wyrządzić krzywdy żadnemu z ludu Bożego. O tym zwycięstwie jako pierwsze oznajmiły uczniom kobiety (Ewangelia Mateusza 28:7), a przez uczniów wieść ta dotarła do całego świata. Wierzący, którzy pozostali w domu i sami nie przyczynili się do zwycięstwa, również korzystali z jego owoców i mieli udział w zdobyczy.

Bóg podźwignął swój lud z niskiej, wzgardzonej pozycji i obdarzył go godnością oraz pomyślnością. Gdy Izraelici byli niewolnikami w Egipcie, a później raz po raz uciskali ich potężni sąsiedzi, przypominali garnki leżące w popiele: wzgardzone, rozbite naczynia, których nikt nie chciał. Byli poczerniali, brudni i splamieni. W końcu jednak Bóg wyprowadził ich z popiołu garnków (Księga Psalmów 81:6), a za czasów Dawida Izrael zaczął stawać się jednym z najzamożniejszych królestw świata. W oczach sąsiednich narodów stali się piękni niczym skrzydła gołębicy pokryte srebrem (Księga Psalmów 68:13).

Pod panowaniem Chrystusa bałwochwalcze narody, które znalazły się w najniższym i najbardziej haniebnym położeniu, oddając cześć drewnu i kamieniowi oraz pogrążając się w najgorszych żądzach, również zostaną podźwignięte z tego wzgardzonego stanu. Zostaną wprowadzone do służby Chrystusowi i do życia pełnego wszelkich cnót chrześcijańskich, które są najprawdziwszym wewnętrznym pięknem na świecie.

Można to również odnieść do wybawienia wspólnoty wierzących po okresie cierpienia oraz do pocieszenia, jakiego doświadczają poszczególni wierzący po czasie zniechęcenia i rozpaczy.