Księga Psalmów 68:5 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista zwraca się do zgromadzenia z wezwaniem, by śpiewało, grało i radowało się przed Bogiem. Zanim jednak mówi o radości, prowadzi słuchaczy w myślach ku Temu, „który cwałuje na obłokach”, i każe „wyrównać drogę”. Obraz jest prosty i pełen ruchu. Droga dla kogoś, kto przychodzi tak szybko i z taką mocą, nie może być wyboista ani zarośnięta, bo wtedy ci, którzy idą na spotkanie, ciągle by się potykali i bali o każdy krok. Wezwanie do radości pada tuż po opisie Boga, który wstaje, a Jego wrogowie się rozpraszają (Księga Psalmów 68:2). Tekst nie każe więc udawać spokoju wobec zła. Pokazuje raczej, że radość wyrasta z zaufania do Tego, kto działa. Podstawą wezwania jest imię: „Jahwe Mu na imię”. Psalmista nie opisuje, co dzieje się w sercach śpiewających. Wskazuje, komu ich śpiew ma być oddany. Jest w tym coś łagodnego. Bywa, że człowiek czeka, aż wszystko się ułoży, zanim pozwoli sobie na śpiew. Ten fragment sugeruje, że pieśń i radość mogą się zrodzić z obecności Boga, który przychodzi, a nie z tego, że okoliczności są już spokojne.

Księga Psalmów 68:5 łączy śpiew i muzykę z obrazem królewskiego pochodu: Bogu przygotowuje się drogę, a lud raduje się przed Jego obliczem. Nie jest to opis spokojnego władcy pozostającego na uboczu. W sąsiednich wersetach Bóg wstaje, a Jego wrogowie ustępują; sprawiedliwi zaś cieszą się Jego obecnością. Obraz Tego, który „cwałuje na obłokach”, ukazuje potęgę Boga i Jego panowanie nad światem. Wezwanie, by wyrównać Mu drogę, należy do języka uroczystego orszaku. Podkreśla, że Bóg przychodzi jako Król, któremu należy się uznanie, nie zaś że ludzie mogą kierować Jego działaniem. Psalm zarazem nie przedstawia Jego potęgi jako odległej od ludzkiej krzywdy: następny werset nazywa Go Ojcem dla sierot i opiekunem wdów, a dalsze wersety wspominają o Jego prowadzeniu ludu przez pustynię. Imię Jahwe nadaje tej pieśni konkretny wymiar: czczony Bóg Izraela jest Tym, który działa pośród swojego ludu. Radość przed Jego obliczem nie oznacza lekceważenia zła, lecz ufność, że Boża władza łączy zwycięstwo z opieką nad bezbronnymi.

Psalm sześćdziesiąty ósmy otwiera się mocnym zrywem: Bóg wstaje, a Jego wrogowie się rozpraszają. W Księdze Psalmów 68:5 pieśń przechodzi od tego, co Bóg czyni, do tego, co mają zrobić ludzie: „Śpiewajcie Bogu, grajcie Jego imieniu; wyrównajcie drogę Temu, który cwałuje na obłokach! Jahwe Mu na imię; radujcie się przed Jego obliczem!” Słowo „wyrównajcie” ma w sobie coś bardzo praktycznego. Drogę, którą ma przejechać ktoś wielki, trzeba oczyścić z kamieni, wyrównać i otworzyć. Psalmista wiąże uwielbienie z konkretnymi czynami, a nie z samymi uczuciami. Śpiew i muzyka mają swoje miejsce, ale pieśń prowadzi do przygotowania przestrzeni dla Boga. Obraz Boga cwałującego na obłokach pokazuje dystans między Nim a ludźmi. Jest wysoko ponad wszystkim, a mimo to wzywa do radości w ludzkim porządku, w zwykłym życiu wspólnoty. Imię Jahwe stoi tuż obok tego wezwania jak potwierdzenie tożsamości Tego, którego się wita. Psalm łączy radość z obecnością Boga przed Jego obliczem, a nie z osiągnięciem doskonałego przygotowania. Na tym tle wierność w zwykłych dniach zyskuje realny kształt. Staje się ona prostą, powtarzalną pracą nad drogą, a radość rodzi się z tego, kim jest Bóg.

W Księdze Psalmów 68:5 psalmista wzywa do śpiewu i przygotowania drogi Bogu, który „cwałuje na obłokach”. Obraz jest majestatyczny: Bóg nie jest ograniczony ludzką miarą ani zamknięty w jednym miejscu. Jego imię to Jahwe, a przed Jego obliczem wspólnota może się radować. Ta radość zakorzenia się w obecności Boga, nie w tym, że życie stało się łatwe. Werset nie mówi o prywatnym triumfie. Rozbrzmiewa po słowach o rozproszeniu wrogów i radości sprawiedliwych, a zaraz potem psalm nazywa Boga Ojcem sierot i opiekunem wdów. Jego potęga nie oddala Go od bezbronnych: ta sama obecność, która wstrząsa przeciwnikami, staje się schronieniem dla opuszczonych. „Wyrównajcie drogę” brzmi jak wezwanie do uznania Bożego panowania i uczynienia miejsca dla Jego przyjścia. Obłoki unoszą obraz ponad codzienność, lecz nie odbierają mu bliskości. Radość „przed Jego obliczem” wiąże się z tym, że najwyższy Bóg zwraca się ku potrzebującym. Jego majestat i miłosierdzie należą do jednej obecności.