Księga Psalmów 68:4 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset pojawia się zaraz po obrazach wrogów, którzy rozpraszają się przed Bogiem jak dym i topnieją jak wosk. Psalmista jednak nie zatrzymuje wzroku na tym, co znika. Zwraca go ku sprawiedliwym i opisuje ich przeżycie trzema czasownikami: „A sprawiedliwi się cieszą i weselą przed Bogiem, i rozkoszują się radością.” Warto zauważyć, że radość ta ma swoje miejsce, jest przed Bogiem. Nie zostaje tu przedstawiona jako nagroda za zwycięstwo, lecz jako przeżycie trwania w obecności Tego, który wstaje do obrony. Czasownik „rozkoszują się” brzmi niemal zmysłowo i pokazuje, że w Księdze Psalmów 68:4 radość nie jest czymś pobieżnym ani zarezerwowanym na dni, w których wszystko się udaje. Psalm nie każe sprawiedliwym ukrywać uczuć przed Bogiem ani udawać spokoju. Obok tej radości w dalszych wersetach stoi obraz Boga, który jest Ojcem sierot i opiekunem wdów, przygotowuje dom dla opuszczonych i prowadzi jeńców ku pomyślności. Radość zakorzenia się więc w relacji z Bogiem troskliwym, a nie w idealnych okolicznościach. Ten werset przypomina, że radość może mieć swoje miejsce tam, gdzie człowiek stoi przed Bogiem, nawet wtedy, gdy wokół wciąż dzieje się wiele trudnych rzeczy.

Radość sprawiedliwych w Księdze Psalmów 68:4 nie jest oderwanym nastrojem ani obietnicą, że wierzący zawsze będą wolni od cierpienia. Sąsiednie wersety ukazują Boga, przed którym rozpraszają się wrogowie, a zaraz potem wzywają do śpiewu i mówią o Jego trosce o sieroty, wdowy i opuszczonych. W tym świetle weselenie się wyrasta z uznania, kim jest Bóg i jak działa. Kluczowe jest określenie „przed Bogiem”. Radość nie opiera się wyłącznie na pomyślnym obrocie wydarzeń, lecz rodzi się w obecności Boga, który osądza zło i staje po stronie bezbronnych. Psalm nie mówi, że każda krzywda zostanie natychmiast naprawiona ani że sprawiedliwi nie doświadczają smutku. Nadaje jednak ich radości konkretny grunt: nie są pozostawieni sami sobie, a przemoc nie ma ostatniego słowa. Powtórzenie „cieszą i weselą” oraz „rozkoszują się radością” podkreśla pełnię świętowania, nie opisuje dwóch odrębnych etapów. Wspólnotowy ton psalmu łączy radość ze śpiewem i uwielbieniem. Nie zaprzecza ona trudnej rzeczywistości, lecz opiera się na charakterze Boga.

Ten werset mówi o radości, która ma swoje miejsce przed Bogiem. Obok obrazu wrogów, którzy rozwiewają się jak dym i topią jak wosk przy ogniu, psalmista ukazuje sprawiedliwych, którzy się cieszą. Słowa „A sprawiedliwi się cieszą i weselą przed Bogiem, i rozkoszują się radością.” wskazują na źródło tej radości, którym jest Bóg. Określenie „przed Bogiem” ma tu duże znaczenie. Radość sprawiedliwych nie zaczyna się od tego, że sytuacja się poprawiła. Wypływa z obecności Boga, która trwa także wtedy, gdy wokół dzieje się mniej przyjemnie. W codzienności wygląda to skromnie. Można wyobrazić sobie kogoś, kto wraca wieczorem zmęczony, a rachunki czekają na stole, a mimo to w ciszy domu dziękuje Bogu za ten dzień. Taka radość nie jest udawaniem. Jest zaufaniem, które zostaje z człowiekiem do końca dnia. Psalm pokazuje też, że ta radość ma wyraz. W Księdze Psalmów 68:5 sprawiedliwi są wezwani do śpiewu i głośnej radości przed obliczem Boga. Radość opisana w wersecie 4 nie jest schowana. Ma głos i gest. Werset nie obiecuje, że trudności znikną, zanim pojawi się radość. Mówi raczej, że radość ma swoje miejsce także pośród nich, bo jej źródłem jest Bóg, a nie chwilowy spokój.

Kiedy psalm mówi, że sprawiedliwi „cieszą się i weselą przed Bogiem”, radość nie jest oderwana od tego, co dzieje się wokół. Tuż wcześniej obraz Boga powstającego rozprasza wrogów; zaraz potem wspólnota zostaje wezwana do śpiewu, a Bóg ukazany jako ojciec sierot, opiekun wdów i Ten, który daje dom opuszczonym. Radość sprawiedliwych wyrasta więc z obecności Boga, który nie pozostaje obojętny wobec przemocy i porzucenia. Słowo „przed” nadaje tej radości szczególną głębię. Nie chodzi jedynie o ulgę, że zagrożenie minęło, ani o zadowolenie z własnej prawości. To radość przeżywana wobec Boga, w świetle Jego sprawiedliwości i troski. Psalm nie ukrywa, że świat zna wrogów, bezbronność i pustynię. Nie obiecuje też, że każdy wierny natychmiast uniknie cierpienia. Jak śpiew wspólnoty, ta radość ma miejsce także pośród kruchości: świadczy, że ostateczne słowo nie należy do ucisku. Nie jest triumfem nad słabszym, lecz wdzięcznością za Boga, który staje po stronie opuszczonych. „Rozkoszują się radością” — powiada psalm. W tej pełni jest nie tylko pociecha, lecz także godność przywracana tym, których Bóg bierze pod opiekę.