Księga Psalmów 68:2 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach Dawid prosi Boga, by objawił się w swojej chwale.

Prosi o to najpierw po to, by jego wrogowie zostali pokonani (Księga Psalmów 68:1; Księga Psalmów 68:2). „Niech powstanie Bóg” — mówi — jak sędzia, który przychodzi, by wydać wyrok, i jak dowódca ruszający do boju, by wymierzyć sprawiedliwość. Wtedy jego wrogowie zostaną rozproszeni i będą przed nim uciekać, niezdolni utrzymać pozycji, a tym bardziej stawić mu czoła. Niech Bóg powstanie niczym słońce w pełni swojej mocy, a dzieci ciemności rozproszą się jak wieczorne cienie przed wschodem słońca. Niech rozwieją się jak dym porywany przez wiatr. Dym wznosi się, jakby miał zasłonić słońce, lecz wkrótce znika. Niech stopnieją jak wosk w ogniu, który szybko go zmiękcza i roztapia.

Dawid nawiązuje tu do modlitwy Mojżesza. Nie tylko powtarza ją, odnosząc do swoich czasów i potrzeb, ale też rozwija, by nauczyć nas, jak modlić się słowami Pisma Świętego. Te słowa wskazują również na przyszłe zwycięstwo Odkupiciela nad wrogami jego królestwa. To On był aniołem przymierza, który prowadził Izraela przez pustynię. Wrogowie Boga byli, są i zawsze będą. Łączą siły ze starodawnym wężem, szatanem, przeciwko królestwu Boga pośród ludzi i przeciwko potomstwu niewiasty, czyli obiecanej linii, z której przyszedł Zbawiciel. Wrogami Boga są tylko ludzie niegodziwi, dzieci złego. Powinniśmy modlić się za naszych wrogów jako za bliźnich, a przeciwko wrogom Boga — jako tym, którzy sprzeciwiają się jego panowaniu i atakują jego królestwo. Gdy Bóg powstanie, wszyscy jego zatwardziali i niepokutujący wrogowie szybko zostaną rozproszeni, przepędzeni i doprowadzeni do ruiny. Nikt nigdy nie zatwardził się przeciwko Bogu i nie wyszedł na tym dobrze. Dzień sądu przyniesie pełną i ostateczną zagładę ludzi bezbożnych (Drugi List Piotra 3:7), a oni stopnieją jak wosk w płomienistym ogniu, w którym ukaże się Pan (Drugi List do Tesaloniczan 1:8).

Po drugie, Dawid prosi o to dla pociechy i radości ludu Bożego (Księga Psalmów 68:3). „Niech sprawiedliwi się radują” — mówi — „ci, którzy teraz cierpią. Niech weselą się przed Bogiem, w jego łaskawej obecności. Bóg jest radością swojego ludu, dlatego niech lud raduje się za każdym razem, gdy staje przed nim. Tak, niech cieszy się wielką radością i weselem”. Ci, którzy radują się w Bogu, mają wszelkie powody, by cieszyć się głęboko. Powinniśmy pragnąć tej radości dla wszystkich świętych, bo jest ich udziałem. Światłość jest zasiana dla sprawiedliwych.

Dawid wychwala Boga za te chwalebne przejawy jego mocy i wzywa nas, byśmy także Go wysławiali, śpiewali Jego imieniu i oddawali Mu cześć.

Wychwala Boga jako wielkiego, nieskończenie wielkiego (Księga Psalmów 68:4). W imieniu Jah, czyli Jahwe, przemierza niebiosa. Rządzi wszystkimi ich ruchami. Kieruje nimi i sprawuje nad nimi władzę, jak jeździec kierujący rydwanem, którym powozi. Ma najwyższą władzę nad mocami i wpływami niebios. Przemierza niebiosa, by przyjść z pomocą swojemu ludowi (Księga Powtórzonego Prawa 33:26): działa szybko i potężnie, poza zasięgiem wszelkiego oporu. Rządzi pod imieniem Jah, czyli Jahwe, które oznacza Tego, który istnieje sam z siebie i niczego nie potrzebuje. Jest źródłem wszelkiego istnienia, mocy, ruchu i doskonałości. To Jego imię na wieki. Gdy tak wysławiamy Boga, powinniśmy radować się przed Nim. Święta radość w Bogu doskonale współgra z czcią i bojaźnią Bożą, które należą się Mu w czasie oddawania czci.

Dawid wychwala Boga także jako łaskawego, pełnego miłosierdzia i czułej troski. Bóg jest wielki, ale nie spogląda z góry na nikogo, nawet na tych najmniejszych. Co więcej, swoją wielką mocą wspiera uciśnionych (Księga Psalmów 68:5; Księga Psalmów 68:6). Sieroty, wdowy i samotni znajdują w Nim Tego, który może w pełni zaspokoić ich potrzeby. Zwróćmy uwagę, jak bardzo dobroć Boga przysparza Mu chwały. Można by pomyśleć, że Boga, który przemierza niebiosa pod imieniem Jah, będzie się wysławiać przede wszystkim jako Króla królów i Pana panów, Tego, który kieruje losami narodów. Taki właśnie jest, lecz szczególną radość sprawia Mu bycie Ojcem dla sierot. Choć Bóg jest wysoko, dostrzega tych, którzy są nisko. Szczęśliwi są ci, którzy należą do takiego Boga. Ten, który przemierza niebiosa, jest Ojcem, którego warto mieć. Naprawdę błogosławiony jest lud, którego Bogiem jest Pan.

Kiedy rodziny tracą swoją głowę, Bóg troszczy się o nie i sam staje się ich głową. Wdowy i sieroty znajdą w Nim to, co utraciły, gdy zabrakło im bliskiej osoby, a także o wiele więcej. Jest Ojcem dla sierot: lituje się nad nimi, błogosławi je, uczy je, zaopatruje i daje im należny udział. Zachowuje je przy życiu (Księga Jeremiasza 49:11), a u Niego znajdują miłosierdzie (Księga Ozeasza 14:3). Mogą nazywać Go Ojcem i powoływać się na tę więź, prosząc, by je chronił (Księga Psalmów 146:9; Księga Psalmów 10:14; Księga Psalmów 10:18). Jest sędzią i obrońcą wdów: udziela im rady, naprawia wyrządzone im krzywdy, bierze ich stronę i występuje w ich sprawie (Księga Przysłów 22:23). Jego ucho jest otwarte na ich wołanie, a ręka — na ich potrzeby.

Jest taki w swoim świętym miejscu, które może oznaczać zarówno Jego mieszkanie w niebie, jak i miejsce, w którym na ziemi okazuje łaskę. Jeśli chodzi o niebo, wskazuje ono na Jego tron sądu, do którego sieroty i wdowy mogą śmiało przychodzić, by znaleźć ochronę (Księga Psalmów 9:4; Księga Psalmów 9:7). Jeśli chodzi o ziemię, słowa te kierują wdowy i sieroty do Jego świętego miejsca, Jego słowa i kultu, gdzie mogą Go znaleźć i znaleźć w Nim pociechę.

Kiedy mają powstawać rodziny, to On je tworzy. Bóg daje samotnym dom i rodzinę: wprowadza ludzi w pełne troski relacje, których wcześniej nie mieli, i zapewnia stałe miejsce tym, którzy nie mieli domu (Księga Psalmów 113:9). Jak zauważa doktor Hammond, sprawia, że mogą zamieszkać u siebie ci, którzy wcześniej musieli szukać pomocy poza domem. Daje ludziom w potrzebie możliwość zarobkowania na życie. Jest to dobry przykład ludzkiej dobroczynności, a zarazem znak dobroci samego Boga.

Dawid wychwala Boga również jako sprawiedliwego. Czyni to po pierwsze dlatego, że Bóg wyzwala uciśnionych. Wyprowadza tych, którzy są skuci kajdanami, i daje wolność osobom niesłusznie uwięzionym lub zmuszonym do niewoli. Żadne łańcuchy nie zatrzymają tych, których Bóg postanowi wyzwolić. Po drugie, Bóg jest sprawiedliwy w tym, jak postępuje z ciemiężcami. Buntownicy mieszkają w suchej krainie i nie znajdują pociechy w tym, co zdobyli oszustwem i przemocą. Nawet najlepsza ziemia staje się sucha dla tych, którzy przez bunt utracili Boże błogosławieństwo, bo to właśnie ono jest prawdziwym życiem i bogactwem wszystkiego, czym się cieszymy. Izraelici zostali wyprowadzeni z Egiptu na pustynię, a mimo to byli tam zaopatrywani lepiej niż sami Egipcjanie. Egipt stawał się suchą krainą, gdy Nil wysychał, co czasem się zdarzało.