Księga Psalmów 68:36 – znaczenie i zastosowanie

„Grozę sieje Bóg ze swojej świątyni” to słowa, które mogą zabrzmieć surowo, bo słychać w nich respekt i lęk przed potęgą, której nie da się ogarnąć. Psalm nie udaje, że Bóg jest łagodnym towarzyszem pozbawionym mocy. Już pierwsze zdanie mówi o Bożej mocy wyraźnie i bez złagodzeń. Warto jednak zauważyć, że siła nie zostaje tu przedstawiona jako zapłata za ludzkie wysiłki. W Księdze Psalmów 68:36 czytamy, że Bóg „sam swojemu ludowi daje potęgę i siłę”, a to słowo „sam” odsuwa przekonanie, że trzeba najpierw być dostatecznie mocnym, by na Bożą opiekę zasłużyć. Lęk przed własną słabością może wtedy stać się mniej ciężki, bo źródłem siły jest Bóg, który sam ją udziela. Wers kończy się błogosławieństwem: „Niech będzie Bóg błogosławiony!”. Ta wdzięczność rodzi się z doświadczenia, że Bóg budzący respekt jest zarazem Tym, który jednocześnie daje siłę swojemu ludowi. Psalm łączy więc bojaźń z ufnością, a grozę z zaufaniem, i w tym połączeniu odnajduje spokój. Ten spokój nie znosi grozy, ale pozwala ją przyjąć jako część obrazu Boga, który jest i potężny, i blisko swojego ludu.

Księga Psalmów 68:36 łączy dwa obrazy, które łatwo rozdzielić: Bóg budzi grozę ze swojej świątyni, a zarazem daje swojemu ludowi potęgę i siłę. Pierwszy obraz nie przedstawia Boga jako źródła przypadkowego strachu. W całym psalmie Jego moc oznacza, że przeciwnicy nie mają ostatniego słowa, a królowie i narody zostają wezwani, by uznać Jego panowanie. Świątynia jest miejscem, z którego objawia się majestat Boga Izraela. Drugi obraz pokazuje, że ta potęga nie służy wyłącznie budzeniu respektu. Bóg udziela siły swojemu ludowi. Psalm nie obiecuje jednak, że każdy wierzący uniknie cierpienia ani że ludzka wspólnota zawsze będzie zwyciężać w widzialny sposób. Podkreśla raczej, że źródłem jej mocy jest Bóg, nie własna przewaga. Końcowe błogosławieństwo jest więc odpowiedzią na oba obrazy: Bóg jest godny uwielbienia jako potężny władca i jako ten, który podtrzymuje swój lud. Werset nie zachęca do lęku przed Bogiem rozumianego jako niepewność co do Jego charakteru. Ukazuje cześć wobec Jego majestatu oraz ufność, że moc powierzona ludowi pochodzi od Niego.

Ten werset zamyka fragment, w którym Bóg przedstawiony jest jako Ten, przed którym ustępują Jego przeciwnicy. Psalmista mówi wprost, że groza pochodzi od Boga, który sieje grozę ze swojej świątyni. Nie wynika ona z przypadku ani z ludzkiej wielkości. Jest znakiem obecności Tego, który panuje nad wszystkim. Ten sam Bóg nie zostawia jednak swojego ludu bez wsparcia. W Księdze Psalmów 68:36 czytamy, że On sam daje swojemu ludowi potęgę i siłę. Ta siła nie jest zasługą tych, którzy ją otrzymują. Jest darem, a dar zmienia sposób myślenia o własnych możliwościach. W codzienności ma to konkretne skutki. Człowiek, który po trudnym tygodniu wstaje rano z długą listą spraw, często zaczyna od pytania, skąd wziąć siły. Psalm wskazuje inne źródło. Siła nie zaczyna się w samym człowieku, lecz w Bogu, który działa wśród swojego ludu. Najmocniejsze w tym wersecie jest połączenie majestatu z troską. Wielkość Boga i Jego bliskość wobec ludu nie wykluczają się. Ten sam Bóg, który budzi bojaźń, jest też Tym, który umacnia. Z tego rodzi się spokój, a nie pycha i nie lęk.

Księga Psalmów 68:36 ukazuje Boga jako źródło potęgi, wobec którego nie można pozostać obojętnym. „Grozę sieje Bóg ze swojej świątyni” — to słowa o Jego majestacie i mocy, które budzą trwogę. Psalm nie przedstawia jednak tej mocy jako bezosobowej siły. Należy ona do Boga Izraela, który sam udziela swojemu ludowi potęgi i siły. W poprzednich wersetach wezwanie do uznania Bożej mocy przechodzi w obraz królestw ziemi oddających Bogu cześć. W tym świetle końcowe błogosławieństwo nie jest ozdobnym zakończeniem pieśni. Jest odpowiedzią na prawdę, że siła Izraela nie pochodzi wyłącznie z jego własnych zasobów. Psalm nie obiecuje każdemu człowiekowi ochrony przed cierpieniem ani powodzenia w każdej sprawie. Wyznaje, że Bóg jest potężny i że Jego lud zależy od daru, którego sam sobie nie może zapewnić. Może w tym tkwić spokojna pociecha: wspólnota nie musi udawać samowystarczalności. Jej siła jest otrzymana, nie zawłaszczona. A błogosławienie Boga staje się uznaniem, komu ostatecznie należy się chwała.