Księga Psalmów 68:23 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach widzimy trzy rzeczy.

Po pierwsze, łaskawą obietnicę Boga, że ocali swój lud i zapewni mu zwycięstwo nad wrogami (Księga Psalmów 68:22–23). Pan wypowiedział ją zgodnie ze swoją miłością i wolą: uczyni dla swego ludu wielkie rzeczy jako Bóg, który go zbawia (Księga Psalmów 68:20). Bóg nie zawiedzie tych, którzy ufają Mu w wierze i uznają Go za swojego Boga.

Obiecuje, że uchroni ich od niebezpieczeństwa, tak jak czynił to wcześniej. Sprowadzi ich z powrotem z morskich głębin, tak jak wyprowadził Izrael z niewoli egipskiej ku wolności na pustyni. Sprowadzi ich też z powrotem z Baszanu, tak jak przeprowadził Izrael przez trudy pustyni do osiadłego życia w Kanaanie. Baszan leżał po drugiej stronie Jordanu. Izrael walczył tam z Sihonem i Ogem, a stamtąd ruszył dalej do Kanaanu.

Dawne dzieła mocy i dobroci Boga powinny umacniać naszą wiarę w przyszłość. To, czego dokonał wcześniej, może uczynić ponownie. Ponownie wyciągnie rękę, by zgromadzić resztę swojego ludu (Księga Izajasza 11:11). Możemy nawet zobaczyć powtórzenie cudów, o których opowiadali nam nasi ojcowie.

Ale na tym się nie kończy. Bóg zapewni im również zwycięstwo nad wrogami (Księga Psalmów 68:23). Gdy będą kroczyć naprzód, ich stopy zanurzą się we krwi wrogów, rozlanej obficie niczym woda, a psy będą ją lizać. Psy lizały krew Achaba, a zagłada świata wrogiego Chrystusowi została przedstawiona jako sięgająca aż po uzdy koni (Apokalipsa św. Jana 14:20). Zapowiedziano tu zwycięstwa Dawida nad wrogami Izraela, ale wskazują one również na zwycięstwo Chrystusa nad śmiercią i grobem: Jego własne zmartwychwstanie oraz zmartwychwstanie wierzących dzięki Jego mocy. Zapowiadają także zagładę wrogów Chrystusa i Jego Kościoła, którzy zostaną napojeni krwią, na którą zasłużyli.

Po drugie, lud Boga powinien z wdzięcznością przyjmować te wspaniałe przejawy Jego łaski, widoczne zarówno w Jego słowie, jak i w Jego dziełach. Czy Bóg przemówił w swojej świętości? Czy obiecał, że sprowadzi swój lud z Baszanu? Jak powinniśmy na to odpowiedzieć?

Powinniśmy przyglądać się Jego działaniu (Księga Psalmów 68:24). „Twój lud widział Twoje pochody, Boże”. Podczas gdy inni nie dostrzegają dzieł Pana ani działania Jego rąk, Jego lud widzi drogi „mojego Boga, mojego Króla, w świątyni”. Uczymy się tu trzech rzeczy. Żywa wiara sprawia, że Bóg staje się nam bliski: jest Bogiem i Królem, ale także moim Bogiem i moim Królem. Ci, którzy uznają Go za swojego Boga, mogą dostrzegać, jak działa dla ich dobra i odpowiada na ich modlitwy.

Uczymy się też, gdzie można zobaczyć najbardziej niezwykłe dzieła Boga: w świątyni, przez Jego słowo i ustanowione przez Niego praktyki, a szczególnie pośród Jego ludu zgromadzonego wokół Ewangelii. Tam objawia się wieloraka mądrość Boga. Dzieła te jaśnieją mocniej niż wschód i zachód słońca i wyraźniej świadczą o Jego wiecznej mocy i boskości.

Uczymy się również, co powinniśmy zrobić w odpowiedzi: dostrzegać te dzieła. To palec Boga. Z pewnością Bóg jest pośród nas.

Powinniśmy też oddawać Mu chwałę z całą szczerością i powagą. Gdy widzimy Jego drogi w świątyni, niech chwalą Go ci, którzy bezpośrednio służą w świątyni (Księga Psalmów 68:25). Lewici, jedni jako śpiewacy, inni jako muzycy, mieli najlepszy widok na dzieła Boga w świątyni, dlatego to oni mieli przewodzić w uwielbieniu. Ponieważ był to dzień szczególnego zwycięstwa, dołączyły do nich także młode kobiety grające na tamburynach, dopełniając muzykę. Jak zauważa dr Hammond, gdy Chrystus wstąpił do nieba, apostołowie mieli świętować to wydarzenie i głosić o nim całemu światu, a kobiety, które je widziały, miały z radością dołączyć do tego świadectwa.

Niech także cały Izrael oddaje Bogu chwałę podczas wspólnych nabożeństw. Błogosławcie Boga nie tylko w świątyniach, lecz także w synagogach, szkołach prorockich i wszędzie tam, gdzie gromadzi się lud pochodzący od Izraela, z potomstwa Jakuba. Wspólne dobrodziejstwa Boga domagają się wspólnego dziękczynienia, w którym każdy powinien uczestniczyć. Jak zauważa dr Hammond, wszyscy chrześcijanie mają oddawać Mesjaszowi chwałę podczas uroczystego nabożeństwa i często gromadzić się w tym celu.

Niech również ci, którzy cieszą się największym szacunkiem i zajmują wysoką pozycję, przewodzą w oddawaniu chwały Bogu (Księga Psalmów 68:27). Wymieniono małego Beniamina, plemię królewskie za czasów Saula, oraz władców i książąt Judy, plemienia królewskiego za czasów Dawida, wraz z ich radą i dowódcami. Na początku panowania Dawida Juda i Beniamin przez długi czas walczyły ze sobą, teraz jednak jednoczą się w uwielbieniu po zwycięstwie nad wspólnym wrogiem.

Dlaczego szczególnie wymieniono Zabulona i Neftalego? Być może dlatego, że mieszkali na północy i byli bardziej narażeni na ataki Syryjczyków oraz innych sąsiednich wrogów, a więc mieli szczególny powód do wdzięczności za te zwycięstwa. Dr Hammond podaje inny powód: były to dwa plemiona znane z wiedzy. Neftali „przynosi piękne słowa” (Księga Rodzaju 49:21), a wśród Zabulonitów byli ci, którzy dzierżyli pióro pisarza (Księga Sędziów 5:14). Oni, a szczególnie ich książęta, powinni przyłączyć się do wielbienia Boga. Bóg doznaje wielkiej czci, gdy osoby najwyżej postawione pod względem godności, władzy i reputacji przewodzą innym w uwielbieniu i wykorzystują swoje wpływy, by służyć Jego sprawie. Dr Hammond zauważa, że zapowiada to czas, gdy królestwu Mesjasza poddadzą się wszyscy władcy i ludzie uczeni na świecie.

Po trzecie, powinniśmy szukać Boga i polegać na Nim, aby dokończył to, co rozpoczął (Księga Psalmów 68:28). W pierwszej części wersetu psalmista zwraca się do Izraela: „Twój Bóg nakazał, byś miał siłę”. Innymi słowy, wszystko, co czyni się dla was, i cała siła, którą macie, by sobie pomóc, pochodzi od Boga: z Jego mocy i łaski oraz ze słowa, które wypowiedział. Nie macie powodu do lęku, skoro wasza siła płynie z Bożego nakazu. Nie macie też powodu do chluby, jeśli wasza siła pochodzi wyłącznie od Niego.

W drugiej części psalmista, zachęcony wcześniejszym doświadczeniem, zwraca się do Boga: „Umocnij, Boże, to, czego dla nas dokonałeś”. Panie, potwierdź to, co nakazałeś, spełnij to, co obiecałeś, i doprowadź do radosnego końca dobre dzieło, które tak wspaniale rozpocząłeś. Bóg umocni to, czego dokonał. Tam, gdzie daje prawdziwą łaskę, udzieli jej jeszcze więcej. Niektórzy rozumieją cały werset jako modlitwę wierzącego skierowaną do Mesjasza, którego Dawid nazywa Bogiem, tak jak w Księdze Psalmów 45:6, 8.

„Twój Bóg”, czyli Bóg Ojciec, nakazał, byś miał siłę. Umocnił Cię dla siebie jako Męża po swojej prawicy (Księga Psalmów 80:17) i zgromadził w Tobie siłę dla nas. Dlatego modlimy się, abyś Ty, Boże Synu, umocnił to, czego dla nas dokonałeś, i dokończył w nas swoje dzieło.

Wskazuje to również na gorące zaproszenie Boga skierowane do tych, którzy dotąd nie należeli do Jego ludu: mają przyjść i przyłączyć się do Kościoła (Księga Psalmów 68:29–31). Częściowym wypełnieniem tej zapowiedzi było przyjęcie wiary żydowskiej przez wielu nie-Żydów za czasów Dawida i Salomona. Pełne znaczenie tych słów wiąże się jednak z nawróceniem pogan, czyli narodów, do wiary w Chrystusa. Stają się oni współdziedzicami i członkami tego samego ciała co lud Izraela (List do Efezjan 3:6).

Niektórzy poddadzą się ze strachu, jak opisano w Księdze Psalmów 68:30. O tych, którzy sprzeciwiają się Chrystusowi i Jego Ewangelii, odrzucają Jego panowanie, atakują Jego głosicieli i naśladowców oraz są gwałtowni i niespokojni jak stado byków, psalmista mówi, że należy ich zganić. To tak, jakby wołał: „Panie, powściągnij ich pychę, uśmierz ich nienawiść i pokrzyżuj ich plany, aż ich sumienia zostaną przekonane, a Twoja opatrzność ich upokorzy. Niech w końcu się poddadzą, przynosząc srebrne monety i gotowi zawrzeć pokój z Kościołem na wszelkich warunkach”. Nawet Judasz zwrócił srebro, gdy powiedział, że wydał niewinną krew. Zobacz też Apokalipsę św. Jana 3:9.

Wielu uniknęło zagłady dzięki takiemu napomnieniu. Jeśli jednak ludzie nadal odmawiają poddania się, modlitwa zmienia się w ostrzeżenie, że zostaną rozproszeni. Pasują do tego słowa: „Rozprosz ludzi, którzy znajdują upodobanie w wojnie” — tych, którzy chętnie sprzeciwiają się Chrystusowi i nigdy nie zawrą z Nim pokoju. Może to odnosić się szczególnie do niewierzących Żydów, którzy walczyli przeciw świętemu potomstwu, nie chcieli się poddać i dlatego zostali rozproszeni po całej ziemi.

Dawid sam był wojownikiem, ale mógł uczciwie powiedzieć, że nigdy nie kochał wojny ani rozlewu krwi dla nich samych. Jest pewien, że Bóg rozproszy tych, którzy kochają konflikt i odrzucają najlepszą ofertę pokoju. Ci, którzy przez upodobanie do wojny i sporów tracą wszelkie poczucie ludzkiej życzliwości, a nawet chrześcijańskiego obowiązku, powinni się spodziewać, że prędzej czy później będą mieli tego dość (Księga Izajasza 33:1; Apokalipsa św. Jana 13:10).

Inni podporządkują się dobrowolnie, jak widać w Księdze Psalmów 68:29 i Księdze Psalmów 68:31. Ze względu na Twoją świątynię w Jerozolimie królowie będą przynosić Ci dary. Dawid mówi to w wierze, ponieważ za jego życia świątynia nie była jeszcze zbudowana; gromadzono dopiero materiały i przygotowywano plany. Ma na myśli, że świątynia Boga, oddawana Mu cześć i wspólnota z Nim, a także ewangelia Chrystusa, która rozeszła się z Jerozolimy, są tak piękne i niosą tyle błogosławieństwa, że nawet królowie zechcą Go uczcić.

Dary te będą bogate i godne królów. Nawet królowie, którzy często bardzo dbają o honor i pozycję, będą zabiegać o przychylność Chrystusa, ponosząc wielki koszt. Ofiarują Bogu samych siebie jako żywe ofiary, a także to, co mają najlepszego do ofiarowania. Dawid wymienia Egipt i Etiopię, dwa kraje, skąd najmniej spodziewano by się takich gości (Księga Psalmów 68:31). Książęta przybędą z Egiptu niczym posłowie, szukając przychylności Boga i poddając się Mu. Zostaną przyjęci, bo Pan Zastępów pobłogosławi ich słowami: „Błogosławiony niech będzie Egipt, mój lud” (Księga Izajasza 19:25).

Nawet Etiopia, która wyciągała ręce przeciwko ludowi Bożemu (Druga Księga Kronik 14:9), pewnego dnia wyciągnie je ku Bogu: w modlitwie, z darami i w zaufaniu. Stanie się to wkrótce. Wezwanie jest jasne: szybko pojednać się ze swoim przeciwnikiem. Z każdego narodu niektórzy zostaną zgromadzeni dla Chrystusa i będą do Niego należeć.