Księga Psalmów 68:16 – znaczenie i zastosowanie

Po tym, jak Dawid chwalił Boga za to, co uczynił dla całego Izraela, teraz wychwala Go jako Boga Syjonu w szczególny sposób. Mówi: „Śpiewajcie hymny na cześć Pana, który mieszka na Syjonie”, dlatego Syjon nazywany jest górą Boga. To właśnie Syjon Bóg wybrał na miejsce szczególnej obecności. Dzięki temu cieszył się większym zaszczytem niż wszystkie inne wyniosłe miejsca w kraju (Księga Psalmów 9:11; 132:13, 14). Lepiej być świętym dla Boga niż wielkim w oczach świata.

Dawid porównuje Syjon z Baszanem i innymi wysokimi, żyznymi górami, ale przyznaje Syjonowi wyższe miejsce. Syjon był mniejszy i niższy od tych gór, a jego zboczy nie pokrywały trzody i stada, jak tamte. Miał jednak większy zaszczyt, ponieważ wybrał go Bóg. Dawid niejako mówi, że dumne góry muszą ustąpić tej, na której powiewa królewski sztandar Boga. Syjon był szczególnie czczony także dlatego, że wskazywał na Kościół Ewangelii, nazwany górą Syjon (List do Hebrajczyków 12:22). Słowa „Pan będzie w nim mieszkał na zawsze” znajdują tam najpełniejsze znaczenie.

Dawid porównuje Syjon również z górą Synaj, gdzie Bóg z wielką mocą dał Prawo. Na Syjonie była ta sama Boża obecność, choć nie objawiała się w tak budzący grozę sposób. Aniołowie są przedstawieni jako rydwany Boga: rydwany wojenne przeciw Jego wrogom, środek, za pomocą którego niesie pomoc przyjaciołom, a także królewski orszak ukazujący Jego chwałę i potęgę. Jest ich niezliczona liczba: „dwadzieścia tysięcy, tysiące razy tysiące”. W niebiańskiej Jerozolimie zgromadziły się niezliczone rzesze aniołów (List do Hebrajczyków 12:22).

Wrogowie Dawida również mieli rydwany, ale nie mogły się one równać z rydwanami Boga. Dopóki Bóg był po stronie Dawida, nie musiał się bać tych, którzy pokładali ufność w koniach i rydwanach (Księga Psalmów 20:7). Bóg przybył z miriadami aniołów, gdy dawał Prawo na Synaju, a na Syjonie nadal objawia swoją chwałę, otoczony wielkim zastępem niebios. Niektórzy rozumieją ostatnie słowa jako: „Synaj jest w świątyni”. Oznaczałoby to, że świątynia służyła Izraelowi tak, jak niegdyś Synaj: jako miejsce, gdzie Bóg przekazywał swoje słowa.

Wszystko to wskazuje na Pana Jezusa, który rozkazuje aniołom. Gdy Syn Pierworodny przyszedł na świat, aniołowie otrzymali polecenie, by oddać Mu cześć (List do Hebrajczyków 1:6). Służyli Mu podczas Jego ziemskiej działalności, a teraz podlegają Mu aniołowie, zwierzchności i moce (Pierwszy List Piotra 3:22). Nowy Testament sugeruje również, że aniołowie są obecni podczas zgromadzeń chrześcijan na wspólnym uwielbieniu (Pierwszy List do Koryntian 11:10; List do Efezjan 3:10).

Największą chwałą góry Syjon był Król, którego Bóg tam ustanowił: Jezus Chrystus, Ten, który przyszedł do córki Syjonu (Księga Psalmów 2:6; Ewangelia Mateusza 21:5). Psalmista mówi tu o wniebowstąpieniu Chrystusa, a Nowy Testament odnosi te słowa bezpośrednio do Niego: „Wstąpiłeś na wysokość” (List do Efezjan 4:8; por. Księga Psalmów 47:5, 6). Mówi się o tym tak, jakby już się dokonało, ponieważ było pewne, a także jako o czymś chwalebnym, bo było tak wielkim wydarzeniem.

Wniebowstąpienie Chrystusa obejmuje cały Jego stan wywyższenia, ale szczególnie wskazuje na Jego wstąpienie do nieba i zasiadanie po prawicy Ojca. Było to zarówno dla naszego dobra, jak i dla Jego chwały. Tam odniósł zwycięstwo nad mocami piekielnymi, biorąc do niewoli tych, którzy trzymali nas w niewoli, jak zwycięski król, który wiedzie jeńców w triumfalnym pochodzie (List do Kolosan 2:15). Pozbawił mocy grzech i szatana. Jak był śmiercią dla śmierci, tak położył kres samej niewoli (Księga Ozeasza 13:14).

Chrystus otworzył także bramy nieba dla wszystkich wierzących. Psalm mówi: „Otrzymałeś dary dla ludzi”, a Paweł cytuje te słowa w brzmieniu: „Dał dary ludziom” (List do Efezjan 4:8). Znaczenie jest takie, że Chrystus otrzymał dary po to, by je dawać. Duch został na Niego wylany w pełni, aby mógł od Niego płynąć do innych. Otrzymał moc, by dawać życie wieczne, i daje je wszystkim, których powierzył Mu Ojciec (Ewangelia Jana 17:2).

Dary te nie były przeznaczone ani dla aniołów upadłych, ani dla świętych, lecz dla ludzi. Nie były przeznaczone wyłącznie dla Żydów, ale dla wszystkich, którzy je przyjmą. Paweł wyjaśnia, co obejmują: proroków, apostołów, ewangelistów, duszpasterzy i nauczycieli, a także służbę głoszenia Ewangelii i przygotowanie do niej tych, którzy mają ją pełnić (List do Efezjan 4:11). Wszystko to należy cenić jako owoc wniebowstąpienia Chrystusa.

Sformułowanie „otrzymałeś dary w człowieku” wskazuje na ludzką naturę, którą przyjął Chrystus. Przyoblekł się w nasze człowieczeństwo, by być miłosiernym i wiernym arcykapłanem w sprawach dotyczących Boga. W Nim, Pośredniku, który stoi między Bogiem a ludźmi, mieszka cała pełnia, abyśmy mogli czerpać z Jego pełni.

Psalmista podkreśla też wielkość łaski Chrystusa, przypominając, jacy byliśmy. Chrystus otrzymał dary również dla buntowników, dla tych, którzy się buntowali. W pewnym sensie opisuje to wszystkich ludzi w ich upadłym stanie. Może to szczególnie wskazywać na pogan, którzy niegdyś byli wrogo usposobieni z powodu swoich złych uczynków (List do Kolosan 1:21). Dary otrzymują po to, by złożyć broń, porzucić wrogość i na nowo dochować wierności.

Ukazuje to zdumiewającą łaskę Chrystusa. Dzięki Niemu buntownicy, gdy się poddadzą, nie tylko otrzymują przebaczenie, lecz także zaszczyt i nowe zadania. Powierza im służbę pod swoim zwierzchnictwem. Niektórzy porównują to, używając języka prawniczego, do ułaskawienia, które uchyla wyrok prowadzący do zguby. Chrystus przyszedł do zbuntowanego świata nie po to, by go potępić, lecz aby świat został przez Niego zbawiony.

Łaska, o której mowa w tych darach, polega na tym, że Chrystus otrzymał je dla buntowników, aby Pan Bóg mógł mieszkać pośród nich. Chrystus zamierzał ustanowić Kościół w zbuntowanym świecie, aby Bóg mieszkał w nim przez swoje słowo i ustanowione przez siebie obrzędy, tak jak niegdyś mieszkał w świątyni. Zamierzał także ustanowić swój tron w sercach ludzi, którzy wcześniej się buntowali. W ten sposób Chrystus wznosił wśród ludzi przybytek Boga, aby Bóg mógł z nimi mieszkać, a oni sami stawali się żywymi świątyniami ku Jego chwale (Księga Ezechiela 37:27).

Chwała Króla Syjonu polega na tym, że jest Zbawicielem i dawcą dobrych rzeczy dla wszystkich, którzy z własnej woli do Niego należą, a dla tych, którzy nadal się buntują, jest ogniem pochłaniającym (Księga Psalmów 68:19–21). Stają przed nami dobro i zło, życie i śmierć, błogosławieństwo i przekleństwo, podobnie jak w słowach: „Kto uwierzy, będzie zbawiony, a kto nie uwierzy, będzie potępiony” (Ewangelia Marka 16:16). Ci, którzy uznają Boga za swojego Boga i oddają Mu się jako Jego lud, zostaną napełnieni Jego błogosławieństwami, a On będzie dla nich Bogiem zbawienia.

Jeśli naprawdę mówimy, że Bóg jest naszym Bogiem, i tak właśnie na Niego patrzymy, będzie nadal czynił nam dobro i dawał nam powody do oddawania Mu chwały. Po wzmiance o darach, które Chrystus otrzymał dla nas (Księga Psalmów 68:18), autor słusznie mówi: „Błogosławiony niech będzie Pan”, ponieważ nasze życie i wszelkie pocieszenie otrzymujemy dzięki pośrednictwu Chrystusa, czyli Jego dziełu jako Tego, który pośredniczy między nami a Bogiem. Zostaliśmy obdarowani tak wieloma darami Boga, że ich ciężar można nazwać ciężarem miłosierdzia. Bóg nieustannie wylewa błogosławieństwa, aż nie ma już miejsca, by je przyjmować (Księga Malachiasza 3:10). Jego dobroć jest niezmienna. Nie nuży się niesieniem nam pomocy, lecz każdego dnia obdarza nas tym, czego potrzebujemy na dany dzień.

Będzie też Bogiem naszego zbawienia, a ostatecznie Bogiem zbawienia wiecznego: zbawienia, które daje tym, którzy postępują sprawiedliwie (Księga Psalmów 50:23), zbawienia duszy. Ten, który każdego dnia obdarza nas dobrodziejstwami, nie pozostawi nam jako udziału jedynie rzeczy doczesnych. Będzie Bogiem naszego zbawienia, a wszystko, co daje nam teraz, jest częścią Jego wielkiego planu, by nas zbawić. Jest naszym Bogiem, dlatego będzie dla nas Bogiem zbawienia wiecznego, bo tylko ono w pełni odpowiada wielkości więzi, którą ustanowił z nami w swoim przymierzu.

Czy może doprowadzić to zbawienie do końca? Z pewnością, ponieważ Pan Bóg ma władzę nad śmiercią i nad wyzwoleniem z niej (Księga Psalmów 68:20). Klucze śmierci i krainy umarłych zostały dane Panu Jezusowi (Apokalipsa Jana 1:18). Skoro sam powstał z martwych, ma zarówno prawo, jak i moc, by wyrwać swój lud spod władzy śmierci. Zmienia znaczenie śmierci dla tych, którzy umierają, a gdy powstaną z martwych, da im pełne nad nią zwycięstwo, bo ostatnim wrogiem, który zostanie zniszczony, jest śmierć. Dla tych, którzy na zawsze unikną śmierci i nie doznają szkody od śmierci drugiej, każde wybawienie od śmierci cielesnej jest prawdziwym miłosierdziem i pochodzi od Boga, który jest Bogiem ich zbawienia (Drugi List do Koryntian 1:10).

Ci, którzy trwają we wrogości wobec Boga, z pewnością zostaną zgładzeni. Bóg zmiażdży głowy swoich wrogów: zarówno szatana, węża starodawnego, którego głowę miało zmiażdżyć potomstwo kobiety, jak zapowiadała pierwsza obietnica (Księga Rodzaju 3:15), jak i potęg pośród narodów — Żydów czy pogan — które sprzeciwiają się Chrystusowi i Jego królestwu wśród ludzi (Księga Psalmów 110:6). Uderzy także we wszystkich, którzy nie chcą pozwolić Mu nad sobą panować, ponieważ uważa ich za swoich wrogów. Zostaną przyprowadzeni przed Niego i zabici (Ewangelia Łukasza 19:27). Zrani owłosioną głowę każdego, kto trwa w grzechu.

Ten obraz może nawiązywać do Absaloma, którego gęste włosy stały się przyczyną zguby. Może też opisywać najgroźniejszych i najbardziej surowych wrogów, którzy zapuszczają włosy, by wyglądać bardziej przerażająco, albo wrogów najbardziej wytwornych i dbających o wygląd, przywiązujących dużą wagę do swoich włosów. Żaden z nich nie zdoła się uchronić przed śmiertelnymi ciosami Bożej sprawiedliwości, które spadną na głowy tych, którzy trwają w grzechu.