Księga Psalmów 36:7 – znaczenie i zastosowanie

Ten wers stawia obok siebie dwa obrazy, które same w sobie są ogromne. Sprawiedliwość Boga porównana jest do najwyższych gór, a Jego wyroki do Wielkiej Otchłani, czyli bezdennej głębi. Psalmista nie próbuje tego oswajać ani pomniejszać. Pozwala, by to, co Boże, przerastało ludzkie miary i wyobrażenia. Najbardziej poruszające jest jednak zakończenie zdania. W tej ogromnej sprawiedliwości i w tej głębi Bóg niesie ocalenie, a psalm wymienia wprost ludzi i zwierzęta. Cały świat żywych, który oddycha pod Jego niebem, zostaje objęty tą troską. Wcześniejsze wersety opisują człowieka, który planuje zło na swoim łóżku i nie stroni od niedobrej drogi, więc obraz Bożej wielkości nie jest tu groźbą wobec słabych, lecz nadzieją dla tych, którzy znaleźli się w cieniu. Ciężar bywa jak ściana gór albo jak przepaść pod nogami, a wers mówi o Bogu, który właśnie tam niesie ocalenie i nie wymaga, by człowiek sam zmierzył wysokość swojego strachu. Wielkość Jego wyroków ma w sobie troskę o całe życie, także o to najmniejsze.

Księga Psalmów 36:7 zestawia dwa obrazy: najwyższe góry i Wielką Otchłań. Pierwszy podkreśla rozległość i trwałość Bożej sprawiedliwości, drugi — głębię Jego wyroków, których człowiek nie potrafi ogarnąć. Psalm nie przedstawia więc Boga jako kogoś, kogo decyzje dają się łatwo przewidzieć. Ukazuje raczej, że Jego porządek moralny sięga dalej niż ludzkie rozeznanie. To ważne w kontekście początku psalmu. Nieprawość przenika tam myśli i czyny człowieka, który nie liczy się z Bogiem; odpowiedzią nie jest jednak twierdzenie, że zło nie ma znaczenia. Psalm kieruje uwagę ku łaskawości i wierności Boga, a w wersecie 7 mówi o Jego ocaleniu. Wzmianka o ludziach i zwierzętach poszerza perspektywę: Boża troska obejmuje życie stworzeń, nie tylko sprawy ludzkie. Nie jest to obietnica, że każdy uniknie cierpienia ani że wszyscy zostaną ocaleni w ten sam sposób. To wyznanie, że źródło ochrony i życia znajduje się w Bogu. Jego sprawiedliwość nie jest przeciwieństwem łaski: w tym psalmie tworzą wspólny obraz Boga, który widzi zło, a zarazem podtrzymuje stworzenie.

Ten werset mówi o Bogu wielkim i pewnym. Jego sprawiedliwość jest jak najwyższe góry, widoczna z daleka i niewzruszona. Jego wyroki są jak Wielka Otchłań, głębokie i nieprzeniknione dla ludzkiego oka. Psalmista nie próbuje wyjaśnić wszystkiego. Zostawia tajemnicę tam, gdzie kończy się ludzka miara. Najważniejsze jest jednak zdanie na końcu: niesiesz, Panie, ocalenie ludziom i zwierzętom. Obraz jest prosty. Bóg nie tylko ocenia i wyrokuje, ale również dźwiga ocalenie i przenosi je tam, gdzie samo nie dotrze, tak jak ktoś niesie ciężar, którego nie da się utrzymać w jednej ręce. Ktoś stojący przed trudną decyzją w pracy albo w domu może widzieć tylko najbliższe wzgórze i uznać, że poza nim nic nie ma. Psalm pokazuje szerszy widok. Sprawiedliwość Boga przewyższa to, co człowiek potrafi ogarnąć wzrokiem, a wyroki pozostają dobre, nawet gdy ich sens nie jest od razu czytelny. Zakres obietnicy też zasługuje na uwagę. Ocalenie dociera do ludzi i zwierząt, a więc nie zamyka się w granicach jednego kręgu. Ten werset nie opisuje drogi bez trudności, lecz wskazuje, kto dźwiga to, co przerasta siły człowieka.

Psalm 36 rozpoczyna się obrazem człowieka, który przestaje liczyć się z Bogiem i planuje zło. W tym świetle słowa o Bożej sprawiedliwości i wyrokach są wyznaniem, że nieprawość nie jest ostateczną miarą świata. Dawid zwraca się do Boga, którego wierność przewyższa ludzkie rozeznanie i sięga dalej, niż można ogarnąć wzrokiem. Najwyższe góry ukazują trwałość i ogrom Bożej sprawiedliwości; Wielka Otchłań przywołuje głębię Jego wyroków. Nie są one łatwe do zmierzenia ludzkim rozumem. Psalm nie wyjaśnia każdego Bożego rozstrzygnięcia, lecz umieszcza je w perspektywie łaskawości i wierności opisanych w sąsiednich wersetach. Szczególne znaczenie ma zakres ocalenia: Bóg niesie je ludziom i zwierzętom. Jego troska nie zamyka się w ludzkim świecie. Nie oznacza to, że werset obiecuje wszystkim ten sam rodzaj ocalenia; mówi jednak wyraźnie, że Boża opieka obejmuje także żywe stworzenia. Późniejszy obraz ludzi chroniących się pod Jego skrzydłami dopełnia tę myśl: wielkość Boga nie oddala Go od stworzenia. Jego sprawiedliwość nie jest chłodną siłą, lecz należy do Boga, który podtrzymuje życie.