Księga Psalmów 36:6 – znaczenie i zastosowanie

Dawid przed chwilą ze smutkiem przyglądał się niegodziwości ludzi. Teraz ze spokojem zwraca wzrok ku dobroci Boga. Ten kontrast jest właściwy. Widok ludzkiego grzechu przygnębia i boli, ale myśl o charakterze Boga rozjaśnia serce i przynosi pokrzepienie.

Najpierw rozważa Bożą łaskę, zaczynając od samej natury Boga. Wśród ludzi często musimy ubolewać nad brakiem prawdy i miłosierdzia, sprawiedliwości i słusznego sądu (Księga Ozeasza 4:1; Księga Izajasza 5:7). W Bogu nie ma jednak żadnej skazy. Czegokolwiek brakuje w świecie albo co jest w nim wypaczone, niczego nie brakuje i nic nie jest wypaczone w Tym, który nim rządzi.

Boże miłosierdzie nie ma granic. „Panie, Twoja łaska sięga do niebios”. Nawet jeśli ludzie zamkną przed nami serca, wciąż możemy znaleźć miłosierdzie przed tronem łaski Boga. Gdy inni knują przeciwko nam, myśli Boga o nas, jeśli trwamy blisko Niego, są pełne dobra. Na ziemi trudno o zadowolenie, a kłopotów jest wiele. W niebie zaś, gdzie Boże miłosierdzie króluje doskonale i na wieki, panuje pełne zaspokojenie.

Dlatego bez względu na to, jak zły staje się świat, nie powinniśmy gorzej myśleć o Bogu ani o Jego rządach. Grzechy ludzi powinny raczej skłaniać nas do podziwu dla Bożej cierpliwości. Bóg znosi tych, którzy otwarcie Go obrażają, a mimo to zsyła na nich słońce i deszcz. Gdyby Jego miłosierdzie nie przewyższało nieskończenie miłosierdzia jakiejkolwiek istoty, już dawno ponownie zalałby świat potopem (Księga Izajasza 55:8–9; Księga Ozeasza 11:9).

Bóg jest także doskonale wierny. „Twoja wierność sięga obłoków”. Choć przez pewien czas pozwala niegodziwym wyrządzać wiele krzywd, pozostanie wierny swoim ostrzeżeniom przed grzechem i nadejdzie dzień rozrachunku. Jest też wierny przymierzu ze swoim ludem, czyli wiążącej obietnicy, którą mu dał. Żaden wróg na ziemi ani w piekle nie może unieważnić choćby jednej z tych obietnic. To wielkie pocieszenie dla ludzi prawych, bo ludzie mogą kłamać, lecz Bóg nie kłamie.

Jego wierność jest wzniosła i niezmienna. Niektórzy rozumieją te słowa tak, że sięga ona ponad obłoki, ponad zmienną pogodę tego świata. Ludzkie obietnice często zależą od okoliczności, ale słowo Boga się nie zmienia.

Bóg jest też całkowicie sprawiedliwy i prawy. „Twoja sprawiedliwość jest jak potężne góry”. Jest trwała, niewzruszona i widoczna dla wszystkich. Nie ma prawdy jaśniejszej od tej, że Pan jest sprawiedliwy we wszystkich swoich drogach i nigdy nie wyrządził ani nie wyrządzi krzywdy żadnemu ze swoich stworzeń. Nawet gdy otaczają Go chmury i ciemność, sprawiedliwość i prawość pozostają fundamentem Jego tronu (Księga Psalmów 97:2).

Jego mądrość również przekracza granice naszego pojmowania. „Twoje wyroki są jak wielka głębia”. Jego rozstrzygnięć nie da się zmierzyć ludzkim umysłem, tak jak krótką linką nie da się zmierzyć głębokiego morza. Bóg sprawuje suwerenną władzę, nikomu nie podlega, a Jego działanie często wydaje się tajemnicze i ukryte. „Jego droga wiedzie przez morze, a Jego ścieżka przez wielkie wody”. Wiemy, że wszystko czyni mądrze i dobrze, lecz nie znamy jeszcze powodów każdego Jego działania. Z czasem staną się jasne.

Potem psalmista zwraca uwagę na troskę Boga o wszystkie żywe istoty. „Zachowujesz ludzi i zwierzęta”. Bóg nie tylko chroni je przed nieszczęściem, lecz także daje im to, czego potrzebują do życia. Nawet zwierzęta, choć nie mogą poznawać Go ani wielbić tak jak ludzie, otrzymują pokarm dzięki Jego dobroci. Wypatrują Go, a On daje im pożywienie we właściwym czasie.

Nie powinno nas więc dziwić, że Bóg daje pokarm niegodziwym, skoro karmi także zwierzęta. Nie musimy też obawiać się, że nie zatroszczy się o swoje dzieci. Bóg, który karmi młode lwy, nie pozostawi bez pokarmu swojego ludu.

Ostatnia część mówi o szczególnej przychylności Boga wobec Jego świętych, czyli wiernych Mu ludzi. Wielkość Jego łaskawej miłości pociąga ich i skłania, by szukali schronienia w cieniu Jego skrzydeł. Jego łaskawa miłość jest dla nich cenna. Doświadczają jej słodyczy i widzą, że nic na świecie nie jest równie piękne ani godne pragnienia. Kto nie podziwia łaskawej miłości Boga, ten tak naprawdę Go nie zna. Kto zaś za nią nie tęskni, ten nie zna naprawdę samego siebie.

Ponieważ cenią Jego miłość, pokładają w Nim pełną ufność. Szukają u Niego ochrony, a potem są bezpieczni i mogą odpocząć jak pisklęta pod skrzydłami kury (Ewangelia Mateusza 23:37). Tego obrazu użyto również w odniesieniu do ludzi, którzy przyłączyli się do Boga Izraela (Księga Rut 2:12). Nic nie pociąga serca mocniej niż piękno łaskawej miłości Boga.

Ich przywilej jest wielki. Naprawdę szczęśliwi są ludzie, których Bogiem jest Pan, bo w Nim mają, mogą mieć albo będą mieć pełnię szczęścia. Ich pragnienia zostaną spełnione. Zostaną obficie nasyceni bogactwem domu Boga: otrzymają to, czego potrzebują, a ich dusze zostaną napełnione. W Bogu, któremu niczego nie brakuje, znajdą wszystko, czego potrzebuje oświecona i rozwijająca się dusza.

Przyjemności tego świata i zmysłowe rozkosze nigdy nie mogą dać prawdziwego zaspokojenia. Dary Bożej przychylności i łaski przynoszą natomiast spełnienie. Dusza obdarzona łaską może nadal pragnąć więcej Boga, ale nie pragnie niczego ponad samego Boga. Nawet dary Bożej opatrzności, czyli Jego codziennej troski, dają dość, by zadowolić się tym, co się ma. „Mam wszystko i opływam w dostatki” (List do Filipian 4:18). Błogosławieństwo świętego oddawania czci Bogu należy do obfitości Jego domu. Jest słodkie dla świętej duszy i umacnia życie duchowe.

Pełne i przeobfite zaspokojenie czeka jednak dopiero w przyszłym życiu, w domu nie ręką ludzką zbudowanym, wiecznym w niebiosach. Tam każde naczynie zostanie napełnione. Ich radość będzie też niezachwiana, bo Bóg da im pić z rzeki swoich rozkoszy. Są to rozkosze prawdziwie Boże.

Są one Twoje, ponieważ pochodzą od Ciebie, Dawcy, i prowadzą do Ciebie jako swojego centrum i celu. Ponieważ mają charakter duchowy, przypominają radości tych, którzy w chwale przebywają w niebie, a nawet odzwierciedlają coś z rozkoszy wiecznego umysłu Boga.

Te rozkosze płyną rzeką, która jest zawsze pełna, świeża i nieustannie płynie. Wystarczy jej dla wszystkich i dla każdego, jak mówi Księga Psalmów 46:4. Przyjemności ciała przypominają brudną, zatęchłą wodę w kałuży, a rozkosze płynące z wiary są czyste i słodkie, przejrzyste jak kryształ (Apokalipsa św. Jana 22:1).

Bóg nie tylko przygotował dla swojego ludu tę rzekę rozkoszy, lecz także daje mu z niej pić. Rozbudza w nim święte pragnienie tych radości i przez swojego Ducha napełnia duszę radością i pokojem, gdy ludzie Mu ufają. W niebie będą pić z tych rozkoszy bez końca, napełnieni radością po prawicy Boga (Księga Psalmów 16:11).

Życie i światło będą ich błogosławieństwem i udziałem na wieki (Księga Psalmów 36:9). Ponieważ szczęście znajdują w samym Bogu, mają w Nim źródło życia, z którego wypływają wszystkie rzeki rozkoszy (Księga Psalmów 36:8). Bóg natury jest źródłem życia naturalnego. W Nim żyjemy, poruszamy się i istniejemy. Bóg łaski jest źródłem życia duchowego. Od Boga pochodzą cała siła i pociecha świętej duszy, a także wszystkie jej dobre pragnienia, zdolności i działania.

Bóg jest źródłem i sprawcą każdego prawdziwego poznania rzeczy Bożych i każdego poruszenia ku nim. Daje życie, komu chce, a każdy, kto pragnie, może przyjść i darmo zaczerpnąć wody życia. Jest także źródłem życia wiecznego. Radość wierzących, którzy osiągnęli chwałę, polega na oglądaniu Boga i cieszeniu się Nim oraz na przyjmowaniu Jego miłości bezpośrednio, bez przerwy i bez obawy, że się skończy.

W Nim mają również doskonałe światło, które obejmuje mądrość, poznanie i radość. Słowa „w Twoim świetle oglądamy światło” oznaczają, że poznając Boga teraz dzięki łasce, a później oglądając Go w chwale, nasze umysły znajdą pełne zaspokojenie. Boskie światło jaśniejące w Piśmie Świętym, szczególnie w obliczu Chrystusa, światłości świata, zawiera całą prawdę. Gdy zobaczymy Boga twarzą w twarz, poza zasłoną, ujrzymy światło w pełni. Wtedy poznamy w wystarczającym stopniu, jak mówią o tym Pierwszy List do Koryntian 13:12 i Pierwszy List Jana 3:2.

Oznacza to również, że we wspólnocie z Bogiem już teraz, dzięki otrzymywanej od Niego łasce i naszej pełnej miłości odpowiedzi, a później w niebie, gdy będziemy w pełni się Nim cieszyć, znajdziemy doskonałe szczęście i zaspokojenie. W Jego przychylności mamy wszystko, czego możemy pragnąć. Ten świat jest ciemny i trudno znaleźć w nim pociechę. W niebie jest jednak prawdziwe światło, bez złudnego blasku i bez światła, które gaśnie. Tutaj poznajemy Boga i cieszymy się Nim za pośrednictwem stworzonych rzeczy i różnych środków, lecz w niebie sam Bóg będzie z nami (Apokalipsa św. Jana 21:3), a my będziemy oglądać Go i cieszyć się Nim bezpośrednio.

Od tych rozważań Dawid przechodzi do modlitwy wstawienniczej i pełnej świętej ufności. Najpierw modli się za wszystkich wierzących, prosząc, by zawsze doświadczali pociechy płynącej z Bożej przychylności i łaski (Księga Psalmów 36:10). Modli się za tych, którzy znają Boga, są Mu bliscy, uznają Go i uważają za swojego Boga. To ludzie prawego serca, szczerzy w wierze i wierni zarówno Bogu, jak i innym ludziom. Ci, którzy nie są prawi wobec Boga, nie znają Go naprawdę tak, jak powinni.

Prosi dla nich o Bożą łaskawość, czyli znaki Jego przychylności, oraz o Jego sprawiedliwość, czyli działanie Jego łaski w ich życiu. Te słowa mogą też oznaczać dobroć Boga, którą zgodnie z obietnicą okazuje ludziom: Jego miłosierdzie i wierność. Dawid prosi, by to błogosławieństwo trwało nieustannie, aż po wieczność. Radość świętych w niebie będzie doskonała, a zarazem będzie w święty sposób wzrastać, bo tam źródło nigdy nie wysycha, a strumienie płyną bez ustanku. W tych sprawach trwałość jest nieprzemijająca (Księga Izajasza 64:5).

Potem Dawid modli się za siebie, prosząc, by mógł zachować prawość i pokój (Księga Psalmów 36:11). Prosi, by ludzie pyszni nie podcięli mu nóg ani by go nie podeptali, i by nie zwyciężyła nad nim ręka bezbożnych. Nie chce, by źli ludzie, którzy mu się sprzeciwiają, przez pokusy odciągnęli go od czystości i prawości albo przez ucisk pozbawili go pokoju i pociechy. Niech ci, którzy walczą z Bogiem, nigdy nie triumfują nad tymi, którzy pragną Mu pozostać wierni.

Ci, którzy zaznali radości wspólnoty z Bogiem, nie mogą nie pragnąć, by nic nigdy ich od Niego nie oddzieliło. Dawid cieszy się również nadzieją, że w wyznaczonym przez Boga czasie wszyscy jego wrogowie ostatecznie upadną (Księga Psalmów 36:12). „Tam”, gdzie sądzili, że mnie pokonają, sami wpadli w sidła, które sami zastawili. Niektórzy rozumieją to jako odniesienie do przyszłego świata: święci stają tam na sądzie i mają miejsce w domu Boga, podczas gdy czyniący zło zostają osądzeni i strąceni do piekła, do bezdennej otchłani. Pod ciężarem Bożego gniewu i przekleństwa nigdy już z niej nie powstaną.

Nie powinniśmy cieszyć się z upadku konkretnego wroga. Ostateczna klęska wszystkich czyniących zło będzie jednak trwałym triumfem uwielbionych świętych.