Księga Psalmów 22:14 – znaczenie i zastosowanie

Ten obraz jest bardzo bliski i bardzo konkretny. Wrogowie zostali tu przedstawieni jak lew drapieżny i ryczący, który rozwiera paszcze przeciwko mnie. Psalmista nie ucieka w ogólniki. Nazywa zagrożenie wyraźnie, jakby chciał, żeby ktoś je naprawdę usłyszał. Ten głos nie kieruje się w pustkę. Cały fragment pozostaje modlitwą skierowaną do Boga. Wcześniej psalmista pyta, dlaczego Bóg wydaje się tak daleko, a w wersetach 10 i 11 przypomina, że został Mu powierzony jeszcze przed urodzeniem. Lew z wersetu 14 zajmuje w tym tekście dużo miejsca, ale nie zagłusza rozmowy z Bogiem. Strach zostaje wypowiedziany przed Bogiem, a nie tylko zamknięty w sobie. Ten szczegół ma swoją wagę. Człowiek, który czuje się osaczony, łatwo uznaje, że nie wypada mówić o swoim lęku ani go nazywać, bo wstyd lub zmęczenie każą milczeć. Psalm pokazuje, że grozę można wypowiedzieć pełnym głosem i przynieść ją przed Boga. Krzyk z wersetów 2 i 3 nie kończy relacji z Bogiem, lecz w niej pozostaje.

Obraz lwa w Księdze Psalmów 22:14 nie opisuje zwykłej sprzeczki. Otwarta paszcza i ryk przedstawiają zagrożenie, które osacza mówiącego i odbiera mu poczucie bezpieczeństwa. Tuż wcześniej pojawiają się byki Baszanu, a zaraz potem ciało słabnie, a serce topnieje. Groźba jest więc przedstawiona zarazem jako przemoc z zewnątrz i jako doświadczenie, które przenika całego człowieka. Ważne jest jednak, że psalm nie zaciera tego lęku religijnym językiem. Rozpoczyna się wołaniem do Boga, który wydaje się daleki, a mimo to pozostaje „moim Bogiem”. Obraz drapieżników nie dowodzi, że cierpiący utracił wiarę; pokazuje raczej, jak skrajne zagrożenie brzmi w jego modlitwie. Psalmista mówi o tym wprost, bez udawania spokoju. Chrześcijańska lektura widzi w tym psalmie także tekst przywoływany w opowieściach o męce Jezusa. Nie znosi to pierwotnego głosu Dawida ani bólu wyrażonego w wierszu. Pozwala natomiast dostrzec, że język osaczenia może należeć do modlitwy, a nie stać poza nią. Werset nie obiecuje natychmiastowego uwolnienia; odsłania prawdę o cierpieniu wypowiedzianą przed Bogiem.

„Rozwierają przeciwko mnie swoje paszcze, jak lew drapieżny i ryczący.” Psalmista nie pomniejsza tego, co widzi. Obraz jest konkretny i groźny: otwarte paszcze, ryk, zwierzę gotowe do ataku. Nie udaje, że sytuacja jest lżejsza, niż jest. Warto zauważyć, czego w tym wersecie brakuje. Nie ma tu jeszcze prośby o ratunek ani zapewnienia o zwycięstwie. Jest tylko uczciwe nazwanie zagrożenia. Czasem właśnie to jest pierwszym wiernym krokiem: przestać zaprzeczać temu, co naprawdę rani, zanim zacznie się szukać wyjścia. Kontekst jest tu bardzo ważny. W Księdze Psalmów 22:10 ten sam człowiek wyznaje, że Bóg wydobył go z łona matki i sprawiał, że był bezpieczny przy jej piersi. Lęk nie przekreśla więc dawnej wierności. Obok zagrożenia stoi pamięć o opiece, która trwała od początku. Dlatego ryk lwa w tym psalmie nie ma ostatniego słowa. Porównanie wrogów do zwierząt również ma znaczenie. Odbiera im pozór rozsądku i pokazuje ich jako siłę zewnętrzną, nad którą modlący się nie ma kontroli. Ten obraz wyraża bezradność, ale otwiera też drogę do szczerego wołania do Boga, który widzi drapieżniki i nie jest wobec nich obojętny.

W Księdze Psalmów 22:14 psalmista mówi: „Rozwierają przeciwko mnie swoje paszcze, jak lew drapieżny i ryczący”. Obraz niebezpieczeństwa jest bliski i niemal słyszalny. Otwarta paszcza zapowiada pożarcie, a ryk odbiera poczucie bezpieczeństwa. W sąsiednich wersetach mówiący opisuje siebie jako osaczonego i pozbawionego pomocy. Jego słowa nie są chłodnym opisem zagrożenia, lecz głosem człowieka, który doświadcza go całym sobą. Ten psalm zaczyna się wołaniem do Boga, który wydaje się daleki. Dlatego obraz lwa nie zamyka modlitwy w rozpaczy. Zagrożony człowiek nadal mówi do Boga, nawet gdy nie widzi ratunku i nie zaznaje pokoju. Wiara nie wymaga tu udawania odwagi ani zagłuszania lęku. Wypowiedziany przed Bogiem strach pozostaje częścią modlitwy. Drapieżny lew jest poetyckim obrazem przeciwników psalmisty, nie obietnicą, że każda krzywda szybko ustąpi. Chrześcijańscy czytelnicy odnajdują w tym psalmie także echo słów Jezusa na krzyżu, ale sam werset ukazuje przede wszystkim cierpienie człowieka osaczonego. Jego głos pozostaje skierowany ku Bogu, choć odpowiedź jeszcze nie jest słyszalna.