Księga Psalmów 22:13 – znaczenie i zastosowanie

Werset „Otacza mnie mnóstwo cielców, osaczają mnie byki Baszanu.” (Księga Psalmów 22:13) opisuje kogoś, kto nie widzi drogi ucieczki. Psalmista nie mówi o jednym przeciwniku, lecz o tłumie, który zamyka go ze wszystkich stron. Obraz byków z Baszanu nadaje temu zagrożeniu ciężar, masywność i bliskość, których nie da się zbagatelizować. Ten werset stoi tuż obok słów z Księgi Psalmów 22:12, gdzie psalmista mówi, że nie ma nikogo, kto by pomógł. W tej modlitwie osaczenie i samotność idą razem. Najbardziej dotkliwe wydaje się nie sama liczba przeciwników, lecz to, że w ich środku brakuje kogoś bliskiego. Ta bliskość zagrożenia i brak pomocy tworzą napięcie, które łatwo przeoczyć, gdy wers czyta się w oderwaniu od reszty psalmu. Psalmista nie udaje spokoju i nie przykrywa strachu pobożnym zdaniem. Pozostaje w tej przestrzeni z całym jej ciężarem, tak jak w pytaniu z Księgi Psalmów 22:2 zostaje przy tym, czemu został opuszczony. W tym jest cicha siła tego obrazu: modlitwa nie cofa się przed prawdą o tym, jak bardzo jest źle. Biblia nie wygładza tego doświadczenia, a mimo to trzyma je w rozmowie z Bogiem.

Werset z Księgi Psalmów 22:13 przedstawia zagrożenie jako osaczenie przez silniejszych: „Otacza mnie mnóstwo cielców, osaczają mnie byki Baszanu”. Baszan, żyzna kraina znana z hodowli bydła, przywołuje obraz zwierząt okazałych i potężnych. Nie chodzi więc o spokojne stado, lecz o poetycki obraz przeciwników, których siła budzi lęk. Ważne jest podwójne ujęcie: otaczają i osaczają. Mówiący nie widzi łatwej drogi ucieczki ani pomocnika; w wersecie poprzedzającym prosi Boga, by nie stał z dala, bo klęska jest blisko. Zaraz potem obraz wrogów rozwierających paszcze rozwija tę samą myśl. Porównanie do zwierząt nie wyjaśnia, kim dokładnie są prześladowcy, lecz odsłania, jak przytłaczająca wydaje się ich przewaga. Psalm nie wygładza lęku pobożnym językiem. Skarga na rzeczywiste zagrożenie współistnieje tu z wołaniem skierowanym do Boga, nawet gdy odpowiedź wydaje się odległa. Chrześcijańska lektura dostrzega w całym psalmie echo męki Jezusa, który przytacza jego początkowe słowa na krzyżu. Nie zmienia to sensu tego obrazu: cierpienie zostaje nazwane jako osaczenie, a nie jako dowód, że Bóg przestał być adresatem skargi.

Księga Psalmów 22:13 opisuje sytuację, w której nacisk narasta z każdej strony: „Otacza mnie mnóstwo cielców, osaczają mnie byki Baszanu”. Psalmista mówi o wielu zagrożeniach naraz i nazywa je wprost, bez łagodzenia. Warto zauważyć, czego w tym wersecie brakuje. Nie ma w nim ucieczki ani planu wyjścia. Autor opisuje, jak wygląda jego położenie. W kolejnych wersetach obraz się zagęszcza: pojawiają się lew i sfora psów. Psalm nie rozwiązuje problemu w tym miejscu. Dla człowieka, który znalazł się w ciasnym kręgu trudności, to ważna lekcja. Łatwo wtedy szukać jednego, magicznego rozwiązania albo udawać, że nic się nie dzieje. Psalmista robi coś innego. Nazywa rzeczywistość i pozostaje w rozmowie z Bogiem. Już w drugim wersecie pyta, dlaczego został opuszczony, a więc nie ukrywa bólu przed Bogiem. Dalszy ciąg psalmu zmienia ton, ale wers trzynasty pozostaje szczery. Pokazuje, że wiara może mówić prawdę o osaczeniu i jednocześnie nie przestać zwracać się do Boga.

„Otacza mnie mnóstwo cielców, osaczają mnie byki Baszanu” — skarga Dawida ukazuje zagrożenie jako coś bliskiego i przytłaczającego. Zwierzęta nie są tu ozdobą krajobrazu: ich masa i siła nadają lękowi konkretny kształt. Następny werset porównuje napastników do ryczącego lwa, a dalsze słowa opisują rozpadające się siły ciała. Zagrożenie obejmuje więc całego człowieka, nie tylko jego myśli. W tym obrazie jest miejsce na prawdę o modlitwie, która nie udaje spokoju. Psalm zaczyna się wołaniem do Boga, który wydaje się daleki, i prośbą, by nie stał z dala, gdy klęska jest blisko. Wiara nie usuwa tu lęku ani nie nazywa go pozorem. Wypowiada go przed Bogiem. Wzmianka o „bykach Baszanu” może przywoływać wyobrażenie potężnych zwierząt, lecz tekst nie wyjaśnia ich symboliki szczegółowo. Ważny pozostaje obraz osaczenia. Psalmista nazywa nacisk, którego sam nie potrafi powstrzymać, i kieruje skargę do Boga. W tej modlitwie bezbronność nie zamyka drogi do Boga; staje się treścią wołania.