Księga Psalmów 18:30 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach Dawid z wdzięcznością wspomina wielkie rzeczy, których Bóg dla niego dokonał. Bóg nie tylko go ocalił, lecz także dał mu zwycięstwo i powodzenie oraz sprawił, że zatriumfował nad tymi, którzy spodziewali się triumfować nad nim. Gdy zaczynamy od uwielbienia Boga za jedno okazane miłosierdzie, powinniśmy dostrzec także wiele innych błogosławieństw, które towarzyszyły nam przez całe życie. Dawid widział rękę Boga na każdym etapie swojego awansu i uczy nas, byśmy podobnie patrzyli na to, jak doszliśmy do dobrobytu.

1. Bóg dał Dawidowi umiejętności i rozeznanie we wszystkich sprawach wojskowych, chociaż nie przygotowywał się do takiej służby ani z natury ku niej nie zmierzał. Bardziej pociągały go muzyka, poezja i spokojne życie. „On zaprawia moje ręce do walki” (Księga Psalmów 18:34).

2. Bóg dał mu siłę fizyczną potrzebną do trudu i wysiłku wojennego. „Bóg przepasał mnie mocą” (Księga Psalmów 18:32, Księga Psalmów 18:39), tak wielką, że Dawid potrafił nawet złamać łuk z brązu, czyli z mocnego metalu (Księga Psalmów 18:34). Kogo Bóg przeznacza do jakiegoś zadania, tego także uzdalnia do jego wykonania.

3. Bóg dał Dawidowi również wielką szybkość. Nie po to, by uciekał przed wrogami, lecz by ruszał na nich do ataku (Księga Psalmów 18:33). „Czyni moje nogi jak nogi łani” (Księga Psalmów 18:36). „Rozszerzyłeś moje kroki pode mną”, a jednak, w przeciwieństwie do ludzi, którzy stawiają długie kroki i łatwo się potykają, „moje stopy się nie zachwiały”. Dawid był tak szybki, że mógł ścigać nieprzyjaciół i ich doganiać (Księga Psalmów 18:37).

4. Bóg uczynił Dawida śmiałym i odważnym w działaniu, dając mu odwagę równą jego sile. Nie cofał się, gdy na drodze stawał mu oddział wojska. Gdy napotykał mur, przeskakiwał go (Księga Psalmów 18:29). Jeśli przed nim były wały i umocnienia, szybko się na nie wspinał, a z pomocą Boga stawał na wyniosłościach wroga (Księga Psalmów 18:33).

5. Bóg chronił Dawida i strzegł go pośród wielkich niebezpieczeństw. Wielokrotnie ryzykował życie, a jednak Bóg w cudowny sposób go ocalał. „Dałeś mi tarczę swojego zbawienia” (Księga Psalmów 18:35), a ta tarcza otaczała go z każdej strony. Dzięki niej został wybawiony od tych, którzy z nim walczyli i czyhali na jego życie (Księga Psalmów 18:43), zwłaszcza od „człowieka gwałtownego” (Księga Psalmów 18:48), czyli Saula, który nieraz rzucał w niego włócznią.

6. Bóg zapewniał powodzenie przedsięwzięciom Dawida. Sprawiał, że jego droga była doskonała i pomyślna (Księga Psalmów 18:32), a podtrzymywała go prawica Boga (Księga Psalmów 18:35). Dawid nie doszedł do władzy dzięki szczęściu ani wyłącznie własnym umiejętnościom.

7. Bóg dał Dawidowi zwycięstwo nad wrogami: Filistynami, Moabitami, Ammonitami i wszystkimi, którzy walczyli przeciwko Izraelowi. To ich ma przede wszystkim na myśli, choć zalicza do nich także dom Saula, który sprzeciwiał się jego wstąpieniu na tron, oraz zwolenników Absaloma i Szeby, którzy chcieli go obalić. Dawid wiele mówi o dobroci Boga, który pokonał jego wrogów. Nie przypisuje zwycięstwa własnemu mieczowi i łukowi ani odwadze swoich dzielnych wojowników, lecz Bożej przychylności. „Ścigałem ich” (Księga Psalmów 18:37), „powaliłem ich” (Księga Psalmów 18:38), bo „przepasałeś mnie mocą” (Księga Psalmów 18:39). Bez tego nie zdołałby tego dokonać. Cała chwała należy się Bogu: „Poddajesz ich pode mnie” (Księga Psalmów 18:39). „Dałeś mi karki moich wrogów” (Księga Psalmów 18:40) nie tylko po to, by mógł po nich deptać, jak w Księdze Jozuego 10:24, lecz także po to, by ich zniszczyć. Nawet ci, którzy nienawidzili Dawida, umiłowanego przez Boga, i byli wrogami ludu Bożego, wołali do Pana w swojej udręce, ale na próżno. Jak mogli oczekiwać pomocy od Tego, przeciwko któremu walczyli? Gdy Bóg odwrócił się od nich, jak czyni wobec wszystkich, którzy występują przeciwko Jego ludowi, żadna inna pomoc nie mogła ich ocalić: „Nie było nikogo, kto by ich wybawił” (Księga Psalmów 18:41). Ci, których Bóg opuszcza, łatwo ponoszą klęskę. „Starłem ich na proch” (Księga Psalmów 18:42). Bóg jednak bierze odwet za tych, których sprawa jest słuszna (Księga Psalmów 18:47), a tych, którym sprzyja, wywyższa ponad tych, którzy powstają przeciwko nim (Księga Psalmów 18:48).

8. Bóg wyniósł Dawida na tron. Nie tylko go ocalił i zachował przy życiu, lecz także obdarzył go godnością i wielkością (Księga Psalmów 18:35). „Twoja łagodność uczyniła mnie wielkim” albo, jak wyjaśniają niektórzy, Twoje wychowanie i pouczenie. Dobre lekcje, których Dawid nauczył się w cierpieniu, przygotowały go do godności i władzy, które były mu przeznaczone. To, że został poniżony, bardzo pomogło mu później dostąpić wywyższenia. Bóg uczynił go nie tylko wielkim zdobywcą, lecz także wielkim władcą: „Uczyniłeś mnie głową narodów” (Księga Psalmów 18:43). Wszystkie sąsiednie narody płaciły mu daninę. Zobacz Drugą Księgę Samuela 8:6 i Drugą Księgę Samuela 8:11. We wszystkim tym Dawid był zapowiedzią Chrystusa. Ojciec bezpiecznie przeprowadził Go przez walkę z mocami ciemności, dał Mu nad nimi zwycięstwo i ustanowił Go Głową ponad wszystkim dla Kościoła, który jest Jego Ciałem.

Dawid zwraca się następnie ku Bogu i z pokorą oraz czcią oddaje Mu chwałę za Jego dobroć. Gdy Bóg przez swoją opatrzność uczynił Dawida wielkim, ten starał się wywyższać Boga swoim uwielbieniem, błogosławić Go i oddawać Mu cześć (Księga Psalmów 18:46). Oddaje Bogu chwałę na kilka sposobów.

1. Jako Bogu żywemu: „Pan żyje” (Księga Psalmów 18:46). Na początku otrzymujemy życie od Niego i od Niego zależy jego dalsze podtrzymywanie. Życie ma w sobie, dlatego słusznie nazywa się Go Bogiem żywym. Bogowie narodów byli martwymi bogami. Nawet najlepsi ludzcy przyjaciele umierają. Bóg jednak żyje na wieki i nie zawiedzie tych, którzy Mu ufają. Ponieważ On żyje, oni także będą żyć, bo On jest ich życiem.

2. Jako Bogu doskonałemu. Bóg jest doskonały sam w sobie, a także „Jego droga jest doskonała” (Księga Psalmów 18:30). Nosi imię JHWH (Księga Wyjścia 6:3) i doprowadza do końca to, co rozpoczyna, zarówno w swojej opatrzności, jak i w dziele stworzenia (Księga Rodzaju 2:1). Skoro Bóg uczynił drogę Dawida doskonałą (Księga Psalmów 18:32), tym bardziej doskonała jest Jego własna droga. W dziełach Boga nie ma żadnej skazy i nie można słusznie zarzucić Mu niczego złego (Księga Koheleta 3:14). Cokolwiek rozpoczyna, potrafi doprowadzić do końca, bez względu na przeszkody.

3. Jako Bogu wiernemu: „Słowo Pana jest wypróbowane”. Dawid ma na myśli: „Przekonałem się o jego niezawodności i nigdy mnie nie zawiodło”. Święci wszystkich pokoleń poddawali je próbie i nie zawiodło żadnego z tych, którzy mu zaufali. Jest wypróbowane jak srebro: oczyszczone z wszelkiej domieszki i zanieczyszczeń, które obniżają wartość ludzkich słów. Dawid dostrzegł w tym, jak Bóg z nim postępował, że Bóg wypełnia swoje obietnice. Dzięki temu Boża opatrzność stała się dla niego jeszcze słodsza, a sama obietnica zyskała potwierdzenie.

4. Jako obrońcy i opiekunowi swojego ludu. Dawid sam tego doświadczył: „On jest Bogiem mojego zbawienia” (Księga Psalmów 18:46), bo Jego mocą i łaską jestem zbawiony i mam nadzieję na dalsze zbawienie. Bóg nie jest jednak taki tylko dla mnie. „Jest tarczą dla wszystkich, którzy się w Nim chronią” (Księga Psalmów 18:30). Strzeże ich wszystkich. Jest zarówno zdolny, jak i gotowy, by ich chronić.

5. Jako Temu, z kim nikt nie może się równać pod żadnym z tych względów (Księga Psalmów 18:31). Jest Bóg i któż jest Bogiem oprócz Pana? Ten Bóg jest skałą, oparciem i schronieniem dla tych, którzy wiernie oddają Mu cześć. I kto jest skałą oprócz naszego Boga? Mówiąc to, Dawid nie tylko oddaje Bogu chwałę, lecz także umacnia własne zaufanie do Niego.

Ta wypowiedź zawiera dwie myśli. Po pierwsze, każdy, kto podaje się za boga, jest oszustem, bo nie ma Boga oprócz Pana. Wszyscy pozostali są fałszywymi podobiznami (Księga Izajasza 44:8; Księga Jeremiasza 10:10). Po drugie, myli się każdy, kto twierdzi, że jest źródłem naszej radości i bezpieczeństwa. Skałą jest tylko nasz Bóg i tylko Jemu możemy zaufać, by znaleźć prawdziwe szczęście.

Dawid patrzy następnie w przyszłość z wiarą, przekonany, że Bóg nadal będzie mu okazywał dobroć. Spodziewa się całkowitej klęski swoich wrogów, a tych, którzy pozostaną, widzi jako podnóżek dla swoich stóp. Spodziewa się, że jego władza rozciągnie się daleko, tak że będą mu służyć nawet ludzie, których wcześniej nie znał (Księga Psalmów 18:43). Oczekuje też, że zwycięstwa, a wraz z nimi zdobycze, będą przychodzić mu łatwo: gdy ludzie usłyszą o nim, od razu będą mu posłuszni (Księga Psalmów 18:44). Jego wrogowie w końcu zrozumieją, że opór jest daremny, a nawet ci, którzy ukrywają się w warowniach, stracą odwagę, widząc mądrość, śmiałość i powodzenie Dawida.

Syn Dawida, Jezus Chrystus, choć jeszcze nie wszystko zostało poddane pod Jego stopy, wie, że będzie panował, aż wszelka przeciwna Mu władza, zwierzchność i moc zostaną całkowicie zniszczone. Dawid patrzy też w przyszłość, ku trwałości swojego rodu przez Mesjasza, obiecanego Króla namaszczonego przez Boga, który miał pochodzić z jego rodziny (Księga Psalmów 18:50). Bóg okazuje łaskę swojemu Pomazańcowi: Dawidowi, który w tym obrazie jest Pomazańcem Pana, oraz jego potomstwu na wieki.

Pismo mówi o „potomku” w liczbie pojedynczej, a nie o „potomkach” w liczbie mnogiej, a Paweł odnosi to określenie do Chrystusa (List do Galatów 3:16). Tylko Chrystus będzie panował na wieki, a Jego władza i pokój nigdy się nie skończą. W Księdze Ozeasza 3:5 Chrystus jest nazwany Dawidem, a Bóg ogłosił Go swoim królem (Księga Psalmów 2:6). Bóg zapewnił Mu wielkie wybawienie i nadal będzie je zapewniał — Jemu, a także Jego Kościołowi i ludowi, których tutaj nazwano Jego potomstwem — na wieki.

Śpiewając te wersety, powinniśmy oddawać Bogu chwałę za wszystkie dotychczasowe zwycięstwa Chrystusa i Jego Kościoła, za każde wybawienie i za każdy postęp królestwa Ewangelii. Powinniśmy też umacniać siebie nawzajem pewną nadzieją, że Kościół, który wciąż przechodzi czas zmagań, wkrótce na zawsze zatriumfuje.