Księga Psalmów 18:5 – znaczenie i zastosowanie

Księga Psalmów 18:5 opisuje lęk bez dystansu: „Ogarnęły mnie fale śmierci i przeraziły mnie odmęty niosące zagładę;”. Psalmista mówi o falach, które go ogarnęły, i o odmętach, które go przeraziły, jakby sam był już na wzburzonym morzu, gdzie nie widać brzegu. Obraz wody pojawia się tu jako coś, co unosi i zalewa, a nie jako chwilowa przeszkoda. Taki obraz dobrze oddaje uczucie, które potrafi zapanować nad całym dniem i nad snem: poczucie, że zaraz pochłonie. Wers mówi wprost o przerażeniu. Psalmista nie udaje spokoju i nie tłumaczy strachu. Nazywa go tak, jak jest. Ta szczerość ma swoją wagę, bo modlitwa może zacząć się od prawdy o tym, jak bardzo jest źle, zanim cokolwiek się zmieni. Najważniejsze wydaje mi się to, co następuje w kolejnym wersecie. Psalmista wzywa Pana w swoim cierpieniu i jego krzyk dociera do Bożych uszu. Wers piąty nie kończy się więc na tonięciu. Jest opisem chwili, w której ktoś czuje, że traci grunt pod nogami, a jednocześnie znajduje słowa, by się do Boga zwrócić. Ta obecność głosu w środku fal jest dla tej pieśni czymś bardzo ważnym.

Obraz „fal śmierci” i „odmętów niosących zagładę” przedstawia zagrożenie jako żywioł, który otacza człowieka i odbiera mu poczucie kontroli. Psalmista nie opisuje tu spokojnego namysłu nad niebezpieczeństwem: mówi o przerażeniu. Wiara tekstu nie polega więc na zaprzeczaniu lękowi ani na udawaniu, że kryzys jest łatwy. Kontekst nadaje temu obrazowi konkretną ramę. Nagłówek przypisuje pieśń Dawidowi i wiąże ją z wybawieniem od nieprzyjaciół oraz Saula. W kolejnych wersetach Dawid mówi, że w cierpieniu wołał do Boga, a Bóg usłyszał jego głos. Werset piąty należy zatem do opowieści o doświadczeniu skrajnego zagrożenia, nie do ogólnej obietnicy, że wierzący unikną cierpienia. Kluczowe rozróżnienie przebiega między grozą sytuacji a jej ostatecznym znaczeniem. Psalmista nazywa zagrożenie bez osłonek, lecz nie uznaje go za jedyną rzeczywistość: jego pieśń zwraca się ku Bogu, który jest ostoją i wybawcą. Ten werset nie obiecuje łatwego życia; pokazuje, że szczere nazwanie lęku może współistnieć z ufnością.

Ten wers nie łagodzi obrazu. „Ogarnęły mnie fale śmierci i przeraziły mnie odmęty niosące zagładę;” to słowa człowieka, który czuł, że tonie. Dawid nie pomniejsza swojego strachu. Uczciwe nazwanie zagrożenia bywa pierwszym krokiem do jasności, bo to, czego się nie nazywa, przytłacza najbardziej. Obraz fal i odmętów opisuje żywioł, który wydaje się bez granic. Psalm jednak nie zatrzymuje się na tym opisie. W Księdze Psalmów 18:7 pojawia się wołanie do Pana i wiadomość, że Bóg usłyszał krzyk psalmisty. Sam wers 5 jest więc punktem wyjścia modlitwy, a nie jej ostatnim słowem. W praktyce oznacza to dwie rzeczy. Trudność trzeba widzieć wyraźnie. Rozmiar lęku nie przesądza jednak o tym, kto ostatecznie trzyma całą sytuację. Tonący nie wybiera fal, ale może wybrać, kogo woła o pomoc. Dawid mówi o zagładzie językiem kogoś, kto naprawdę przeżył atak. Dlatego jego słowa brzmią wiarygodnie i w trudnych dniach. Psalm pokazuje, że przerażenie może być prawdziwe, a mimo to nie ma w nim ostatniego głosu.

W Księdze Psalmów 18:5 Dawid opisuje zagrożenie obrazem wód, które odbierają grunt pod nogami: „Ogarnęły mnie fale śmierci i przeraziły mnie odmęty niosące zagładę”. To język człowieka, który znał realne niebezpieczeństwo i nie pomniejszał jego grozy. Wiara nie wymaga, by nazywać spienione fale spokojnym brzegiem. Ten werset należy do pieśni wypowiedzianej po wybawieniu Dawida od nieprzyjaciół i Saula. Nie jest obietnicą, że każdy wierzący uniknie zagrożenia ani że cierpienie szybko ustąpi. Świadectwo obejmuje zarówno przerażenie, jak i późniejszą pamięć o ocaleniu. W następnym wersecie pojawiają się pęta Szeolu i sidła śmierci; potem Dawid mówi, że wzywał Pana w swoim cierpieniu, a Bóg usłyszał jego głos. W tej pieśni modlitwa nie zaczyna się od pozoru opanowania. Wołanie dociera do Boga właśnie z miejsca, w którym człowiek czuje się pochłaniany przez niebezpieczeństwo. Późniejsze wybawienie nie unieważnia tamtego lęku; pozwala opowiedzieć go jako część drogi, na której Dawid doświadczał Boga jako swojej ostoi. Fale są prawdziwe, lecz nie stanowią ostatniego słowa tej pieśni.