Księga Psalmów 18:4 – znaczenie i zastosowanie

Te słowa pochodzą z pieśni, którą Dawid wypowiedział po tym, jak Pan wybawił go z mocy wszystkich nieprzyjaciół i z ręki Saula. Wers czwarty stoi tuż przed obrazem fal śmierci, odmętów i pęt Szeolu, więc brzmi jak głos wypowiedziany w samym środku zagrożenia. Psalmista mówi: „Wzywam Pana, godnego chwały, i jestem wolny od moich nieprzyjaciół” (Księga Psalmów 18:4). Samo wołanie staje się tu czynnością, a nie tylko bezradnym jękiem, a Bóg zostaje nazwany godnym chwały, czyli wielkim, a przecież nie odległym dla kogoś, kto woła. Najbardziej poruszające jest to, jak blisko siebie stoją w tym zdaniu wezwanie i wolność. Tekst nie opisuje, jak dokładnie ani kiedy wolność przyszła, i nie układa wydarzeń w porządku czasu. Mówi jedynie, że wezwanie Pana i stwierdzenie wolności należą do tej samej wypowiedzi. Nie każe czekać na ulgę, aż lęk minie. Wezwanie i wolność stoją obok siebie, bez wyjaśniania, co było pierwsze. Ten wers pokazuje, że krzyk z głębi cierpienia nie jest ostatnim słowem. Pozostaje w nim szczere wołanie do Boga, który słucha, a obok niego wybrzmiewa wolność.

Słowa „Wzywam Pana, godnego chwały, i jestem wolny od moich nieprzyjaciół” łączą wezwanie Boga z wybawieniem, ale nie opisują mechanizmu, który można uruchomić samą modlitwą. Tytuł psalmu osadza pieśń Dawida w konkretnym doświadczeniu: Pan wybawił go z mocy wrogów i z ręki Saula. W kolejnych wersetach Dawid wspomina zagrożenie życia, a potem mówi, że Bóg usłyszał jego wołanie. „Wzywam” nie brzmi więc jak gwarancja, że każdy, kto modli się z wiarą, natychmiast uniknie krzywdy. To wyznanie człowieka, który przypisuje wybawienie Bogu i oddaje Mu chwałę. Określenie Pana jako „godnego chwały” wskazuje, że Jego wartość nie zależy od doraźnego powodzenia Dawida; to Bóg jest godny czci, a nie sama ucieczka od niebezpieczeństwa. Ten werset trzyma razem dwie prawdy: Dawid woła w realnym zagrożeniu, a jego wybawienie nie jest przedstawione jako jego własne osiągnięcie. Psalm daje język wdzięczności za ratunek, nie prosty wzór obiecujący taki sam wynik w każdej ludzkiej historii.

Ten werset stoi w środku pieśni, którą Dawid wypowiedział, gdy Pan go wybawił (Księga Psalmów 18:1). Najpierw psalmista wyznaje miłość do Boga i nazywa Go ostoją, twierdzą i tarczą (Księga Psalmów 18:2-3). Dopiero potem pada zdanie: „Wzywam Pana, godnego chwały, i jestem wolny od moich nieprzyjaciół” (Księga Psalmów 18:4). Zwraca uwagę, jak blisko siebie stoją wezwanie i wolność. Psalmista nie opisuje długiej drogi między nimi. Łączy oba słowa jednym „i” i zostawia je obok siebie. Wołanie nie jest tu dodatkiem do wolności ani jej warunkiem rozpisanym krok po kroku. Wolność pojawia się tam, gdzie Bóg zostaje wezwany jako godny chwały. Tego fragmentu nie należy jednak czytać jako obietnicy, że zagrożenie zniknie. Wersety 5 i 6 opisują fale śmierci i pęta Szeolu, a werset 7 mówi o cierpieniu, w którym psalmista woła do Boga. Wolność od nieprzyjaciół nie oznacza więc braku nieprzyjaciół w świecie. Oznacza, że ostatnie słowo należy do Tego, który słyszy krzyk ze swojej świątyni.

„Wzywam Pana, godnego chwały, i jestem wolny od moich nieprzyjaciół” — mówi Dawid w pieśni związanej z wybawieniem go od wrogów, wśród nich Saula. Nie jest to oderwana od historii obietnica, że każdy, kto woła do Boga, natychmiast uniknie zagrożenia. Psalm pokazuje raczej człowieka, który pośród śmiertelnego niebezpieczeństwa zwraca się ku Bogu, swojej ostoi i skale. W tym wezwaniu chwała Boga nie zależy od tego, czy człowiek już widzi wyjście. Dawid uznaje, kim jest Pan, zanim opowie o otaczających go falach śmierci i sidłach zagłady. Wersety dalej mówią, że w cierpieniu wołał do Boga, a jego głos został usłyszany. Wolność, o której śpiewa, wyrasta więc z konkretnego ocalenia, ale także z relacji, w której niebezpieczeństwo nie odbiera Bogu miejsca jako ostoi. Czasem człowiek czeka na ustanie burzy, zanim odważy się nazwać Boga dobrym. Psalm odwraca ten porządek bez udawania, że burza jest łagodna: wołanie i chwała mogą współistnieć z lękiem. Nadzieja tej pieśni nie pomniejsza zagrożenia. Świadczy, że zagrożenie nie ma ostatniego słowa nad historią Dawida.