Księga Psalmów 18:21 – znaczenie i zastosowanie

Dawid znajduje tu pociechę w świadomości własnej prawości i raduje się, że jego sumienie świadczy o życiu w szczerości przed Bogiem, bez polegania na ludzkiej przebiegłości (Drugi List do Koryntian 1:12). Ocalenie, które dał mu Bóg, wyraźnie to potwierdziło, a samo to potwierdzenie było jedną z wielkich pociech płynących z wybawienia. Wrogowie przedstawiali go w złym świetle, a gdy jego utrapienia długo trwały, mógł nawet zacząć wątpić w siebie. Kiedy jednak Bóg otwarcie stanął po jego stronie, Dawid odzyskał zarówno szacunek, jak i pociechę płynącą z potwierdzenia jego prawości.

Wybawienie oczyściło go z zarzutów w oczach ludzi i uwolniło od przypisywanych mu fałszywie przestępstw. Dawid nazywa to odpłatą Boga stosowną do jego prawości (Księga Psalmów 18:20, Księga Psalmów 18:24). Chodzi mu o to, że Bóg rozstrzygnął spór między nim a wrogami, uwzględniając słuszność jego sprawy i niewinność jego rąk, mimo oskarżeń o bunt, zdradę i wywrotową działalność. Dawid często powoływał się przed Bogiem na swoją niewinność, a teraz Bóg sprawiedliwie odpowiedział na to wołanie, tak jak zawsze będzie odpowiadał.

Wybawienie potwierdziło również świadectwo jego sumienia, które Dawid z głęboką satysfakcją przywołuje (Księga Psalmów 18:21–23). Jego własne serce wiedziało i było gotowe zaświadczyć, że wytrwał w wypełnianiu swoich obowiązków i nie odwrócił się od Boga. Ci, którzy porzucają drogi Pana, w istocie odwracają się od samego Boga, a to jest złem. Jeśli jednak wiele razy się potykamy i schodzimy na niewłaściwą drogę, a potem wracamy w skrusze i nadal wypełniamy swoje obowiązki, nie należy uznawać tego za odwrócenie się od Boga.

Dawid nie spuszczał też z oczu Bożych przykazań (Księga Psalmów 18:22). Miał przed sobą wszystkie Boże wyroki. Zwracał uwagę na każdy z nich, żadnego nie lekceważył jako nieistotnego ani nie odrzucał jako zbyt trudnego. Troszczył się o to, by żyć zgodnie z nimi wszystkimi. Nie spychał Bożych nakazów na dalszy plan ani nie wypierał ich z pamięci. Przeciwnie, miał je przed oczami, w odróżnieniu od tych, którzy chcą porzucić drogi Pana, a więc nie chcą ich poznawać.

Dawid strzegł się także własnego grzechu, a to świadczyło o jego prawości przed Bogiem. Stała troska o unikanie grzechu, w który najłatwiej wpadamy, i osłabianie jego wpływu na nasze życie to mocny znak prawego serca przed Bogiem. Tak jak wybawienie Dawida potwierdziło jego prawość, tak wywyższenie Chrystusa potwierdziło Jego niewinność i na zawsze usunęło hańbę, którą Go okryto. Dlatego mówi się, że został ukazany jako sprawiedliwy w Duchu, to znaczy za sprawą świadectwa i mocy Ducha (Pierwszy List do Tymoteusza 3:16).

Na tej podstawie Dawid wyciąga wnioski dotyczące zasad Bożego działania i sądu, abyśmy wiedzieli nie tylko, czego Bóg od nas oczekuje, lecz także czego możemy się po Nim spodziewać (Księga Psalmów 18:25, Księga Psalmów 18:26). Ci, którzy okazują innym miłosierdzie, choć sami wciąż go potrzebują i nie mogą polegać nawet na własnych miłosiernych czynach, zaznają miłosierdzia u Boga (Ewangelia Mateusza 5:7). Ci, którzy dochowują wierności przymierzu z Bogiem i obowiązkom wynikającym z ich więzi z Nim, przekonają się, że Bóg okaże się wierny i będzie tym, kim obiecał być. Gdziekolwiek Bóg znajdzie człowieka prawego, okaże się Bogiem prawym.

Ci, którzy służą Bogu z czystym sumieniem, przekonają się, że słowa Pana są czyste, w pełni godne zaufania i głęboko słodkie. Ci zaś, którzy sprzeciwiają się Bogu i żyją wbrew Niemu, doświadczą Jego sprzeciwu i tego, że postępuje wobec nich stosownie do ich postępowania (Księga Kapłańska 26:21, Księga Kapłańska 26:24). Dawid niesie więc pociechę pokornym, którzy doznają krzywdy i cierpliwie ją znoszą: Bóg ich wybawi. Dumni, wyniośli i pogardliwie patrzący na ubogich oraz pobożnych powinni zaś odczuć trwogę. Dawid dodaje też otuchy samemu sobie: Bóg rozświetli jego lampę, czyli odnowi jego pociechę, podniesie go na duchu i nie pozostawi w mroku. Wyprowadzi go z utrapienia i przywróci mu pokój oraz pomyślność. Sprawi, że jego przyćmiona chwała znów zajaśnieje. Będzie prowadził go drogą i uczyni ją jasną, aby Dawid mógł uniknąć zastawionych na niego pułapek. Rozświetli jego lampę także po to, by mógł działać i służyć Bogu oraz dobru Jego królestwa pośród ludzi.

Ci, którzy kroczą w ciemności i zmagają się z wieloma przeciwnościami, mogą czerpać otuchę z tych wersetów i pamiętać, że sam Bóg będzie dla nich światłem.