Księga Psalmów 139:7 – znaczenie i zastosowanie

Warto mieć pewność co do tego, czego nas nauczono. Dzięki temu możemy wierzyć z przekonaniem, wyjaśniać, dlaczego wierzymy, i uzasadniać nadzieję, która w nas jest. Dawid jest pewien, że Bóg zna go całkowicie i rozumie wszystkie jego drogi. Jednym z powodów jest to, że Dawid zawsze znajduje się przed Bożym obliczem. Jeśli Bóg jest wszędzie, musi też wszystko wiedzieć. Niebo i ziemia obejmują całe stworzenie, a Stwórca napełnia je oba (Księga Jeremiasza 23:24), więc każdy zakątek stworzenia pozostaje pod Jego spojrzeniem i w Jego mocy. Dawid odnosi tę prawdę do siebie i dostrzega, że przed Bogiem nic nie jest zakryte.

Nie ma miejsca, które mogłoby wyprowadzić nas sprzed Bożego oblicza. Dawid pyta: „Dokąd umknę przed Twoim duchem? I dokąd ucieknę przed Twoim obliczem?”. Innymi słowy: dokąd mógłby pójść, by oddalić się od samego Boga, który jest Duchem? Bóg jest niewidzialny, ale głupotą byłoby sądzić, że dlatego nie może nas widzieć. Dawid nie mówi, że chce oddalić się od Boga. Pragnie być blisko Niego. Zadaje tylko pytanie: dokąd mógłby pójść, gdyby był na tyle nierozsądny, by próbować ukryć się przed Bożym wzrokiem, odrzucić bojaźń Bożą albo żyć tak, jakby nie był od Boga zależny? Nawet pewien pogański autor stwierdził, że dokądkolwiek człowiek się zwróci, tam spotyka Boga.

Dawid wymienia najdalsze miejsca, jakie potrafi sobie wyobrazić, i mówi, że Bóg byłby tam obecny. Gdyby wstąpił do nieba, Bóg byłby tam. Niebo byłoby dla niego źródłem wiecznej radości, ale nawet tam nie zdołałby umknąć Bożemu spojrzeniu. Niebo jest pełne tych, którzy oddają Bogu cześć, lecz ani żaden jego zakątek, ani tłum nie mogą niczego przed Nim ukryć. Ci, którzy są w niebie, są od Niego tak samo całkowicie zależni jak ludzie na ziemi. Gdyby Dawid zstąpił do Szeolu, krainy umarłych, a nawet w najgłębsze zakątki ziemi, Bóg nadal by tam był. Choćbyśmy zdołali wykopać najgłębszy dół i ukryć się pod ziemią, i tak nie umknęlibyśmy Bogu. Bóg zna ścieżkę, której nie dostrzegło oko żadnego ptaka, a ziemia jest przed Nim jak otwarta przestrzeń. Jeśli Szeol oznacza grób, to nawet tam nie możemy ukryć się przed żywym Bogiem. Jeśli zaś oznacza miejsce potępionych, to i tam Bóg jest obecny w swojej mocy i sprawiedliwości. Jego gniew jest ogniem, który będzie tam płonął na wieki (Apokalipsa św. Jana 14:10).

Nawet najdalsze krańce świata nie mogą ukryć nas przed Bogiem. Gdyby Dawid wziął skrzydła jutrzenki, czyli pierwsze promienie światła, i poleciał na najdalszy kraniec morza albo ziemi, tam również zastałby Boga. Nawet gdyby dotarł na najbardziej odległe, nieznane wyspy, Bóg byłby tam obecny. Boża ręka prowadziłaby go, dokądkolwiek by się udał, a prawica trzymałaby go tak, że nie mógłby wyjść poza Boży zasięg. Bóg szybko zatrzymał Jonasza, gdy ten uciekł do Tarszisz, chcąc oddalić się od Pana.

Przed Bożym wzrokiem nie ukryje nas także żadna ciemność, nawet najgęstsza. Gdyby Dawid pomyślał: „Z pewnością osłoni mnie ciemność”, byłby w błędzie. Zasłona nocy pomaga przestępcy uniknąć pościgu, ale nie przed Bogiem. Kiedy Bóg oddzielił światło od ciemności, zastrzegł sobie prawo, by jedno i drugie było dla Niego takie samo. Ciemność niczego przed Nim nie ukrywa, bo żaden mrok ani cień śmierci nie mogą osłonić złoczyńców przed Jego wzrokiem. Żadna fałszywa maska ani przebranie, choćby nie wiem jak przekonujące, nie sprawią, że człowiek lub jego czyny nie ukażą się przed Bogiem w prawdziwym świetle. Grzechy popełniane w ukryciu są przed Nim tak samo jawne jak zbrodnie popełniane otwarcie, bez wstydu.

Dawid wie o tym także dlatego, że Bóg go stworzył. Twórca maszyny rozumie wszystkie jej ruchy. Skoro Bóg nas ukształtował, z pewnością nas zna. Widział nas, gdy dopiero powstawaliśmy, więc nie możemy się przed Nim ukryć teraz, gdy już zostaliśmy stworzeni. Dawid dodaje, że Bóg posiadał jego wnętrze, najgłębsze myśli i pragnienia. Nie tylko je zna, ale też nad nimi panuje. Ma do tego prawo, ponieważ osłonił Dawida w łonie matki, to znaczy tam go stworzył (Księga Hioba 10:11). Dusza jest ukryta przed innymi. Nikt nie zna wewnętrznego życia człowieka poza jego własnym duchem (Pierwszy List do Koryntian 2:11). Dlatego Pismo Święte mówi o ukrytym człowieku serca. To jednak Bóg osłonił nas w łonie matki, więc może też odsłonić nas, kiedy zechce. Nie ukrył nas przed światem po to, byśmy byli ukryci również przed Nim.

Rozmyślając o początku ludzkiego życia, Dawid oddaje całą chwałę samemu Bogu. To Bóg nas stworzył, a nie my sami. Nasi rodzice byli jedynie narzędziami, którymi się posłużył. Wszystko dokonało się pod czujnym Bożym okiem, bo nawet nasza istota, gdy pozostawała ukryta w łonie i nie była jeszcze w pełni ukształtowana, nie była przed Nim zakryta. Dokonało się to również mocą Boga, ponieważ to Jego ręka nas ukształtowała. Stało się też zgodnie z Bożym zamysłem, bo wszystkie nasze członki zostały zapisane w Jego księdze. Odwieczna mądrość zaplanowała całe dzieło, a wszechmocna siła urzeczywistniła ten plan.

Dawid mówi o ludzkich narodzinach w sposób bardzo podniosły. Powinniśmy rozważać je z czcią, tak jak samo stworzenie. To wielki cud, niemalże cud nadprzyrodzony, choć dokonuje się w zwykłym biegu natury. Jesteśmy stworzeni w sposób budzący respekt i zachwyt. Słusznie podziwiamy kunszt widoczny w tych żywych ciałach, w ukształtowaniu każdej ich części i w harmonii między nimi. Jest to także wielka tajemnica, ukryte dzieło natury. Dawid mówi, że jego dusza wie, iż jest to zdumiewające, ale on sam nie potrafi w pełni wyjaśnić tego innym. Został stworzony w ukryciu i misternie ukształtowany w łonie, jakby w najgłębszych zakątkach ziemi.

Wielkim miłosierdziem było to, że wszystkie nasze członki ukształtowały się we właściwym czasie, tak jak zostały zapisane w księdze Bożego mądrego planu, zanim jeszcze istniał choć jeden z nich. Niektórzy rozumieją te słowa tak, że żaden z naszych członków nie został pominięty. Gdyby któregoś zabrakło w Bożej księdze, zabrakłoby go także w naszym ciele. Dzięki Bożej dobroci mamy jednak wszystkie kończyny i zmysły, a utrata choćby jednego z nich mogłaby sprawić, że stalibyśmy się ciężarem dla samych siebie.

To daje nam mocny powód, by wielbić Boga za to, że nas stworzył. Pomaga nam też ufać, że Ten, który widział naszą istotę, gdy była jeszcze nieukształtowana, widzi nas również teraz, gdy już zostaliśmy ukształtowani.