Księga Psalmów 135:19 – znaczenie i zastosowanie

Ten werset zaczyna się od wezwania skierowanego do konkretnych wspólnot: domu Izraela i domu Aarona. Dwukrotne powtórzenie słów „błogosław Pana” brzmi jak wołanie, które sprawia, że uwielbienie Boga ma swój głos i swoje miejsce w ludzkiej wspólnocie. Na tle wcześniejszych wersetów, w których bożki mają usta, ale nie mówią, i oczy, ale nie widzą (Księga Psalmów 135:16), to wezwanie brzmi jeszcze wyraźniej, bo wychwala żywego Boga, który przemawia. Serce tego fragmentu dostrzega coś bliskiego codziennemu życiu. Błogosławienie nie zaczyna się od chwili, gdy wszystko jest dobrze. Ktoś, kto dźwiga żałobę albo długo żyje z lękiem, może mieć w sobie tylko cichy głos, a psalm nie czeka na pełną radość, zanim pozwoli wypowiedzieć słowa uwielbienia. Zwraca się do tych, którzy pełnią służbę w domu Bożym, jakby to właśnie w tej służbie wdzięczność znajdowała pierwsze słowa. W Księdze Psalmów 135:20 wezwanie rozszerza się na dom Lewiego i na tych, którzy boją się Pana. Wspólnota modlitwy nie jest zamknięta w jednej grupie. Obejmuje tych, którzy niosą odpowiedzialność za służbę, i tych, którzy po prostu oddają Bogu swoje życie. Błogosławienie staje się wtedy czymś, co łączy ludzi, nawet zanim każdy z nich w pełni rozumie, co przeżywa.

Werset „Domu Izraela, błogosław Pana, domu Aarona, błogosław Pana!” w Księdze Psalmów 135:19 jest wezwaniem skierowanym do wspólnoty, nie tylko do pojedynczego człowieka. „Dom Izraela” obejmuje lud przymierza, a „dom Aarona” wskazuje na kapłański ród. Obie grupy zostają wezwane do tego samego: uznania dobroci Boga i oddania Mu chwały. „Błogosławić Pana” nie znaczy, że człowiek może coś dodać do Bożej wielkości. W języku psalmu chodzi o wysławianie Boga i publiczne wyznanie, że to On jest godny czci. Wezwanie nabiera szczególnej mocy w sąsiedztwie słów o bożkach: są wytworami ludzkich rąk, mają zmysły, lecz nie mogą odpowiedzieć. Bóg Izraela nie jest martwym przedmiotem kultu; Jego imię jest śpiewane przez żywy lud. Powtórzenie rozkazu podkreśla wspólny obowiązek, choć Izrael i kapłani pełnią odmienne role. W następnym wersecie dołącza dom Lewiego, a wezwanie rozszerza się także na bojących się Pana. Psalm ukazuje więc uwielbienie jako odpowiedź całej wspólnoty na żywego Boga, nie jako przywilej jednej grupy.

Psalm wzywa dwa domy, dom Izraela i dom Aarona, do błogosławienia Pana. W Księdze Psalmów 135:19 czytamy: „Domu Izraela, błogosław Pana, domu Aarona, błogosław Pana!” Błogosławić Pana znaczy tu mówić o Nim dobrze i uznawać Jego dobroć w słowach i w życiu. Warto zauważyć, że wezwanie kieruje się do domów, a nie do pojedynczych osób. Rodzina ma swój rytm, swoje rozmowy i swoje decyzje. Można sobie wyobrazić dom, który po trudnym tygodniu siada wspólnie do stołu i wymienia, za co w tym czasie był wdzięczny. Taka praktyka nie wymaga wzniosłych słów. Potrzebna jest w niej szczerość i regularność. Kontekst z Księgi Psalmów 135:20 rozszerza to wezwanie na dom Lewiego i na tych, którzy boją się Pana. Wcześniej, w wersetach 15 do 18, psalm opisuje bożki, które mają usta, ale nie mówią, i oczy, ale nie widzą. Ludzie stają się podobni do tego, czemu pokładają ufność. Wezwanie do błogosławienia ma więc także wymiar wyboru, bo to, o czym dom mówi i czemu ufa, z czasem kształtuje jego codzienność. Błogosławienie wypływa z pamięci o dobroci Pana, którą psalm przypomina wielokrotnie. Dom, który uczy się mówić o Nim dobrze, szuka w swoim życiu śladów tej dobroci.

W tym wezwaniu rozbrzmiewają dwa domy: Izraela i Aarona. Psalmista zwraca się do całego ludu oraz do kapłańskiego rodu, a zaraz potem wymienia także dom Lewiego i wszystkich bojących się Pana. Błogosławienie Boga nie oznacza, że człowiek coś Mu dodaje. Jest uznaniem, że Jego imię jest godne chwały, a Jego dobroć nie zależy od ludzkiego uznania. Bliski kontekst nadaje temu wezwaniu szczególną wagę. Psalm mówi o bożkach, które mają usta, oczy i uszy, lecz nie mówią, nie widzą ani nie słyszą. Są dziełem ludzkich rąk. Pan zaś nie jest wytworem ani niemym przedmiotem, któremu można przypisać dowolną moc. Jego lud błogosławi Tego, który jest dobry i którego imię jest łaskawe. Powtarzające się wezwanie obejmuje różne części wspólnoty, jakby chwała Boga nie należała do jednej osoby ani jednej posługi. Każdy głos może dołączyć do świadectwa, że życie nie pochodzi od rzeczy stworzonych przez człowieka. Psalm kończy się błogosławieństwem Pana z Syjonu, przypominając, że wspólna chwała ma konkretny adres: obecność Boga pośród Jego ludu.