Księga Psalmów 135:5 – znaczenie i zastosowanie

Psalmista już wcześniej wskazał dobroć Boga jako właściwy powód do radosnego uwielbienia. Teraz zwraca uwagę na Jego wielkość, która jest podstawą pełnego czci uwielbienia, przepełnionego podziwem. Poświęca temu wiele uwagi, ponieważ trudniej nam o tym pamiętać.

Najpierw jasno stwierdza: „Pan jest wielki” (Księga Psalmów 135:5). Bóg jest naprawdę wielki. Nie ograniczają Go ani czas, ani przestrzeń. Psalmista mówi o tym z pełnym przekonaniem. Wie o tym nie tylko dzięki znakom, które widzi wokół siebie, lecz także dzięki Bożemu objawieniu i własnemu doświadczeniu wielkości Boga działającego w jego duszy. Z odwagą płynącą z wiary mówi o tym wobec wszystkich fałszywych bogów, nawet gdyby zjednoczyli siły. Bóg góruje nie tylko nad pojedynczym bóstwem, lecz nad wszystkimi bogami. Nie ma sobie równych.

Psalmista ukazuje wielkość Boga także przez potęgę Jego mocy (Księga Psalmów 135:6). Bóg ma władzę absolutną, czyli może uczynić wszystko, czego chce. Pan czyni wszystko, co Mu się podoba. Nikt nie może Go powstrzymać ani zapytać: „Co robisz?”. Działa, ponieważ sam tego chce, i nie musi nikomu wyjaśniać swoich dróg. Jego moc jest także wszechmocna, więc gdy postanawia działać, nic nie może Mu przeszkodzić. Sięga wszędzie: do nieba, na ziemię, do mórz i w głąb ziemi. Bożki narodów nic nie mogą, nasz Bóg zaś może wszystko i wszystko czyni.

Psalmista podaje przykłady tej wielkiej mocy. W przyrodzie wszystkie siły, które nas otaczają, ukazują wielkość Boga stworzenia, od którego pochodzą i od którego zależą (Księga Psalmów 135:7). Bóg nie tylko na początku ustanowił ciąg naturalnych procesów, lecz także nieustannie go podtrzymuje. To Jego moc sprawia, że opary unoszą się z ziemi. Wywołuje to ciepło słoneczne, ale źródłem tej mocy jest Bóg. Dlatego, jak czytamy w Księdze Psalmów 19:6, nic nie ukryje się przed żarem słońca. Bóg sprawia, że chmury wznoszą się z krańców ziemi, czyli znad mórz otaczających ląd.

Bóg przemienia też unoszące się opary w deszcz, dzięki czemu ziemia nie traci tego, co oddaje. Otrzymuje to z powrotem w postaci obfitych, życiodajnych opadów. Z tych samych oparów, dzięki swojej zdumiewającej mocy, sprawia, że w deszczu pojawiają się błyskawice. W ten sposób otwiera niebiańskie spichlerze i potrząsa chmurami, by nawodniły ziemię. Dzięki Bożej mocy ogień i woda pozostają tu w pełnej zgodzie. Łączą się ze sobą, a jednak woda nie gasi ognia ani ogień nie pochłania wody, jak stało się wtedy, gdy na Boże polecenie ogień spadł z nieba (Pierwsza Księga Królewska 18:38). Te same opary, służąc innemu celowi, stają się wiatrem. Wiatry wieją, dokąd chcą. Nie mamy nad nimi kontroli i nie potrafimy powiedzieć, skąd przychodzą ani dokąd zmierzają. Bóg jednak wyprowadza je ze swoich skarbców z taką troską i zamysłem, z jakimi mądry król wydaje pieniądze ze skarbca.

Psalmista ukazuje wielkość Boga także w dziejach królestw ludzkich. Wspomina wielkie dzieła, których Bóg dokonał niegdyś dla Izraela. Dowodziły one zarówno Jego wielkości, jak i dobroci, a także potwierdzały prawdziwość Pism Starego Testamentu, których początki wiążą się z Mojżeszem, człowiekiem, przez którego Bóg dokonał tych cudów. Suwerenne panowanie Boga i nieodpartą moc widać w wyprowadzeniu Izraela z Egiptu. Bóg upokarzał faraona kolejnymi plagami, aż ten musiał pozwolić Izraelitom odejść. Plagi nazywa się znakami i cudami, ponieważ nie należały do zwykłego biegu wydarzeń, lecz każda z nich miała w sobie coś cudownego. Dotknęły faraona i wszystkich jego sług, czyli jego ludu. Izrael, którego Bóg uznawał za swoje sługi, swojego syna, pierworodnego i lud wolny, został oszczędzony. Żadna plaga nie dosięgła ich domów. Najdotkliwsza ze wszystkich była śmierć pierworodnych, zarówno ludzi, jak i zwierząt. To właśnie ona ostatecznie skłoniła faraona do ustąpienia.

Bóg okazał swoją moc także wtedy, gdy pokonał królestwa Kanaanu, zanim Izrael wszedł do tej ziemi (Księga Psalmów 135:10). Mieszkańcy mieli wszelkie atuty, by jej bronić. Byli liczni, silni w walce i zjednoczeni przeciw Izraelowi. Były to wielkie narody. Nawet jednak wielki naród może być słaby, jeśli rządzi nim władca łagodny i bojaźliwy. Narody te miały potężnych królów, a mimo to wszystkie zostały pokonane i zgładzone. Dotyczyło to także Sichona i Oga oraz wszystkich królestw Kanaanu (Księga Psalmów 135:10–11). Ani potęga piekła, ani ziemska siła nie zdołają przeszkodzić w spełnieniu Bożej obietnicy, gdy nadejdzie wyznaczony przez Boga czas.

Bóg okazał swoją moc również wtedy, gdy osadził Izraelitów w Ziemi Obiecanej. Bóg, który daje królestwa, komu chce, przekazał Kanaan swojemu ludowi, Izraelowi, jako dziedzictwo. Było to dziedzictwo, ponieważ przodkowie Izraela otrzymali obietnicę, choć sami jeszcze nie posiedli tej ziemi. Dziedzictwo przeszło na ich dzieci. Stało się to dawno wcześniej, a jednak psalmista słusznie teraz za to Boga wysławia, ponieważ dzieci korzystały już z tego daru.

Na koniec psalmista raduje się nieprzemijającą chwałą i łaską Boga. Imię Boga trwa na wieki (Księga Psalmów 135:13). Oznacza to, że sposób, w jaki Bóg objawił się swojemu ludowi, przynosi trwałe skutki. Dzieło Boga trwa na wieki (Księga Koheleta 3:14). Jego imię trwa dzięki nieustannym i nieprzemijającym pochwałom Jego ludu. Pamięć o Nim przetrwała do naszych czasów i będzie trwać przez wszystkie pokolenia Kościoła. Być może słowa te nawiązują do Księgi Wyjścia 3:15. Bóg, który przedstawił się jako Bóg Abrahama, Izaaka i Jakuba, powiedział tam, że Jego imię będzie na wieki, a pamięć o Nim przetrwa wszystkie pokolenia. Bóg jest i zawsze będzie dla swojego Kościoła tym samym: łaskawym, wiernym Bogiem, który czyni cuda. Jego Kościół jest i pozostanie dla Niego ludem wdzięcznym i oddającym Mu chwałę. W ten sposób Jego imię trwa na wieki.

Bóg będzie także okazywał swojemu ludowi dobroć. Będzie bronił jego sprawy wobec tych, którzy mu się sprzeciwiają. Będzie sądził swój lud, czyli rozstrzygnie sprawę na jego korzyść i nie pozwoli, by został zmiażdżony. Nie będzie spierał się ze swoim ludem bez końca. Zamiast tego odstąpi od sporu ze swoimi sługami, ulituje się nad nimi i nie będzie już trwał w gniewie. Będzie gotów przyjąć ich z powrotem, okazać im miłosierdzie i z radością czynić im dobro. Mówi o tym pieśń Mojżesza (Księga Powtórzonego Prawa 32:36).