Księga Psalmów 135:6 – znaczenie i zastosowanie

W Księdze Psalmów 135:6 pojawia się zdanie o szerokim zasięgu: „Cokolwiek Panu się spodoba, to uczyni na niebie i na ziemi, na morzu i we wszystkich głębinach.” Jest to uwielbienie wielkości Boga, który działa w całym stworzeniu, od wysokości nieba po najciemniejsze odmęty wód. Fragment wyrasta z kontekstu hymnu. Wcześniej psalmista mówi o wybraniu Jakuba i Izraela, a dalej przypomina chmury, deszcz, błyskawice i wiatr oraz wydarzenia w Egipcie. Pokazuje to, że Bóg, który wybrał sobie lud, panuje także nad żywiołami, które człowiekowi wydają się nieokiełznane. Morze i głębiny bywają w ludzkiej wyobraźni miejscem tego, co groźne, a psalm wymienia je obok nieba i ziemi, bez lęku: także tam Pan ma swoją wolę. Dla serca niosącego lęk ten obraz bywa szczególnie ciepły. Wszechmoc opisana w psalmie nie jest chłodnym wyliczeniem, bo mówi o Bogu, któremu zależy na tym, co dzieje się w świecie. Werset mówi jednak o działaniu Boga, nie o obietnicy, że każde trudne doświadczenie zakończy się tak, jak pragniemy. Jego moc jest większa niż nasze obawy i w tej przewadze może kryć się cicha pociecha.

Werset z Księgi Psalmów 135:6 wyznaje, że Bóg działa „na niebie i na ziemi, na morzu i we wszystkich głębinach”. To poetycki sposób powiedzenia, że żaden obszar stworzenia nie leży poza Jego władzą. Niebo, ziemia i morze obejmują cały świat, także to, co pozostaje dla człowieka niedostępne. Słowa „cokolwiek Panu się spodoba” nie przedstawiają Boga jako kapryśnego władcy ani nie obiecują, że spełni każde ludzkie pragnienie. Podmiotem zdania jest Pan: to Jego działanie i zamysł są przedmiotem wyznania. Kontekst nadaje temu wyznaniu konkretny ton. Psalm wzywa do chwalenia Boga, nazywa Go dobrym i wielkim, a następnie przypomina Jego działanie w historii Izraela, między innymi znaki przeciw faraonowi. Wszechmoc nie jest tu abstrakcyjną teorią, lecz podstawą uwielbienia i pamięci o wyzwoleniu. Pochwała wynika z przekonania, że Boże panowanie obejmuje zarówno stworzenie, jak i dzieje Jego ludu. Werset nie wyjaśnia, dlaczego dzieje się każde pojedyncze wydarzenie, ani nie usuwa tajemnicy cierpienia. Mówi o zasięgu Bożej suwerenności: nic nie wymyka się Jego panowaniu, nawet głębiny, których człowiek nie potrafi przeniknąć.

W Księdze Psalmów 135:6 psalmista mówi o dziełach Pana i mówi o Jego woli szeroko. Słowo „cokolwiek” obejmuje wszystko, co Pan postanowi. Miejsca wymienione z nazwy, niebo, ziemia, morze i wszystkie głębiny, pokazują, że Jego władza nie ma granic. Psalmista nie tłumaczy, jak to się dzieje w każdym szczególe. Wskazuje kierunek i zostawia tajemnicę tam, gdzie należy. Warto spojrzeć na kontekst. Wersety 1-3 wzywają sług Pańskich do chwały w domu Pańskim. Dalej psalm przypomina wybór Jakuba i wydarzenia z Egiptu, takie jak porażenie pierworodnych czy znaki przeciw faraonowi. Wyznanie o wszechwładzy Boga nie jest więc chłodną teorią. Wyrasta z pamięci o tym, co Bóg uczynił, i prowadzi do uwielbienia. Dla człowieka, który układa plany, ten werset ma konkretny sens. Ktoś, kto w pracy i w domu chce wszystko przewidzieć, prędzej czy później odkrywa, że część spraw wymyka mu się z rąk. Psalm nie obiecuje, że te sprawy zawsze pójdą po myśli. Mówi o Kimś, czyja wola jest wolna i pełna mocy nad wszystkim, co niepewne. Taka prawda nie zdejmuje z człowieka odpowiedzialności za jego wybory. Zmienia jednak miejsce, z którego te wybory się podejmuje.

W Księdze Psalmów 135:6 zdanie o tym, że Bóg czyni, co Mu się podoba, wyrasta z hymnu pochwalnego. Psalmista właśnie wyznał, że Pan jest wielki; dalej wskazuje na Jego działanie w przyrodzie i w historii Izraela. Nie jest to obietnica, że każda ludzka prośba spełni się tak, jak została wypowiedziana. Wers mówi o wolności i władzy Boga, nie o tym, że człowiek zna wszystkie Jego zamiary. Obraz nieba, ziemi, morza i głębin obejmuje przestrzeń znaną i niedostępną. Nic nie leży poza zasięgiem Bożego działania, także to, czego ludzkie spojrzenie nie potrafi objąć. Sąsiednie wersety mówią o chmurach, deszczu i wietrze, a potem przywołują dzieje Izraela. Stworzenie i historia stają się świadectwami wielkości Boga, choć nie zawsze odsłaniają pełny sens wydarzeń. Ten psalm nie usuwa tajemnicy ani bólu. Uczy raczej, że tajemnica nie jest pustką poza Bogiem. Wiara może wielbić Pana bez udawania, że zna odpowiedź na każde pytanie, i bez mierzenia Jego dobroci łatwością własnej drogi. Jego panowanie obejmuje również głębiny, których człowiek nie umie nazwać.