Księga Psalmów 135:1 – znaczenie i zastosowanie

Pierwsze słowo tego psalmu brzmi jak zawołanie, które wypowiada się, zanim ktokolwiek zdąży się uspokoić: „Alleluja”. Zaraz potem pada wezwanie: „Chwalcie imię Pańskie, chwalcie, słudzy Pańscy”. Adresatami są ludzie, którzy już trwają w domu Pana, o czym mówi kolejny werset w Księdze Psalmów 135:2. Chwała nie jest tu opisem wzruszenia ani nastroju. Jest odpowiedzią na to, do kogo się należy. Słowo „słudzy” zatrzymuje uwagę, bo bliskość z Bogiem rzadko wygląda jak nieustanne uniesienie. Częściej bywa wierną obecnością na dziedzińcu, w której uczucia są mieszane, a czasem trudno je nawet nazwać. Psalmista nie stawia chwały jako warunku, który trzeba najpierw spełnić. Wzywa do niej z miejsca, w którym ludzie już stoją, a nie z miejsca, w którym serce wydaje się gotowe. Ten układ nabiera sensu w dalszych wersetach, gdzie powodem chwały jest dobroć Pana i Jego łaskawość. Psalm nie każe udawać radości. Pokazuje jednak, że uczucia mogą dołączyć do chwały, ale nie muszą jej poprzedzać, a wierność w służbie sama staje się miejscem, w którym Bóg zostaje rozpoznany.

„Alleluja. Chwalcie imię Pańskie, chwalcie, słudzy Pańscy” (Księga Psalmów 135:1). Werset otwiera wezwanie do wspólnego uwielbienia. Powtórzenie słowa „chwalcie” nadaje mu nacisk: oddawanie czci Bogu nie jest dodatkiem do życia wspólnoty, lecz jej właściwą odpowiedzią na to, kim jest Bóg. Adresatami są „słudzy Pańscy”. W następnym wersecie zostają opisani jako ci, którzy stoją w domu Pańskim i na dziedzińcach świątyni. To wezwanie ma więc konkretny, wspólnotowy kontekst kultu. Nie mówi jednak, że chwalić mogą wyłącznie osoby zgromadzone w świątyni. Wskazuje, kto w tej scenie otrzymuje polecenie, a nie ustanawia granicy uwielbienia. „Imię Pańskie” oznacza Boga, którego imię przywołuje Jego tożsamość i dobroć, nie sam dźwięk słowa. Kolejne wersety rozwijają tę myśl: Pan jest dobry, Jego imię łaskawe, a On wybrał Izraela jako swoją szczególną własność. Psalm nie zaczyna zatem od nakazu pozbawionego uzasadnienia. Chwała odpowiada na poznane działanie Boga. „Alleluja” nie jest tu ozdobnikiem, lecz zwięzłym wezwaniem, by wspólnota uznała, komu należy się cześć i dlaczego.

„Alleluja” otwiera tę pieśń, a zaraz potem pada wezwanie: „Chwalcie imię Pańskie, chwalcie, słudzy Pańscy”. Adresatami są słudzy, czyli ci, którzy należą do Pana i Jemu służą. Wezwanie obejmuje więc szeroki krąg ludzi, a nie tylko tych, którzy pełnią funkcje religijne. Dopiero w następnym wersecie psalmista wskazuje miejsce tej chwały: „wy, którzy stoicie w domu Pańskim”. Wezwanie w pierwszym wersecie jest zatem szersze niż świątynne podwórze. Chwała należy się Bogu również wtedy, gdy ktoś wraca z pracy, gdy pracuje w swoim zawodzie albo gdy spokojnie wypełnia zwykłe obowiązki. Na przykład ktoś, kto rano stoi w kolejce w przychodni i cicho dziękuje za dobrego Pana, również chwali Jego imię, choć nie robi tego w świątyni. Psalm nie opiera tego wezwania na ludzkiej zasłudze. Kolejne wersety mówią, że Pan jest dobry, że Jego imię jest łaskawe i że wybrał sobie Jakuba na własność. Źródłem chwały jest sam Pan. Jego dobroć i wybór dają słudze powód, by śpiewać.

„Alleluja” otwiera Księgę Psalmów 135:1 jak wezwanie, które wyrywa pochwałę Boga z samotności. „Chwalcie” powraca dwukrotnie: słudzy Pańscy nie tylko słyszą wezwanie, lecz zostają włączeni we wspólny głos. Ich służba znajduje wyraz w uwielbieniu, które kieruje uwagę ku Bogu. Chwalić imię Pańskie znaczy zwracać się ku Bogu tak, jak objawia się On swojemu ludowi. W następnych wersetach psalm łączy tę pochwałę z dobrocią Pana, łaskawością Jego imienia i Jego wyborem Jakuba, Izraela. Nie jest to ogólna obietnica, że każde ludzkie cierpienie szybko ustąpi. To wyznanie wspólnoty, która pamięta, komu zawdzięcza swoje istnienie i do kogo należy. Obraz sług stojących w domu Pańskim i na jego dziedzińcach ukazuje uwielbienie jako miejsce spotkania: wielu głosów, a jeden kierunek. W codzienności podobną postawę może wyrażać wierne wykonywanie powierzonej pracy bez szukania uznania. Psalm nie zatrzymuje wzroku na sługach. Ich głos wskazuje poza nich samych, ku Bogu, którego dobroć i wierność nadają pochwałom trwały sens.