Księga Psalmów 103:19 – znaczenie i zastosowanie

Oto nauka o powszechnym panowaniu Boga, zawarta w Księdze Psalmów 103:19. Bóg zapewnił szczęście swojemu szczególnemu ludowi przez obietnicę i przymierze, ale rządzi całą ludzkością i całym światem przez swoją powszechną opatrzność, czyli nieustanną troskę o stworzenie i panowanie nad nim. Pan ma własny tron — tron chwały i władzy. Stworzył wszystko i wszystkim rządzi swoim potężnym słowem.

Przygotował swój tron, mocno go umocnił i ustanowił tak, że nie może zostać zachwiany. Z góry wyznaczył porządek każdego aspektu swojego panowania i czyni wszystko zgodnie z zamysłem własnej woli. Umieścił swój tron w niebiosach, ponad nami i poza zasięgiem wzroku. Ukrywa przed nami pełny jego widok, jakby osłaniała go chmura (Księga Hioba 26:9). Mimo to może sądzić nawet przez tę ciemną chmurę (Księga Hioba 22:13). Dlatego mówi się, że niebiosa sprawują władzę (Księga Daniela 4:26). Pomaga nam to zrozumieć wpływ widocznych niebios na ziemię i ich panowanie nad nią (Księga Hioba 38:33; Księga Rodzaju 1:16).

Choć tron Boga jest w niebie i tam ma On swój dwór, a my mamy modlić się do Niego słowami: „Ojcze nasz, który jesteś w niebie”, Jego królestwo panuje nad wszystkim. Bóg czuwa nad każdym mieszkańcem i każdą sprawą tego ziemskiego świata. Kieruje wszystkimi ludźmi i wszystkim zgodnie z zamysłem swojej woli i dla własnej chwały (Księga Daniela 4:35). Jego królestwo panuje nad wszystkimi królami i królestwami. Nie ma sądu ani władzy, które znajdowałyby się poza Jego panowaniem.

Z tego wynika obowiązek powszechnego uwielbienia. Skoro wszyscy podlegają Bożemu panowaniu, wszyscy powinni Go czcić. Niech wysławiają Go święci aniołowie (Księga Psalmów 103:20–21): „Błogosławcie Pana, Jego aniołowie”, a także: „Błogosławcie Pana, wszystkie Jego zastępy, Jego słudzy”. Dawid zachęcał siebie i innych do wielbienia Boga, a tutaj kończy, wzywając do tego również aniołów. Nie dlatego, że potrzebują naszej pomocy, by Go wysławiać — robią to nieustannie. Dawid pokazuje raczej, jak wielki jest Bóg, skoro nawet święci aniołowie słusznie oddają Mu cześć. Zachęca też siebie i innych, przypominając sobie, że aniołowie wykonują tę służbę. W swojej słabości znajduje pociechę w myśli, że w domu Boga żyje niezliczony zastęp świętych aniołów, którzy nieustannie Go wysławiają.

Błogosławieni aniołowie są pełnymi chwały sługami błogosławionego Boga. Doskonale nadają się do swojej służby, bo są potężni i przewyższają innych siłą. Mogą dokonywać wielkich rzeczy i służyć bez znużenia. Służą też chętnie: nasłuchują Jego słowa i czekają na Jego rozkazy. Są gotowi wykonać polecenie swego Pana i zawsze oglądają Jego oblicze (Ewangelia Mateusza 18:10), więc mogą od razu rozpoznać Jego wolę. Z radością spełniają Jego przykazania (Księga Psalmów 103:20) i Jego upodobanie (Księga Psalmów 103:21). Nie sprzeciwiają się Jego poleceniom. Natychmiast przystępują do działania i pędzą, by być posłusznymi, gdy tylko usłyszą Jego słowo. Posłuszeństwo jest lepsze niż ofiara, a aniołowie są posłuszni, choć nie składają ofiar.

Na tym polega ich służba. Są aniołami i sługami Boga: należą do Niego, bo ich stworzył i powołał do służby sobie; należą do Niego, bo posługuje się nimi, choć ich nie potrzebuje; należą do Niego, bo jest ich Panem. Wszystkie stworzenia Mu służą, lecz aniołowie czynią to w sposób szczególny, przebywając bezpośrednio w blasku Jego chwały. Żołnierze, marynarze i wierni poddani służą królowi, ale nie tak jak dworzanie i domownicy, którzy służą na dworze.

Aniołowie niekiedy służą Bogu na tym ziemskim świecie. Wykonują Jego rozkazy i poselstwa (Księga Daniela 9:21), walczą w Jego bitwach (Druga Księga Królewska 6:17) i służą dla dobra Jego ludu (List do Hebrajczyków 1:14). W niebie nieustannie Go wysławiają. Zaczęli to robić już dawno temu (Księga Hioba 38:7) i nadal pełnią tę służbę, nie odpoczywając ani w dzień, ani w nocy (Apokalipsa św. Jana 4:8). Chwałą Boga jest to, że ma takich sług, lecz jeszcze większą chwałą jest to, że ich nie potrzebuje i ich służba niczego Mu nie przydaje.

Niech wszystkie Jego dzieła Go wysławiają (Księga Psalmów 103:22) — wszędzie, we wszystkich miejscach, nad którymi panuje. Jego dzieła podlegają Jego władzy, a zostały stworzone i są rządzone w taki sposób, by przynosiły Mu cześć i chwałę. Należą do nich wszyscy ludzie, we wszystkich zakątkach świata. Niech wszyscy wysławiają Boga. Należą do nich również pozostałe stworzenia, które także są dziełem Boga. Wysławiają Go, ukazując Jego moc i mądrość, choć nie potrafią chwalić Go słowami (Księga Psalmów 145:10).

Nie zwalnia to jednak Dawida z obowiązku osobistego wysławiania Boga. Powinno go raczej skłaniać do tego z jeszcze większą radością, bo pragnie dołączyć do tej wielkiej pieśni. Kończy więc tak samo, jak zaczął: „Błogosław, duszo moja, Pana!”. Wysławianie Boga i oddawanie Mu chwały powinny być początkiem i końcem każdej naszej służby. Dawid zaczął od słów: „Błogosław, duszo moja, Pana!”, a po napisaniu i odśpiewaniu tej pięknej pieśni ku Jego czci nie mówi: „Wystarczy już, że wysławiałeś Pana, odpocznij”. Powtarza: „Błogosław, duszo moja, Pana!” — coraz gorliwiej i nieustannie.

Nawet gdy wiele zrobimy w służbie Bogu, wciąż powinniśmy zachęcać siebie do dalszego działania. Temat uwielbienia Boga nigdy się nie wyczerpie, a ta służba nie dobiegnie końca, dopóki nie znajdziemy się w niebie, gdzie będzie trwała na wieki.