Księga Psalmów 103:1 – znaczenie i zastosowanie

Dawid rozmawia tu z własnym sercem. Nie ma nic nierozsądnego w tym, że mówi do siebie w ten sposób i pobudza swoją duszę do tego, co dobre. Zauważ, jak zachęca samego siebie do chwalenia Boga (Księga Psalmów 103:1–2). Po pierwsze, to Pana należy błogosławić i o Nim mówić dobrze. Jest źródłem wszelkiego dobra, bez względu na to, jakimi drogami do nas dociera i w jakiej postaci je otrzymujemy. Chwałę należy oddawać Jego świętemu imieniu, dziękując Mu za Jego świętość.

Po drugie, Boga należy błogosławić całą duszą, angażując w to wszystko, co w nas jest. Nasze akty uwielbienia niewiele znaczą, jeśli nie wypływają z serca i jeśli nie angażuje się w nie nasze wnętrze, naprawdę całe nasze wnętrze. To zadanie wymaga zaangażowania wewnętrznego człowieka, całej osoby, a nawet to ledwie wystarcza. Po trzecie, jeśli mamy dziękować Bogu, musimy pamiętać o otrzymanych od Niego dobrodziejstwach: „Nie zapominaj o wszystkich Jego dobrodziejstwach”. Jeśli Mu za nie nie dziękujemy, w istocie o nich zapominamy. To niewłaściwe i niewdzięczne, bo każde dobro, które Bóg nam okazuje, jest warte pamięci.

Teraz Dawid napełnia serce powodami do uwielbienia, które głęboko poruszają. Mówi do siebie: „Duszo moja, pomyśl, co Bóg dla ciebie uczynił”. Odpuścił twoje grzechy (Księga Psalmów 103:3). Odpuścił i nadal odpuszcza wszystkie twoje grzechy. Ta łaska jest wymieniona jako pierwsza, ponieważ odpuszczenie grzechu usuwa przeszkodę, która nie pozwalała nam otrzymywać dobra, i przywraca nas do Bożej przychylności, z której płyną dobrodziejstwa.

Pomyśl o przewinieniu: był nim grzech, a jednak został odpuszczony. Pomyśl o liczbie przewinień: wszystkie zostały odpuszczone. Bóg odpuścił wszystkie nasze występki. To dzieło trwa nadal, bo Bóg wciąż odpuszcza nam grzechy, gdy nadal grzeszymy, a potem pokutujemy.

Bóg uleczył także twoje choroby. Skażenie, które z natury dziedziczymy, jest chorobą duszy. To zaburzenie prowadzące do śmierci. Uzdrowienie dokonuje się przez uświęcenie, czyli proces stawania się świętym. Gdy grzech traci swoją moc, choroba zostaje leczona, nawet jeśli jest poważna i złożona. Nasze grzechy zasługiwały na śmierć, lecz Bóg ratuje nasze życie, odpuszczając je. Nasze choroby prowadziły do śmierci, lecz Bóg ratuje nasze życie, uzdrawiając nas.

Te dwie rzeczy są ze sobą związane, bo Bóg nie wykonuje swojego dzieła połowicznie. Jeśli przez miłosierdzie odpuszczenia usuwa winę grzechu, przez odnawiającą łaskę łamie także jego moc. Chrystus staje się dla człowieka nie tylko sprawiedliwością, lecz także uświęceniem (Pierwszy List do Koryntian 1:30).

Bóg wybawił cię również z niebezpieczeństwa. Człowiek może znaleźć się w obliczu śmierci nie tylko z powodu grzechu czy choroby, lecz także przez wrogów. I w tym widzimy dobroć Boga: „Wykupił twoje życie od zagłady” (Księga Psalmów 103:4). Chodzi o wybawienie od niszczyciela, od piekła, jak podaje tekst chaldejski, i od drugiej śmierci. Odkupienie duszy jest cenne i nie możemy sami na nie zapracować ani go sobie zapewnić. Tym bardziej jesteśmy więc zobowiązani do wdzięczności za łaskę Boga, który dokonał tego dla nas, i za Tego, który uzyskał dla nas wieczne odkupienie (Księga Hioba 33:24, 28).

Bóg nie tylko ocalił cię od śmierci i zagłady, lecz także obdarzył prawdziwym, pełnym szczęściem, czcią, radością i życiem, które trwa. Dał ci prawdziwą cześć, koronę: „Wieńczy cię łaską i miłosierdziem”. Jaką większą godność może otrzymać biedna dusza niż ta, gdy zostaje objęta miłością i przychylnością Boga? Ta cześć przypada wszystkim Jego świętym. Koroną chwały jest właśnie Boża przychylność.

Dał ci także prawdziwą radość: „Nasyca cię dobrami” (Księga Psalmów 103:5). Tylko Boża przychylność i łaska mogą naprawdę nasycić duszę. Tylko one odpowiadają na jej potrzeby, pragnienia i najgłębsze tęsknoty. Tylko Boża mądrość może napełnić jej skarbiec (Księga Przysłów 8:21). Inne rzeczy mogą nas napełnić, ale nie zaspokoją naszych pragnień (Księga Koheleta 6:7; Księga Izajasza 55:2).

Bóg dał ci również nadzieję i zadatek długiego życia: „Odmładza się jak orzeł twoja młodość”. Orzeł żyje długo, a przyrodnicy podają, że gdy zbliża się do stu lat, traci wszystkie pióra, podobnie jak podczas dorocznego linienia, po czym wyrastają mu nowe. W ten sposób zdaje się znów młody. Kiedy Bóg odnawia swój lud przez łaski i pocieszenie Ducha, podnosi go z duchowej słabości i napełnia nowym życiem oraz radością, będącymi obietnicą życia i radości wiecznej, można powiedzieć, że lud ten wraca do dni swojej młodości (Księga Hioba 33:25).