Księga Psalmów 103:6 – znaczenie i zastosowanie

Dotąd psalmista wspominał głównie własne doświadczenia i czerpał z nich pobudkę do uwielbienia. Teraz kieruje wzrok na innych i dostrzega dobroć Boga także wobec nich. Powinniśmy cieszyć się z tych błogosławieństw i za nie dziękować, bo wszyscy święci zasiadają przy jednym wspólnym stole i otrzymują te same dary.

Bóg jest naprawdę dobry dla wszystkich (Księga Psalmów 103:6). Wymierza sprawiedliwość nie tylko swojemu ludowi, lecz także wszystkim uciskanym. Nawet w codziennej opatrzności, czyli w tym, jak na co dzień kieruje światem, staje w obronie niewinnych, których spotyka krzywda. W taki czy inny sposób broni skrzywdzonych i przeciwstawia się tym, którzy ich uciskają. Przynoszenie upadku pysznym i pomoc bezradnym przysparza Mu chwały.

Szczególnie dobry jest także dla Izraela, to znaczy dla każdego prawdziwego Izraelity — każdego, kto ma czyste i szczere serce. Dał się nam poznać i objawił nam swoją łaskę. Ujawnił swoje drogi Mojżeszowi, a przez niego także swoje dzieła synom Izraela: nie tylko przez potężne czyny dokonane dla ówczesnego ludu, lecz również przez pisma Mojżesza, przeznaczone dla przyszłych pokoleń. Objawienie Boga, czyli to, że Bóg daje się poznać, jest jednym z pierwszych i największych darów, jakie otrzymuje Kościół. Bóg przyprowadza nas z powrotem do siebie, pokazując, kim jest, a przez tę znajomość obdarza nas wszystkim, co dobre.

Dał nam poznać zarówno swoje dzieła, jak i drogi: to, jaki jest i jak postępuje z ludźmi, abyśmy wiedzieli, co o Nim myśleć i czego się po Nim spodziewać. Niektórzy wyjaśniają to inaczej: Jego drogi to przykazania, ścieżka, którą chce, abyśmy szli, a Jego dzieła, czyli zamiary, to obietnice i cele, jakie dla nas ma. We wszystkim tym Bóg postępuje z nami otwarcie i sprawiedliwie.

Nigdy nie był wobec nas surowy ani bezwzględny. Zawsze okazywał czułość, wielkie współczucie i gotowość do przebaczenia. Taki jest Jego charakter. Pan jest miłosierny i łaskawy — właśnie w ten sposób dał się poznać Mojżeszowi na górze Horeb, gdy ogłosił swoje imię (Księga Wyjścia 34:6, 34:7), odpowiadając na prośbę Mojżesza: „Ukaż mi swoją drogę, abym Cię poznał” (Księga Wyjścia 33:13). Odpowiedź Boga można ująć tak: „Moją drogą jest przebaczanie grzechów”. Jest nieskory do gniewu. Nie wyłapuje pochopnie każdego uchybienia, by za nie ukarać, i nie szuka okazji, by obrócić nasze winy przeciwko nam. Cierpliwie znosi ludzi, którzy wciąż Go prowokują, odwleka sąd, dając czas na nawrócenie, i nie wymierza od razu kary przewidzianej przez Jego prawo. Nie mógłby okazywać takiej cierpliwości, gdyby nie był bogaty w miłosierdzie — prawdziwie Ojcem miłosierdzia.

Nie gniewa się też bez końca. Nie będzie wiecznie ganił, choć stale Go obrażamy i zasługujemy na upomnienie. Może okazywać niezadowolenie przez trudne wydarzenia, które dopuszcza, oraz przez wyrzuty naszego sumienia, a to przynosi prawdziwy smutek. Jednak zmiłuje się i nie będzie trzymał nas na zawsze w bólu i lęku, nawet z powodu naszych grzechów. Po duchu niewoli daje ducha przybrania za dzieci, czyli łaskawe zapewnienie, że jesteśmy Jego dziećmi. Jak bardzo różnią się od Boga ludzie, którzy nieustannie ganią, wykorzystują każdą okazję, by kogoś upomnieć, i nie wiedzą, kiedy przestać. Co by się z nami stało, gdyby Bóg tak z nami postępował? Nie będzie wiecznie trwał w gniewie na swój lud, lecz zgromadzi go, okazując mu wieczną łaskę (Księga Izajasza 54:8; Księga Izajasza 57:16).

Z własnego doświadczenia możemy powiedzieć, że Bóg nie postąpił z nami według naszych grzechów. Pismo Święte wiele mówi o Bożym miłosierdziu, a każdy z nas może potwierdzić je tym, czego doświadczył. Gdyby Bóg nie był cierpliwy, już dawno znaleźlibyśmy się w piekle. Nie odpłacił nam według naszych nieprawości. Nie zesłał na nas kar, na które zasłużyliśmy, ani nie odebrał nam pociech, które utraciliśmy przez własną winę. Powinno to sprawiać, że jeszcze bardziej nienawidzimy grzechu, a nie mniej, bo Boża cierpliwość ma prowadzić nas do nawrócenia (List do Rzymian 2:4).

Przebaczył nasze grzechy: nie tylko moją nieprawość (Księga Psalmów 103:3), lecz także nasze występki (Księga Psalmów 103:12). Powinniśmy czerpać pociechę z tego miłosierdzia dla własnego dobra, ale powinniśmy też oddawać Bogu chwałę za błogosławieństwo, które dzięki niemu otrzymują inni. Jego miłosierdzie nie ma miary. Jak niebiosa górują nad ziemią, tak Jego miłosierdzie przewyższa zasługi tych, którzy się Go boją. Dystans jest tak wielki, że nie ma tu mowy o żadnym porównaniu. Nawet najlepsze uczynki wynikające z ludzkiego obowiązku nie mogą zasłużyć na najmniejszy znak Bożej przychylności jako coś, co się nam należy. Dlatego całe potomstwo Jakuba powinno razem wyznać, że jest niegodne nawet najmniejszego z Bożych miłosiernych darów (Księga Rodzaju 32:10). Miłosierdzie to okazuje On tym, którzy się Go boją, a nie tym, którzy Go lekceważą. Powinniśmy bać się Pana i Jego dobroci.

Bóg przebacza całkowicie, a to pokazuje, jak wielkie jest Jego miłosierdzie. Jak wschód jest daleko od zachodu, tak daleko odsunął od nas nasze występki, aby nigdy nie zostały nam przypisane ani nie powstały przeciwko nam na sądzie. Grzechy wierzących nie będą już wspominane. Nikt nie będzie im ich ponownie wypominał. Będą ich szukać, lecz nie znajdą. Jeśli naprawdę odwrócimy się od grzechów, Bóg całkowicie nam je przebaczy.

Okazał też współczucie wobec naszych cierpień (Księga Psalmów 103:13, 14). Lituje się nad tymi, którzy się Go boją, czyli nad wszystkimi, którzy naprawdę do Niego należą i mogą wiele wycierpieć w tym świecie — zarówno dlatego, że rodzą się w świecie pełnym utrapień, jak i dlatego, że rodzą się na nowo do życia wiary. Może chodzić także o tych, którzy nie otrzymali jeszcze ducha przybrania za dzieci, lecz drżą przed Jego słowem; nad nimi również się lituje (Księga Jeremiasza 31:18, 31:20). Lituje się nad nimi jak ojciec nad dziećmi i czyni im dobro, ilekroć go potrzebują. Bóg jest Ojcem tych, którzy się Go boją, i uznaje ich za swoje dzieci, dlatego obchodzi się z nimi łagodnie, jak ojciec ze swoimi dziećmi.

Ojciec lituje się nad dziećmi, gdy niewiele rozumieją, i uczy je; gdy są uparte, znosi je; gdy chorują, pociesza je (Księga Izajasza 66:13); gdy upadają, pomaga im wstać; gdy postąpią źle, a potem się ukorzą, przebacza im; gdy spotyka je krzywda, wymierza im sprawiedliwość. Tak Pan lituje się nad tymi, którzy się Go boją.

Czyni to, bo wie, z czego jesteśmy ukształtowani. Ma wszelkie podstawy, by to wiedzieć, bo nas stworzył. Skoro uformował człowieka z prochu, pamięta, że jesteśmy prochem — zarówno ze względu na naszą naturę, jak i na wyrok wypowiedziany nad nami: „Prochem jesteś”. Bierze pod uwagę słabość naszego ciała i niemądrość naszej duszy, wie, jak niewiele możemy zrobić, i oczekuje tylko tego, co naprawdę jesteśmy w stanie dać. Wie również, jak niewiele możemy znieść, i stosownie do tego postępuje z nami. We wszystkim tym wyraźnie widać Jego współczucie.

Dochowuje też wierności swojemu przymierzu miłosierdzia i przez nie pomaga nam w naszej słabości (Księga Psalmów 103:15–18). Widzimy tu, jak krótkie jest ludzkie życie i jak niepewna może być jego długość.

Takie jest życie nawet ludzi wielkich i dobrych. Ani wielkość, ani dobroć nie zmieniają tej prawdy. Życie człowieka przypomina trawę, która wyrasta z ziemi, wznosi się tylko na krótko, a wkrótce więdnie i wraca do ziemi (Księga Izajasza 40:6–7). Nawet w najlepszym okresie życie jest tylko odrobinę trwalsze niż trawa. Przez pewien czas kwitnie i wygląda pięknie, lecz wciąż przypomina polny kwiat, który szybko przekwita razem z trawą.

Kwiat ogrodowy jest zwykle bardziej ceniony i może żyć dłużej, bo chronią go mury, a ogrodnik troskliwie się nim opiekuje. Polny kwiat, który posłużył tu za obraz, jest nie tylko z natury kruchy i krótkotrwały, lecz także wystawiony na zimne wiatry; można go zdeptać, a zwierzęta mogą go zjeść. Tak właśnie jest z ludzkim życiem. Przemija ono samo z siebie, a może też zakończyć się przedwcześnie z powodu wielu nagłych niebezpieczeństw.

Gdy kwiat jest w pełnym rozkwicie, może zawiać cichy wiatr i już go nie ma. Więdnie, gubi płatki, kurczy się i znika w ziemi, a miejsce, które niegdyś szczyciło się jego obecnością, już go nie poznaje. Taki jest człowiek. Bóg to widzi i lituje się nad nami. My również powinniśmy o tym pamiętać i odpowiadać pokorą, coraz mniej przywiązując się do tego świata, a więcej myśląc o przyszłym.

Miłosierdzie Boga wobec Jego ludu jest inne. Trwa dłużej niż życie Jego ludu i nie kończy się wraz z jego doczesnym stanem (Księga Psalmów 103:17–18). Ci, którzy je otrzymują, to ludzie bojący się Boga, prawdziwie pobożni w sercu i w życiu. Żyją przez wiarę, dochowując wierności Bożemu przymierzu. Uchwycili się go i mocno się go trzymają, bo cenią je jak swój skarb, swoją cząstkę i swoje życie. Żyją też w posłuszeństwie: pamiętają o Bożych przykazaniach, by je wypełniać. Jeśli nie są posłuszni Jego przykazaniom, nie dochowują prawdziwie wierności Jego przymierzu.

Z obietnic Boga korzystają ci, którzy sumiennie przestrzegają Jego przykazań. Dobrą pamięcią nie odznaczają się tu jedynie ci, którzy potrafią powtarzać słowa Boga, lecz także ci, którzy pamiętają je po to, by być im posłuszni i pozwalać im wyznaczać sobie drogę (Księga Psalmów 111:10). Miłosierdzie, którego doświadczają, będzie trwać dłużej niż ich ziemskie życie. Nie muszą więc martwić się, że ich życie jest krótkie, bo nawet śmierć nie położy kresu ich błogosławieństwu. Miłosierdzie Boga jest lepsze niż życie, gdyż trwa dłużej niż samo życie.

Dotyczy to ich dusz, które nigdy nie umierają. Miłosierdzie Pana wobec nich trwa od wieczności do wieczności: od Jego odwiecznego zamysłu, sprzed stworzenia świata, aż po chwałę, która nadejdzie, gdy ten świat przeminie. Zostali wybrani do tego dziedzictwa (List do Efezjan 1:11) i oczekują miłosierdzia Pana Jezusa Chrystusa, które prowadzi do życia wiecznego. Dotyczy to również ich dzieci, które będą zachowane przez pokolenia (Księga Psalmów 102:28). Jego sprawiedliwość, czyli wierność Jego obietnicy, pozostanie dla dzieci ich dzieci, jeśli one także pójdą za wiarą swoich przodków i dochowają Jego przymierza. Wtedy Jego miłosierdzie będzie trwało dla nich aż po tysiączne pokolenie.