Księga Psalmów 103:4 – znaczenie i zastosowanie

Czwarty wers psalmu mówi, że Bóg wybawia życie od zguby i wieńczy je łaską oraz zmiłowaniem. Obraz wieńca kojarzy się z uroczystością, z kimś, kto zostaje uhonorowany przed innymi. Psalmista nie pisze o nagrodzie wypracowanej wysiłkiem, lecz o ozdobie, którą ktoś nakłada na czyjąś głowę. Łaska i zmiłowanie pojawiają się tu jako dar. Zguba to słowo o czymś, co może sięgnąć całego życia, a nie tylko jednego trudnego dnia. Dla kogoś, kto w żałobie albo w lęku czuje, że ledwo się trzyma, ta myśl ma wagę. W Księdze Psalmów 103:4 pierwszym ruchem jest działanie Pana. Nie ma tu mowy o tym, że człowiek najpierw sam odzyska siły, żeby zasłużyć na ratunek. Na uwagę zasługuje także słowo „wieńczy”. Wieniec wkłada się z bliska, a przyjmuje z pochyloną głową. Obraz ten zakłada zatem bliskość między tym, kto daje, a tym, kto otrzymuje. Zmiłowanie przestaje być wtedy pojęciem z katechizmu i staje się czymś, co można nosić z wdzięcznością, nawet w czasie, gdy trudno o nadzieję.

Werset 4 łączy dwa obrazy: ocalenie od zguby i ukoronowanie łaską oraz zmiłowaniem. Nie opisuje zasługi człowieka, lecz działanie Boga. Słowo „wieńczy” przywołuje obraz korony: dobroć Boga otacza życie i nadaje mu godność, której nie można sprowadzić do powodzenia czy uznania innych. W kontekście psalmu ten werset należy do wspominanych przez Dawida dobrodziejstw Boga. Sąsiaduje z odpuszczeniem win, uzdrowieniem niedomagań i nasycaniem dni dobrami, a dalej prowadzi do obrazu Boga, który bierze w opiekę uciśnionych. Razem te zdania ukazują Jego miłosierdzie wobec ludzkiej słabości i krzywdy. Nie stanowią jednak obietnicy, że każdy uniknie cierpienia, choroby czy śmierci. Psalm jest pieśnią wdzięczności, a nie szczegółowym wyjaśnieniem losu każdej osoby. Istotne jest też to, że życie zostaje ocalone, a zarazem otoczone łaską i zmiłowaniem. Boże działanie nie ogranicza się do wyrwania człowieka z niebezpieczeństwa; obejmuje także sposób, w jaki Bóg odnosi się do niego. Wersetu nie należy więc czytać jako obietnicy nietykalności, lecz jako wyznanie, że miłosierdzie Boga jest źródłem ocalenia i godności.

Ten psalm otwiera wezwanie, które Dawid kieruje do własnej duszy. Ma ona błogosławić Pana i nie zapominać o Jego dobrodziejstwach. Werset czwarty wyrasta z tego samego wezwania, więc słowa „On wybawia twoje życie od zguby, On wieńczy cię łaską i zmiłowaniem” są mówione do duszy, która została nauczona pamiętać o dobroci Boga. Obraz wieńca jest w tym miejscu szczególnie wymowny. W dawnych czasach wieniec kojarzył się z honorem, świętem i uznaniem dla kogoś, kto przeszedł przez trudny czas. Psalmista nie mówi jednak, że ktokolwiek zapracował na tę koronę. Wieńczenie należy do Pana, a łaska i zmiłowanie są darem, którego nie da się wymusić własnym wysiłkiem. Warto zauważyć, że w tym samym fragmencie wymienione są również przebaczenie win, uzdrowienie i odnowa młodości, jak u orła. Wers czwarty stoi w gronie tych dobrodziejstw i nie czyta się go jako obietnicy, że każde cierpienie ustanie. Pokazuje raczej, kim jest Bóg. Wybawia od zguby i ukoronowuje swoją dobrocią, a Jego dzieła zostają w pamięci tych, którzy Go wychwalają.

W Księdze Psalmów 103:4 obraz wybawienia i ukoronowania rozwija pamięć o Bożych dobrodziejstwach. Wers poprzedzają słowa o przebaczeniu i uzdrowieniu, a po nim pojawia się nasycenie dobrami. Nie jest to chłodny wykaz darów, lecz uwielbienie, które rozpoznaje w Bogu źródło ocalenia i godności. Pamięć o tych darach staje się tu samą materią uwielbienia, nie próbą zaprzeczenia temu, co boli. „On wybawia twoje życie od zguby” mówi o ratunku, którego człowiek nie może sobie sam przyznać. Psalm nie obiecuje, że wierzący uniknie każdego cierpienia ani że życie doczesne będzie wolne od wszelkiej straty. W dalszej części rozdziału Bóg zostaje nazwany obrońcą uciśnionych, miłosiernym i łaskawym. Ocalenie wpisuje się więc w obraz Boga, który widzi krzywdę i działa sprawiedliwie, choć nie zawsze według ludzkiego pośpiechu. Drugi człon wersetu — „On wieńczy cię łaską i zmiłowaniem” — przywołuje koronę, lecz jej blask nie pochodzi z zasług. Człowieka otacza dobroć, której źródłem jest Bóg. W perspektywie wieczności ten obraz nie usuwa tajemnicy śmierci; wskazuje, że ostateczne słowo o życiu należy do miłosierdzia, nie do zguby.