Księga Przysłów 26:17 – znaczenie i zastosowanie

Potępia się tu wtrącanie w spór, który nas nie dotyczy. Skoro nie powinniśmy pochopnie walczyć we własnej sprawie (w Księdze Przysłów 25:8), tym bardziej nie powinniśmy rzucać się w wir cudzych sporów, zwłaszcza gdy nie mamy z nimi nic wspólnego i tylko przypadkiem na nie trafiamy.

Jeśli możemy pomóc zwaśnionym osobom się pogodzić, powinniśmy to zrobić, nawet jeśli przez jakiś czas obie strony będą miały nam za złe, że się wtrąciliśmy, póki gniew nie opadnie. Jednak angażowanie się w cudze kłopoty i opowiadanie się po którejś stronie sporu ściąga na nas problemy i naraża nas na niebezpieczeństwo. Właściwe pytanie brzmi: „Kto ustanowił mnie sędzią?”. Niech sami rozstrzygną tę sprawę, tak jak sami ją zaczęli.

Ostrzeżenie wynika z niebezpieczeństwa, jakie niesie takie postępowanie. To jak chwytanie za uszy psa gotowego do ugryzienia. Jeśli go puścisz, ugryzie Cię, ale jeśli nadal będziesz go trzymać, zajmie Ci obie ręce i nie będziesz w stanie zrobić niczego innego. Możesz później żałować, samego wplątania się w tę sprawę, bo może Cię to zranić i upokorzyć.

Niech więc każdy spokojnie zajmuje się swoimi sprawami i nie wznieca kłopotów przez wtrącanie się w to, co go nie dotyczy.