Księga Przysłów 26:6 – znaczenie i zastosowanie

Aby zachęcić do szukania mądrości i korzystania z wszelkich sposobów, by ją zdobywać, Salomon pokazuje, że głupcy do niczego się nie nadają. Jedni są tępi i w ogóle nie myślą ani nie planują. Inni są niegodziwi i nigdy nie myślą ani nie planują tego, co dobre.

Po pierwsze, nie można powierzać głupcom żadnych spraw, nawet prostego zlecenia. Jeśli ktoś wysyła wiadomość za pośrednictwem głupca, ten może ją źle zrozumieć, zapomnieć jej część, a resztę przekazać nieudolnie (Księga Przysłów 26:6). Może popełnić tyle błędów, że jego posłanie będzie niemal tak bezużyteczne, jakby w ogóle go nie wysłano. Co gorsza, może przynieść szkodę, narazić Cię na wstyd, źle załatwić powierzone mu sprawy, a nawet Cię oszukać. W sposobie mówienia Salomona nieuczciwość i głupota często idą w parze. Powierzenie sprawy takiej osobie przynosi też ujmę, bo ludzie mają skłonność do oceniania zleceniodawcy po posłańcu.

Po drugie, głupiec nie nadaje się do otrzymywania zaszczytów. Salomon już wcześniej powiedział, że zaszczyty nie przystoją głupcowi (Księga Przysłów 26:1). Tutaj pokazuje, że są one dla niego zmarnowane, jak drogocenny kamień rzucony na stos zwykłych kamieni, gdzie ginie i staje się bezużyteczny. Są też niebezpieczne, jak kamień przywiązany do procy, gotowy wyrządzić krzywdę. Oddanie głupcowi zaszczytów przypomina włożenie miecza do ręki szaleńca, bo nikt nie wie, komu i jaką szkodę może on wyrządzić, nawet temu, kto go wyróżnił.

Po trzecie, głupcy nie nadają się do wygłaszania mądrych sentencji ani zajmowania się poważnymi sprawami, nawet jeśli nauczyli się odpowiednich słów. Kiedy głupiec powtarza mądre powiedzenia, tracą one swoją wartość, bo widać, że ich nie rozumie. Przysłowie w ustach głupca przestaje być przysłowiem, a staje się żartem. Jeśli niegodziwiec przemawia w religijny sposób i mówi o przymierzu Boga, przynosi wstyd sobie i wyznawanej przez siebie religii.

Salomon porównuje to do nóg chromego, które nie poruszają się równo i sprawiają, że jego chód jest niezgrabny. Podobnie nie przystoi, by głupiec udzielał rad lub mówił rozsądnie, gdy jego życie przeczy jego słowom. Piękna mowa na chwilę go wywyższa, ale złe życie znów go poniża, dlatego jego nogi są nierówne. Jak zauważył biskup Patrick, mądre powiedzenie pasuje do głupca równie źle, jak taniec do człowieka o niesprawnych nogach. Tak jak człowiek o niesprawnych nogach powinien pozostać na swoim miejscu, tak głupiec lub niegodziwiec powinien milczeć.

Taki człowiek może też wyrządzać krzywdę słowami, jak pijany, który trzyma w ręku cierń lub inne ostre narzędzie. Rani siebie i osoby w pobliżu, bo nie wie, jak bezpiecznie się nim posługiwać. Podobnie ludzie, którzy dobrze mówią, ale źle żyją, pogłębiają własną winę, a przepaść między ich słowami i życiem może zatwardzić innych. Niektórzy rozumieją ten werset tak, że nawet najmocniejsze ostrzeżenie nie dociera do głupca, choćby pochodziło z jego własnych ust, podobnie jak pijany nie czuje, że cierń rani jego rękę (Księga Przysłów 23:35).